Πίσω από μια κλειστή πόρτα παιδικού δωματίου, μια οικογένεια βρέθηκε αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη. Μια 16χρονη μαθήτρια έβαλε τέλος στη ζωή της, αφήνοντας
πίσω της ένα «γιατί» που δεν βρίσκει απάντηση και μια σιωπή που βαραίνει κάθε μέρα.
Τα τελευταία χρόνια, οι ειδικοί μιλούν για μια σιωπηλή κρίση στην εφηβική ψυχική υγεία. Τα περιστατικά αυτοκτονιών σε ολοένα και μικρότερες ηλικίες αυξάνονται, συχνά χωρίς προειδοποίηση που να γίνεται αντιληπτή από το οικογενειακό περιβάλλον.
«Ήταν ένα παιδί με όνειρα – δεν καταλάβαμε το βάρος που κουβαλούσε»
Ο πατέρας της 16χρονης μίλησε στην εκπομπή Φως στο Τούνελ και περιέγραψε τη μέρα που άλλαξε τα πάντα.
«Η κόρη μου την Δευτέρα 26 Ιανουαρίου έφυγε και άφησε πίσω της ένα τεράστιο κενό σε μένα προσωπικά και στην οικογένειά μου. Ήταν ένα παιδί άξιο, με όνειρα και προσδοκίες. Ένα παιδί το οποίο ήθελε να είναι πολύ καλό και να φανεί αντάξιο των προσδοκιών των δικών μας αλλά και της κοινωνίας. Να μπορεί να σταθεί με το κεφάλι ψηλά».
Στην οικογένεια υπήρχε ήδη ένα βαρύ φορτίο. Ο δίδυμος αδερφός της είχε διαγνωστεί με βαριάς μορφής αυτισμό.
«Ο δίδυμος αδερφός της ήταν ένα παιδάκι το οποίο διαγνώστηκε με βαριάς μορφής αυτισμού. Κάτι που από ότι αντιλαμβάνομαι χαράκτηκε βαθιά μες την ψυχούλα αυτού του παιδιού τόσο που δεν το είχα καταλάβει και εγώ προσωπικά και προφανώς και υπόλοιποι στην οικογένεια».
Ο φόβος, η διάγνωση και η σιωπή
Ο πατέρας περιέγραψε ότι η κόρη του φοβόταν μήπως και η ίδια αντιμετωπίζει κάτι αντίστοιχο.
«Φοβόταν μην έχει και η ίδια κάτι αντίστοιχο με τον αδερφό της και τελικά διαγνώστηκε στο φάσμα του αυτισμού… Αντιμετώπιζε τρομερό πρόβλημα στο να διαχειριστεί αυτές τις εσωτερικές της φοβίες και τον πιθανό κοινωνικό στιγματισμό. Δεν μπορείς πολλές φορές με λογική να τα συζητήσεις αυτά με τα παιδιά και το απορροφούν μέσα τους. Δεν ήθελε να ενοχλεί, δεν ήθελε να δημιουργεί προβλήματα και τα κρατούσε μέσα της».
Παρά την εσωστρέφειά της, υπήρχαν σημάδια.
«Έβγαζε κατά καιρούς κάποιες εντάσεις και μια αμυντική στάση. Υπήρξε μία περίοδος που το παιδί αυτό βίωνε κάποια παρενόχληση από άλλα παιδιά του σχολείου».
Στην ερώτηση αν γνώριζε για τα περιστατικά, απάντησε:
«Ναι αυτά τα είχαμε συζητήσει έχει και μια μεγαλύτερη αδερφή η οποία είχε παρέμβει τότε για να περιοριστεί το περιστατικό αυτό».
«Την έβαλα σε πολεμικές τέχνες για να δυναμώσει»
Ο ίδιος, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, προσπάθησε να τη στηρίξει με όσα εργαλεία είχε.
«Για να την βοηθήσω έχοντας και εγώ ένα σχετικό μπακραουντ την έβαλα να κάνει αθλητισμό και συγκεκριμένα πολεμικές τέχνες κάτι που της ανέβασε βέβαια και την αυτοπεποίθηση».
Ωστόσο, αναγνωρίζει ότι το διαδίκτυο πιθανόν να έπαιξε ρόλο.
«Θεωρώ ότι προφανώς θα επηρεάστηκε. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι μπορεί να έψαξε και τον τρόπο που θα αφαιρέσει τη ζωή της. Έμαθα στη συνέχεια πράγματα τα οποία με στεναχώρησαν και σκέφτηκα “γιατί παιδάκι μου, γιατί δε μου μιλούσες, γιατί δε μου έλεγες όσα σε στεναχωρούσαν και σε απασχολούσαν;”».
Το μήνυμα προς τους γονείς
Μέσα από τον προσωπικό του πόνο, ο πατέρας απευθύνει έκκληση.
«Αγάπη χρειάζονται τα παιδιά και στήριξη. Τα παιδιά σας να τα αγαπάτε και να τα ζήσετε. Αφήστε τα όλα τ’ άλλα. Το δεύτερο είναι να μιλάτε με τα παιδιά σας να είστε όσο πιο κοντά μπορείτε με αυτά. Μην φοβηθείτε καθόλου να αναζητήσετε βοήθεια από ειδικούς είτε είναι κάποιες δομές είτε σε ψυχολόγους ή ψυχιάτρους. Εγώ το πλήρωσα αυτό το πράγμα, καλύτερα να μην το πληρώσουν κι άλλοι γονείς με τον ίδιο πολύ βαρύ και δύσκολο τρόπο».
Η μαρτυρία του δεν είναι απλώς μια προσωπική τραγωδία. Είναι μια προειδοποίηση ότι πολλές φορές τα παιδιά δεν φωνάζουν.. σωπαίνουν. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή μπορεί να κρύβεται μια κραυγή που χρειάζεται να ακουστεί εγκαίρως.
