Την Πέμπτη, η Μπάγερν Μονάχου θα κλείσει 125 χρόνια ζωής. Ο σύλλογος ήταν στο πεπρωμένο μου, καθώς ο παππούς μου ήταν και ο πατέρας μου είναι φίλαθλος της Μπάγερν. Όταν ήμουν μικρός, μου μιλούσαν πολύ για τη χρυσή δεκαετία του ’70, με τις τρεις κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Θαύμαζαν τον Γκερντ Μίλερ, τον Ζεπ Μάγερ και τους υπόλοιπους παίκτες. Έτρεφαν σχεδόν δέος για έναν από αυτούς: τον Φραντς Μπέκενμπαουερ.
Στην αρχή, η Μπάγερν ήταν απλώς μία από τις πολλές ομάδες. Έχω στο μυαλό μου μερικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τα ιδρυτικά χρόνια· γνωρίζω την ιστορία του συλλόγου. Αλλά πραγματικά μπορώ να μιλήσω γι’ αυτήν από την εποχή του Μπέκενμπαουερ και μετά, και από τότε η Μπάγερν είναι κάτι πολύ ξεχωριστό.
Μέχρι σήμερα, το αποτύπωμα του Μπέκενμπαουερ παραμένει έντονο. Αν κατανοήσεις εκείνον, κατανοείς τη Μπάγερν, την ουσία, την ταυτότητα, το DNA της. Με την ομάδα του, δημιούργησε το σύνθημα «mia san mia» τότε. Αυτή είναι η ιδιαίτερη φιλοσοφία με την οποία η Μπάγερν κατακτά τίτλους εδώ και αμέτρητα χρόνια. Πώς να εξηγήσω το «mia san mia» στους Ευρωπαίους αναγνώστες μου; Είναι ένα παιχνιδιάρικο αλλά τεράστιο και βαθιά ριζωμένο στην περιοχή αίσθημα αυτοπεποίθησης. Κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει!
Είσαι στο Μόναχο και κερδίζεις. Κάθε γενιά παικτών το αφομοιώνει. Στη Γερμανία, η Μπάγερν πάντα υπερισχύει, γιατί είναι καλύτερη από τους υπόλοιπους. Τώρα, για αλλαγή, η Μπάγερ Λεβερκούζεν είναι σοβαρός διεκδικητής. Άλλες φορές ήταν η Ντόρτμουντ, η Βέρντερ Βρέμης, το Αμβούργο ή η Γκλάντμπαχ που προπορεύονταν. Αλλά κανείς δεν μπορεί να διατηρηθεί στην κορυφή μακροπρόθεσμα. Δεν υπάρχει άλλο μεγάλο πρωτάθλημα με τέτοιο μονοπώλιο.
Το μυστικό; Η Μπάγερν είναι σύλλογος των παικτών. Για σχεδόν 50 χρόνια, διοικείται από παλιούς ποδοσφαιριστές της, κάτι που πιθανώς δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Μέχρι τον θάνατό του πριν από έναν χρόνο, ο Μπέκενμπαουερ ήταν μέρος μιας «τρόικας» μαζί με τους Ούλι Χένες και Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε.
Όταν ακόμα έπαιζα, ο κανόνας ήταν: οι τρεις τους ήξεραν τι συνέβαινε στην ομάδα, με τον προπονητή και με κάθε παίκτη. Αυτή η εσωτερική γνώση είναι το κλειδί της επιτυχίας. Ως παίκτης, ακούς πολύ προσεκτικά αυτές τις ποδοσφαιρικές προσωπικότητες. Όταν ο Φραντς μιλούσε στην ομάδα, είχε έναν αέρα εξουσίας.
