Καθώς η αποστολή Artemis II φέρνει την επιστροφή στη Σελήνη πιο κοντά από ποτέ, ένα καθοριστικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό: πώς θα τρέφονται οι άνθρωποι που θα ζήσουν εκεί μακροπρόθεσμα; Μια νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν προτείνει μια εντελώς απρόσμενη απάντηση: ρεβίθια.
Το σεληνιακό έδαφος — γνωστό επιστημονικά ως σεληνιακός ρεγόλιθος — δεν υποστηρίζει την υγιή ανάπτυξη των φυτών, καθώς περιέχει υψηλές συγκεντρώσεις αλουμινίου και ψευδαργύρου, δεν επιτρέπει εύκολη διήθηση του νερού και στερείται του μικροβιώματος που βρίσκεται στα γήινα εδάφη. Κι όμως, η ερευνητική ομάδα κατάφερε να καλλιεργήσει ρεβίθια σε προσομοιωμένο σεληνιακό χώμα — ένα μείγμα που αναπαράγει τη σύσταση των δειγμάτων που έφεραν στη Γη οι αστροναύτες των αποστολών Apollo. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Scientific Reports.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα ρεβίθια μπόρεσαν να ανθίσουν και να παράγουν σπόρους μόνο στα δείγματα που είχαν υποστεί επεξεργασία τόσο με βερμικομπόστ όσο και με μύκητες — ενώ τα φυτά αυτά παρουσίασαν σημαντικά μεγαλύτερη μάζα βλαστών και ριζών σε σχέση με τα ανεπεξέργαστα.
Ιδιαίτερα ενθαρρυντικό εύρημα αποτελεί η ικανότητα των μυκήτων να αποικίζουν το σεληνιακό υπόστρωμα και να επιβιώνουν — γεγονός που υποδηλώνει ότι σε πραγματικές συνθήκες πιθανόν να χρειαστεί μόνο μια αρχική εισαγωγή τους.
Η κύρια συγγραφέας, μεταδιδακτορική ερευνήτρια Σάρα Σάντος, χαρακτήρισε τη μελέτη «τεράστιο άλμα» στην κατανόηση της παραγωγής τροφής στη σεληνιακή επιφάνεια. Ωστόσο, παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ερωτήματα: οι επιστήμονες πρέπει ακόμη να εξετάσουν τη θρεπτική αξία των φυτών και να διαπιστώσουν αν έχουν απορροφήσει τοξικά μέταλλα κατά την ανάπτυξή τους.
Η έρευνα αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο επιστημονικό πεδίο που αναζητά τρόπους αυτάρκειας για μελλοντικές σεληνιακές βάσεις — καθώς η μεταφορά τροφής από τη Γη για μακροχρόνιες αποικίες αποτελεί πρακτικά και οικονομικά αδύνατη επιλογή.
