Ένα πακέτο τσιγάρα.
Ένα αποτύπωμα που δεν ταίριαζε πουθενά.
Και μια δολοφονία που έμεινε ανοιχτή σχεδόν μισό αιώνα.
Η δολοφονία της 24χρονης Jeannette Ralston το 1977 στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας έμοιαζε καταδικασμένη να μείνει στα «cold cases». Μέχρι που η τεχνολογία γύρισε τον χρόνο πίσω.
«Θα γυρίσω σε 10 λεπτά»
Ήταν 31 Ιανουαρίου 1977. Η Jeannette διασκέδαζε με φίλους στο Lion’s Den. Κάποια στιγμή σηκώθηκε και είπε ότι θα επιστρέψει σε «δέκα λεπτά».
Δεν γύρισε ποτέ.
Το επόμενο πρωί βρέθηκε στραγγαλισμένη στο πίσω κάθισμα του Volkswagen Beetle της, παρκαρισμένο λίγα λεπτά από το μπαρ. Το πουκάμισό της είχε χρησιμοποιηθεί για τον στραγγαλισμό.
Η αστυνομία είχε τρία βασικά στοιχεία: Ένα πακέτο τσιγάρων Eve, το πουκάμισο όπλο του εγκλήματος, ένα σκίτσο άνδρα με τον οποίο την είχαν δει να φεύγει.
Και όμως, τίποτα δεν «έδενε».
Το αποτύπωμα που περίμενε μισό αιώνα
Οι ερευνητές είχαν συλλέξει δακτυλικά αποτυπώματα από τη σκηνή. Ένα από αυτά βρισκόταν πάνω στο πακέτο τσιγάρων.
Για δεκαετίες δεν υπήρχε ταύτιση στη βάση δεδομένων του FBI.
Μέχρι πέρυσι.
Χάρη στην αναβάθμιση του αλγορίθμου αναζήτησης αποτυπωμάτων (2018), η υπόθεση επανεξετάστηκε. Αυτή τη φορά το σύστημα «μίλησε».
Το αποτύπωμα ανήκε στον 69χρονο σήμερα Willie Eugene Sims από το Οχάιο.
Το 1977 ήταν 21 ετών και υπηρετούσε στη στρατιωτική βάση Fort Ord, περίπου 70 μίλια από το Σαν Χοσέ.
Το παρελθόν που επέστρεψε
Έναν χρόνο μετά τη δολοφονία της Jeannette, ο Sims είχε καταδικαστεί για απόπειρα ανθρωποκτονίας και ληστεία με μαχαίρι. Εξέτισε τέσσερα χρόνια και έκτοτε δεν είχε απασχολήσει ξανά τις αρχές.
Οι ερευνητές ταξίδεψαν στο Οχάιο με ένταλμα, συνέλεξαν DNA και το συνέκριναν, με γενετικό υλικό κάτω από τα νύχια της Jeannette και με τα ίχνη στο πουκάμισο που χρησιμοποιήθηκε στον στραγγαλισμό. Η ταύτιση ήταν καθοριστική.
Το παλιό σκίτσο του αγνώστου έμοιαζε εντυπωσιακά με τη φωτογραφία σύλληψης του Sims το 1977. Σχεδόν 48 χρόνια μετά, η υπόθεση απέκτησε όνομα.
«Πώς ευχαριστείς κάποιον για κάτι τέτοιο;»
Ο γιος της Jeannette, Allen Ralston, ήταν έξι ετών όταν η μητέρα του δολοφονήθηκε.
Δεν γνώριζε ότι η υπόθεση εξακολουθούσε να ερευνάται. Όταν οι αρχές τον ενημέρωσαν ότι βρίσκονται κοντά στη σύλληψη, δεν μπορούσε να το πιστέψει.
«Πώς ευχαριστείς κάποιον για κάτι τέτοιο;» είπε.
Πολλοί από τους πρώτους αστυνομικούς που βρέθηκαν στη σκηνή του εγκλήματος δεν ζουν πια. Όμως το αποτύπωμα που συνέλεξαν τότε περίμενε τη στιγμή του.
Και αυτή η στιγμή ήρθε.
Μια υπόθεση παλιάς σχολής – με τεχνολογία νέας εποχής
Η εξιχνίαση δεν βασίστηκε σε τυχαίο DNA από γενεαλογικές βάσεις δεδομένων, αλλά σε κλασική αστυνομική δουλειά, την διατήρηση των στοιχείων , την ψηφιακή αναβάθμιση και την επιμονή των αρχών.
Ένα πακέτο τσιγάρα που έμεινε σε ένα αυτοκίνητο το 1977 έγινε το κλειδί.
Και μια φράση «θα γυρίσω σε 10 λεπτά» βρήκε επιτέλους δικαίωση, σχεδόν μισό αιώνα μετά.
