Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν στις 11 Φεβρουαρίου από τη στιγμή που ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακός. Μια απόφαση που τότε έμοιαζε ρίσκο, σήμερα όμως καταγράφεται ως κομβικό σημείο στην πρόσφατη ιστορία του συλλόγου, ως μια από τις σημαντικότερες επιλογές της καριέρας του.
Ο Βάσκος τεχνικός μίλησε σε βίντεο που δημοσίευσε η «ερυθρόλευκη» ΠΑΕ και γύρισε τον χρόνο πίσω, στην ημέρα που δέχθηκε την πρόταση να αφήσει για πρώτη φορά την Ισπανία για να εργαστεί στο εξωτερικό.
🔴⚪️ Two years ago today, 𝐉𝐨𝐬𝐞́ 𝐋𝐮𝐢𝐬 𝐌𝐞𝐧𝐝𝐢𝐥𝐢𝐛𝐚𝐫 signed as our new head coach! ✍🏻
🏆 2023/24 UEFA Europa Conference League Winners
🏆🏆 2024/25 Greek Champions and Greek Cup Winners
🏆 2025 Greek Super Cup Winners
𝗪𝗲 𝗞𝗲𝗲𝗽 𝗢𝗻 𝗗𝗿𝗲𝗮𝗺𝗶𝗻𝗴! pic.twitter.com/tSS2TCwDld
— Olympiacos FC (@olympiacosfc) February 11, 2026
Από την αβεβαιότητα στην ευρωπαϊκή κορυφή
Όταν ο Μεντιλίμπαρ έφτασε στον Πειραιά, ο Ολυμπιακός περνούσε μία από τις πιο δύσκολες φάσεις των τελευταίων ετών. Η ομάδα είχε ήδη αποκλειστεί από το Κύπελλο Ελλάδας, στο πρωτάθλημα είχε μείνει πίσω στη μάχη της κορυφής και είχε αλλάξει δύο προπονητές μέσα στην ίδια σεζόν.
Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο έμπειρος τεχνικός έδωσε σταθερότητα, καθαρό αγωνιστικό πλάνο και νέα ψυχολογία στα αποδυτήρια. Το αποκορύφωμα ήρθε το 2024, όταν οδήγησε τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση του UEFA Europa Conference League, χαρίζοντας στον σύλλογο τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της ιστορίας του.
«Δεν περίμενα ότι θα ζήσουμε όσα ζήσαμε»
Ο Μεντιλίμπαρ περιέγραψε τις πρώτες σκέψεις του όταν δέχθηκε την πρόταση:
«Οταν μας κάλεσε ο Ολυμπιακός ήταν η πρώτη φορά που βγήκαμε από την χώρα μας ως προπονητές. Επρεπε να αποφασίσουμε μέσα σε πολύ λίγο χρόνο. Δεν είχαμε μέρες να αποφασίσουμε και νομίζω ότι ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ στην αθλητική μου ζωή».
Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι ούτε ο πιο αισιόδοξος δεν θα μπορούσε να προβλέψει την πορεία που θα ακολουθούσε η συνεργασία.
«Δεν περίμενα πως θα μέναμε για τόσο καιρό και να κερδίσουμε όσα κερδίσαμε. Αν μου έλεγαν πριν έρθω τι πίστευα δεν θα ήταν το ίδιο με αυτό που πιστεύω τώρα».
«Έπρεπε να είχα βγει νωρίτερα από τη χώρα»
Ο Βάσκος τεχνικός εμφανίστηκε απόλυτα δικαιωμένος για την επιλογή του να δοκιμαστεί εκτός Ισπανίας, τονίζοντας πόσο απολαμβάνει τη ζωή και τη δουλειά του στην Ελλάδα.
«Τώρα σκέφτομαι πως έπρεπε να είχα βγει νωρίτερα από τη χώρα για να μπορέσω να απολαύσω όσο απολαμβάνουμε τώρα εδώ και όσα μπορεί να απολαύσει κανείς μέσα στον κόσμο του ποδοσφαίρου».
Δύο χρόνια μετά την άφιξή του, ο Μεντιλίμπαρ δεν έχει απλώς αφήσει το αποτύπωμά του στον Ολυμπιακό· έχει συνδέσει το όνομά του με τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιτυχία του συλλόγου, μετατρέποντας μια δύσκολη αποστολή σε ιστορικό κεφάλαιο.
Εκεί που τελειώνει ο προπονητής, αρχίζει ο άνθρωπος
Πριν ακόμη μιλήσει για τακτική και συστήματα, φρόντισε να δείξει ποιος είναι ως άνθρωπος. Δεν μπήκε ποτέ στη λογική του «σταρ» προπονητή, ούτε επιδίωξε να επιβληθεί με τίτλους και βαρύγδουπες δηλώσεις. Κινήθηκε ήρεμα, μετρημένα, με λόγο απλό και καθαρό. «Είμαι εργάτης του ποδοσφαίρου», επαναλαμβάνει συχνά, ξεκαθαρίζοντας ότι προτιμά την πράξη από τη θεωρία.
Στην καθημερινότητά του δεν αλλάζει. Στέκεται δίπλα στους παίκτες, αναλαμβάνει ευθύνες, κρατά χαμηλούς τόνους ακόμη και στις μεγάλες νίκες. Αυτή η στάση δεν αποτελεί στρατηγική επικοινωνίας· αποτελεί κομμάτι του χαρακτήρα του. Και γι’ αυτό κερδίζει πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως προπονητής.
Στις προπονήσεις εμφανίζεται πρώτος και αποχωρεί τελευταίος. Με φόρμα, σφυρίχτρα, καπέλο ή σκούφο, χωρίς θεατρινισμούς. Δεν υψώνει τη φωνή για να επιβληθεί. Το βλέμμα και η παρουσία του αρκούν. Δουλεύει αθόρυβα, μεθοδικά, με την ίδια ένταση είτε πρόκειται για ντέρμπι είτε για μια «απλή» προπόνηση.
Έχει μιλήσει για τα παιδικά του χρόνια «σε μια μικρή πόλη της Χώρας των Βάσκων, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και κανείς δεν νομίζει ότι είναι πιο σημαντικός από τον άλλον».
Αυτή η νοοτροπία τον ακολουθεί παντού. Στα αποδυτήρια, στα ταξίδια, ακόμη και στις στιγμές θριάμβου.
Δεν ήταν μόνο οι μεγάλες βραδιές με κορυφαία την κατάκτηση του Conference League που τον έδεσαν με τον κόσμο. Ήταν οι μικρές, σχεδόν αόρατες σκηνές: το χτύπημα στην πλάτη ενός παίκτη μετά από λάθος, η στάση του μπροστά στις κάμερες για να αναλάβει την ευθύνη, ο τρόπος που μιλά για «τα παιδιά του» όταν αναφέρεται στους ποδοσφαιριστές. Ποτέ δεν εξέθεσε κανέναν δημόσια. Ακόμη και όταν κάτι δεν πήγε καλά, επέμεινε:
«Αν κάτι δεν λειτουργεί, φταίω εγώ. Οι παίκτες προσπαθούν...».
Σε μια εποχή που πολλοί προπονητές αναζητούν δικαιολογίες, η δική του στάση μοιάζει παλιομοδίτικη. Στην πραγματικότητα, είναι απλώς αυθεντική. Σταθερός, πεισματάρης, με εκείνο το «ξερό» βλέμμα που δεν κάνει πίσω.
Και ακριβώς γι’ αυτό, η περσόνα του δεν επιβάλλεται κερδίζει.