Αν το καλοσκεφτείς, τα λόγια του είχαν και ένα βάθος. «Βγείτε έξω και παίξτε ποδόσφαιρο!» («Geht’s raus und spielt’s Fussball!»), το μότο με το οποίο οδήγησε τη Γερμανία στον τίτλο του Μουντιάλ το 1990, κάποιοι το θεωρούν απλοϊκό. Παραβλέπουν, όμως, ότι βασίζεται σε μια φιλοσοφία. Όταν μια ομάδα εξαιρετικών παικτών δένεται και φτάνει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο αριστείας, μπορεί να λειτουργεί από μόνη της. Καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον άρρητα και μπορούν να σκέφτονται τρεις κινήσεις μπροστά. Αυτό είναι το «flow»!
Πολλοί από όσους φόρεσαν την κόκκινη φανέλα, όπως ο Μπέκενμπαουερ, κατανοούσαν ο ένας τον άλλον άρρητα. Είχαν μοναδικές ικανότητες: το ένστικτο του γκολ του Γκερντ Μίλερ, τη δυναμική του Λόταρ Ματέους, την ικανότητα του Αντρέας Μπρέμε να παίζει και να σουτάρει εξίσου καλά και με τα δύο πόδια, την αυτοπεποίθηση του Στέφαν Έφενμπεργκ, την ευφυΐα του Τόμας Μίλερ, τις εντυπωσιακές αποκρούσεις του Μάνουελ Νόιερ, το πάθος του Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ ή την ντρίμπλα του Ρουμενίγκε και του Τζαμάλ Μουσιάλα. Θα ήθελα ιδιαίτερα να είχα βρεθεί στο γήπεδο με τον Μπέκενμπαουερ, ο οποίος, με την κομψή τεχνική του και τον ρόλο του ως playmaker στην άμυνα, ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Έκανε τους συμπαίκτες του καλύτερους.
Το παιδί της εργατικής τάξης από το Γκίζινγκ έγινε ο παγκοσμίου κλάσης ποδοσφαιριστής του Μονάχου. Μεγάλωσε μαζί με την πόλη του – και αυτή μεγάλωσε μαζί του. Όταν γεννήθηκε, ήταν ερείπια· όταν έγινε επαγγελματίας, το Μόναχο είχε μετατραπεί σε «παγκόσμια πόλη με καρδιά» (Weltstadt mit Herz). Εδώ, όπου μπορείς να δεις τις κορυφές των Άλπεων, μπορείς να απολαύσεις τη ζωή. Συχνά ακούω την ερώτηση τι οφείλει το Μόναχο στη Μπάγερν. Μπορείς όμως να το δεις και αντίστροφα: το επιτυχημένο ποδόσφαιρο ευδοκιμεί ιδιαίτερα σε ένα μέρος όπου οι άνθρωποι και η οικονομία πάνε καλά.
Δεν είναι τυχαίο ότι η άνοδος της Μπάγερν σε ένα παγκόσμιο brand συνέπεσε με τη δεκαετία του ’70. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έπαιξαν ρόλο σε αυτό. Επιτάχυναν την κατασκευή του μετρό, και ο σύγχρονος σχεδιασμός του Ότλ Άιχερ έχει αφήσει το στίγμα του μέχρι σήμερα.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Μόναχο, και το σπίτι μου και το αγαπημένο μου γήπεδο είναι σε κοντινή απόσταση από το Ολυμπιακό Στάδιο. Αγαπώ την πόλη μου. Όπως η Μαρίενπλατς και το Οκτόμπερφεστ, έτσι και η Μπάγερν είναι μέρος της.
Με ρωτούν αν συγκρίνω τον εαυτό μου με τον Μπέκενμπαουερ. Το λένε καλοπροαίρετα. Όμως, συμφωνώ με τον Χένες, τον μεγάλο αρχιτέκτονα της επιτυχίας της Μπάγερν. Στην κηδεία του Μπέκενμπαουερ, είπε: «Δεν θα υπάρξει ποτέ μεγαλύτερος». Με αυτόν, η ομάδα μας έλαμψε περισσότερο από ποτέ.
Γι’ αυτό θα έλεγα: δεν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον Φραντς Μπέκενμπαουερ.
πηγή: The Guardian
