Σε μία αγόρευση με έντονο πολιτικό και θεσμικό φορτίο, η εισαγγελέας του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών άνοιξε εκ νέου τον φάκελο Novartis, ζητώντας την ενοχή των δύο πρώην προστατευόμενων μαρτύρων και αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον τρόπο που χειρίστηκε η Δικαιοσύνη –και η δημόσια σφαίρα– μία από τις πιο πολύκροτες υποθέσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Πρόταση ενοχής για Δεστεμπασίδη και Μαραγγέλη
Η εισαγγελέας ζήτησε την ενοχή των Φιλίστορος Δεστεμπασίδης και Μαρία Μαραγγέλη για τα αδικήματα της ψευδούς κατάθεσης και της ψευδούς καταμήνυσης, στο πλαίσιο της δίκης σε δεύτερο βαθμό. Οι δύο κατηγορούμενοι είχαν κατονομάσει δέκα πολιτικά πρόσωπα ως δήθεν δωρολήπτες της φαρμακοβιομηχανίας Novartis, χωρίς –κατά την εισαγγελική κρίση– να προκύπτει κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς τους.
Η εισαγγελέας ζήτησε την καταδίκη τους όπως και πρωτοδίκως, με εξαίρεση δύο πράξεις ψευδούς καταμήνυσης που αφορούν καταθέσεις της Μαρίας Μαραγγέλη σε βάρος των Ανδρέας Λοβέρδος και Μάριος Σαλμάς, για τις οποίες επήλθε παραγραφή.
«Δεν υπάρχει ούτε ένα αποδεικτικό στοιχείο»
Κατά την αγόρευσή της, η εισαγγελέας στάθηκε ιδιαίτερα στην παντελή έλλειψη αποδεικτικών μέσων. Όπως τόνισε, δεν προκύπτει κανένα στοιχείο χρηματισμού πολιτικού προσώπου, παρά τις βαριές κατηγορίες που είχαν διατυπωθεί. Υπογράμμισε ότι οι καταθέσεις βασίστηκαν σε αφηγήσεις και συμπεράσματα, χωρίς έγγραφα, διαδρομές χρήματος ή άλλα αντικειμενικά δεδομένα.
Ειδική αναφορά έγινε στο πρόσωπο του Κωνσταντίνος Φρουζής, τον οποίο οι κατηγορούμενοι παρουσίασαν ως πηγή των πληροφοριών τους. Η εισαγγελέας επεσήμανε ότι, παρότι ο ίδιος συνομιλούσε με πολιτικά πρόσωπα λόγω της θέσης του στη Novartis και στον ΣΦΕΕ, τίποτα δεν διασφαλίζει ότι όσα φερόταν να λέει ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα.
Αμερικανικός συμβιβασμός και ελληνική Δικαιοσύνη
Απαντώντας στους ισχυρισμούς της Μαρίας Μαραγγέλη περί «δικαίωσης» και «βράβευσης» των καταθέσεών της στις ΗΠΑ, η εισαγγελέας ξεκαθάρισε ότι πρόκειται για εντελώς διαφορετικό νομικό πλαίσιο. Όπως σημείωσε, οι αμερικανικές διαδικασίες βασίζονται σε αστικού τύπου διακανονισμούς με εταιρείες και δεν περιλαμβάνουν κρίση για δωροδοκία πολιτικών προσώπων, ούτε μπορούν να εξομοιωθούν με την ελληνική ποινική διαδικασία.
Κατά την εκτίμησή της, οι κατηγορούμενοι όφειλαν να γνωρίζουν ότι οι καταθέσεις τους στην Ελλάδα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σοβαρές ποινικές συνέπειες για πολιτικά πρόσωπα και δεν δικαιολογείται η επίκληση «διηγηματικού τύπου» μαρτυριών.
Αιχμές για εισαγγελείς και δημόσια διαχείριση
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η εισαγγελέας και ως προς τον χειρισμό της υπόθεσης από τους εισαγγελείς Διαφθοράς, αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπήρξε πίεση για ταχεία διεκπεραίωση της δικογραφίας. Παράλληλα, αναφέρθηκε επικριτικά και στη δημόσια προβολή της υπόθεσης, κάνοντας λόγο για πρόωρη και υπερβολική δημοσιοποίηση στοιχείων.
Όπως σημείωσε, «η δικαστική έρευνα βρέθηκε πίσω και η δημοσιότητα μπροστά», γεγονός που –κατά την ίδια– έπληξε το κύρος και την αξιοπιστία της Δικαιοσύνης.
Στην τελική ευθεία η απόφαση
Μετά την εισαγγελική πρόταση, η δίκη έχει εισέλθει πλέον στο τελικό στάδιο, με το δικαστήριο να καλείται να αποφανθεί για μία υπόθεση που, ανεξαρτήτως της τελικής ετυμηγορίας, έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στο πολιτικό και δικαστικό σύστημα της χώρας.
