Σιωπή, φορτισμένα βλέμματα και μια αίθουσα που πάγωσε. Η ομιλία της 20χρονης Τζέσικα (Στεφανία) Ντανάι στο Ευρωκοινοβούλιο δεν ήταν απλώς μια προσωπική μαρτυρία. Ήταν μια κραυγή για όλες τις γυναίκες που ζήτησαν βοήθεια και δεν προστατεύθηκαν, αλλά και για τα παιδιά που έμειναν πίσω μετά από μια γυναικοκτονία.
Η νεαρή γυναίκα μίλησε για τη μητέρα της, την Ενκελέιντα, η οποία δολοφονήθηκε τον Μάιο του 2024 στο Μενίδι από τον πρώην σύζυγό της, με 17 μαχαιριές, στη μέση του δρόμου. Μια υπόθεση που, όπως τόνισε, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
«Σήμερα βρίσκομαι εδώ όχι μόνο για τη μητέρα μου»
«Σήμερα βρίσκομαι εδώ όχι μόνο για τη μητέρα μου, αλλά για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω», είπε με φωνή που έσπαγε, εξηγώντας πως μετά τη δολοφονία έμεινε εκείνη και ο ανήλικος αδελφός της. Στα 20 της χρόνια, όπως είπε, αναγκάστηκε να γίνει γονέας, όχι από επιλογή, αλλά επειδή το κράτος δεν προστάτευσε τη μητέρα τους.
Η Τζέσικα περιέγραψε τη μητέρα της ως μια γυναίκα γεμάτη ζωή, δύναμη και χαμόγελο. Μια αγωνίστρια που, παρά τις δυσκολίες, δεν σταμάτησε ποτέ να προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό της και τα παιδιά της.
Οι καταγγελίες που δεν έγιναν προστασία
Στην καρδιά της ομιλίας της βρέθηκε ένα σκληρό γεγονός: η μητέρα της είχε καταγγείλει επανειλημμένα τις απειλές που δεχόταν. Όχι μία, αλλά τρεις φορές. Είχε απευθυνθεί στην αστυνομία και στη δικαιοσύνη, είχε ζητήσει προστασία, είχε εκφράσει τον φόβο της.
Όπως αποκάλυψε η κόρη της, συχνά την καθησύχαζαν, λέγοντάς της ότι δεν χρειάζεται να κάνει μήνυση και ότι αρκεί η απλή καταγραφή των περιστατικών. Της μίλησαν για διαδικασίες, δομές και «κουμπιά πανικού», αλλά, όπως είπε χαρακτηριστικά, ποτέ δεν της παρείχαν ουσιαστική ασφάλεια.
Το κρίσιμο 24ωρο πριν τη δολοφονία
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο 24ωρο πριν από τη δολοφονία. Την προηγούμενη ημέρα εκδικαζόταν το αυτόφωρο για υπόθεση που αφορούσε τον πρώην σύζυγό της, ο οποίος φέρεται να την παρακολουθούσε. Ωστόσο, η ίδια δεν ενημερώθηκε ποτέ για την εκδίκαση, ούτε για το αν εκείνος ήταν ελεύθερος.
«Πήγε να κοιμηθεί χωρίς να ξέρει ότι βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο. Χωρίς να ξέρει ότι ήταν η τελευταία της μέρα», είπε, προκαλώντας έντονη συγκίνηση στο ακροατήριο.
«Δολοφονήθηκε στη μέση του δρόμου»
Την επόμενη ημέρα, η Ενκελέιντα δολοφονήθηκε στο δρόμο, με 17 μαχαιριές. «Και αφέθηκε εκεί για ώρες, με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην κοιλιά της», είπε η κόρη της, μεταφέροντας με ωμό τρόπο την αγριότητα του εγκλήματος αλλά και την εγκατάλειψη που ακολούθησε.
Για τη νεαρή γυναίκα, αυτή η ιστορία δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι ένα διαρκές ερώτημα, τι θα είχε συμβεί αν κάποιος είχε ενημερώσει τη μητέρα της, αν ήξερε ότι ο άνθρωπος που την απειλούσε κυκλοφορούσε ελεύθερος;
«Οι καταγγελίες δεν αρκούν»
Η Τζέσικα στάθηκε ξεκάθαρα στο πολιτικό και θεσμικό μήνυμα της παρέμβασής της. Όπως είπε, οι καταγγελίες από μόνες τους δεν αρκούν, όταν δεν συνοδεύονται από αξιολόγηση κινδύνου, ουσιαστική ενημέρωση του θύματος και άμεσα μέτρα προστασίας.
Τόνισε επίσης ότι η καταγωγή και η εθνικότητα της οικογένειάς της δημιούργησαν πρόσθετα εμπόδια, τα οποία εξακολουθούν να επηρεάζουν τη ζωή τους ακόμη και μετά τη δολοφονία της μητέρας της.
Τα αιτήματα που κατέθεσε στο Ευρωκοινοβούλιο
Απευθυνόμενη στους ευρωβουλευτές, ζήτησε συγκεκριμένες αλλαγές, ώστε να μην υπάρξουν άλλα θύματα:
• Υποχρεωτική και άμεση ενημέρωση των θυμάτων σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας
• Ενιαία ευρωπαϊκά πρωτόκολλα αξιολόγησης κινδύνου, ώστε οι επαναλαμβανόμενες καταγγελίες να σημαίνουν συναγερμό
• Άμεση εφαρμογή προστατευτικών μέτρων όταν υπάρχει ιστορικό απειλών
• Θεσμική και οικονομική στήριξη για τα παιδιά που μένουν πίσω μετά από γυναικοκτονίες
Μια φωνή για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με τίτλο «Γυναικοκτονίες: 8+1 Ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» και διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του Κώστας Αρβανίτης, σε συνεργασία με τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό «Γίνε Άνθρωπος».
Η ομιλία της Τζέσικα δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας: τα παιδιά των γυναικοκτονιών δεν είναι παράπλευρες απώλειες. Είναι θύματα. Και όσο το σύστημα αργεί, εκείνα μεγαλώνουν πρόωρα, κουβαλώντας ένα βάρος που δεν τους αναλογεί.
