Η αγωνία δύο ημερών στο Βελούχι έσβησε με τον πιο σκληρό τρόπο το πρωί της Καθαράς Δευτέρας. Ο 74χρονος ορειβάτης που αγνοούνταν από το Σάββατο εντοπίστηκε νεκρός στο βάθος χαράδρας δεκάδων μέτρων, βάζοντας τραγικό τέλος σε
μια επιχείρηση που κράτησε 44 ώρες και δοκίμασε αντοχές διασωστών και οικογένειας.
Εντοπισμός στη χαράδρα μετά από 44 ώρες.Η επιχείρηση ξεκίνησε το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου, με πυροσβέστες και εθελοντές να επιχειρούν σε εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες. Χιόνι, παγετός και μηδενική ορατότητα κράτησαν πίσω τα σωστικά συνεργεία, που περίμεναν ένα μικρό «άνοιγμα» του καιρού για να κινηθούν με ασφάλεια.
Το πρωί της Καθαράς Δευτέρας, όταν η ορατότητα βελτιώθηκε, οι διασώστες κατάφεραν να προσεγγίσουν το σημείο και να εντοπίσουν τον 74χρονο χωρίς τις αισθήσεις του, μέσα στη χιονισμένη χαράδρα.
Το τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο ΕΝΑ Κεντρικής Ελλάδας κατέγραψε με drone τη στιγμή που τα σωστικά συνεργεία πλησιάζουν τη σορό και ξεκινούν την επιχείρηση μεταφοράς της προς το χιονοδρομικό κέντρο. Οι εικόνες αποτυπώνουν το δύσβατο τοπίο και την τιτάνια προσπάθεια των διασωστών μέσα στο χιόνι.
Η αναγνώριση από τον γιο του
Το πιο βαρύ κομμάτι της τραγωδίας γράφτηκε λίγες ώρες αργότερα. Ο γιος του 74χρονου, που είχε μεταβεί από την πρώτη στιγμή στην περιοχή μόλις ενημερώθηκε για την εξαφάνιση του πατέρα του, κλήθηκε να αναγνωρίσει τη σορό.
Μπροστά στους διασώστες, επιβεβαίωσε ότι επρόκειτο για τον πατέρα του, κλείνοντας οριστικά κάθε ελπίδα που κρατούσαν οι οικείοι του από το Σάββατο.
«Πού να ήξερα πως το “γειά” ήταν αποχαιρετισμός»
Λίγες ώρες μετά την τραγική κατάληξη, ορειβάτης που συνάντησε την 17μελή ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς, στην οποία συμμετείχε και ο 74χρονος, περιέγραψε τη συνάντησή τους λίγο πριν αλλάξει ο καιρός.
«Η μέρα ξεκίνησε με την ησυχία που μόνο το βουνό ξέρει να προσφέρει. Κατηφόριζα από την Ψιλή Κορυφή με κατεύθυνση το καταφύγιο, νιώθοντας ακόμα την ικανοποίηση της ανάβασης. Εκεί, στο μονοπάτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν», έγραψε.
Όπως περιγράφει, ο 74χρονος ανέβαινε με την ομάδα του, με στόχο την κορυφή. «Σταθήκαμε για λίγο, όπως κάνουν πάντα οι ορειβάτες. Με ρώτησε πώς είναι τα πράγματα ψηλά, τι καιρό κάνει, αν το πεδίο είναι καθαρό. “Μια χαρά είναι επάνω”, του είπα, χωρίς να ξέρω πως εκείνη η “χαρά” θα κρατούσε τόσο λίγο».
Οι δυο τους αντάλλαξαν έναν σύντομο χαιρετισμό και συνέχισαν. «Ανταλλάξαμε ένα “γειά” και ένα χαμόγελο, από εκείνα που δίνουν κουράγιο για τα επόμενα μέτρα, και τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο του».
Λίγο αργότερα, όπως περιγράφει, το βουνό άλλαξε πρόσωπο. «Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, το βουνό έδειξε το σκληρό του πρόσωπο. Ο καιρός “έκλεισε” απότομα, μια λευκή κουρτίνα σκέπασε τα πάντα και η ορατότητα χάθηκε στο μηδέν».
Η επιστροφή μετατράπηκε σε αγώνα επιβίωσης. «Η διαδρομή μέχρι τα αυτοκίνητά μας μετατράπηκε σε μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Μέχρι να φτάσουμε, το χιόνι μας είχε καλύψει ολοκληρωτικά».
Και κλείνει με τη φράση που συγκλονίζει: «Πού να ήξερα πως εκείνο το σύντομο “γειά” στο μονοπάτι δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά ένας αποχαιρετισμός».
Ο έμπειρος ορειβάτης δεν κατάφερε να επιστρέψει ποτέ από το βουνό που γνώριζε καλά. Στο Βελούχι, μέσα σε λίγα λεπτά, ο καιρός άλλαξε τα πάντα και μια συνηθισμένη ανάβαση μετατράπηκε σε τραγωδία.
