Σε μια ιστορική καμπή για την ευρωπαϊκή διπλωματία, ο Πέδρο Σάντσεθ επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει το «DNA» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με φόντο τις δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη διεύρυνση των συγκρούσεων στον Λίβανο, ο Ισπανός ηγέτης καταθέτει μια πρόταση που υπερβαίνει τη ρητορική καταδίκη, στοχεύοντας στην καρδιά των ευρω-ισραηλινών σχέσεων αλλά και στην αμυντική χειραφέτηση της Γηραιάς Ηπείρου.
Το «Παγώμα» της Συμφωνίας Ε.Ε. με το Ισραήλ
Η Μαδρίτη, έχοντας στο πλευρό της το Δουβλίνο και τη Λιουμπλιάνα, θέτει πλέον επιτακτικά το ζήτημα της Συμφωνίας Σύνδεσης του 1995. Ο Σάντσεθ υποστηρίζει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να επικαλείται το διεθνές δίκαιο «αλά καρτ».
-
Η Ηθική Κρίση: Η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον Λίβανο και τη Γάζα ενεργοποιεί, κατά τον Σάντσεθ, τις ρήτρες αναστολής της εμπορικής συνεργασίας.
-
Διπλωματική Απομόνωση: Η απόσυρση του Ισπανού πρέσβη από το Τελ Αβίβ και οι κατηγορίες για «απαρτχάιντ» σηματοδοτούν τη βαθύτερη ρήξη στις σχέσεις των δύο χωρών εδώ και δεκαετίες.
Ευρωστρατός: Άμυνα πέρα από το ΝΑΤΟ
Παράλληλα με την πίεση στο Ισραήλ, ο Σάντσεθ προτάσσει την ανάγκη για στρατηγική αυτονομία. Η πρότασή του για έναν κοινό Ευρωπαϊκό Στρατό δεν είναι απλώς μια αμυντική ανάγκη, αλλά μια πολιτική δήλωση:
-
Απεξάρτηση από τις ΗΠΑ: Η Ευρώπη πρέπει να διαθέτει τα μέσα να επιβάλλει την ειρήνη στην περιφέρειά της χωρίς να περιμένει το «πράσινο φως» από την Ουάσιγκτον.
-
Ευέλικτη Λήψη Αποφάσεων: Προτείνει την υπέρβαση της ομοφωνίας σε θέματα άμυνας, ώστε η Ε.Ε. να μην παραλύει από το βέτο μεμονωμένων κρατών-μελών.
-
Κοινωνική Άμυνα: Ξεκαθαρίζει ότι η εξοπλιστική ενίσχυση δεν πρέπει να γίνει εις βάρος του κοινωνικού κράτους, απορρίπτοντας τις πιέσεις για δαπάνες που θα υπονομεύσουν τη συνοχή των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Ηγέτης ή Παρατηρητής;
Για τον Πέδρο Σάντσεθ, η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη. Αν δεν δράσει τώρα ως «Ηθικός Ηγέτης», κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν άσχετο γεωπολιτικό παρατηρητή. Η στάση του απέναντι στον Νετανιάχου και η επιμονή του στο Διεθνές Δίκαιο αποτελούν το «crash test» για το αν η Ε.Ε. διαθέτει πράγματι κοινή εξωτερική πολιτική.
