Δεν μιλά μόνο για τα ράμματα στο κεφάλι και τις εκδορές στο σώμα του. Μιλά για φόβο. Για οργή. Για την απόφαση να κλείσει το περίπτερο και να σκεφτεί ακόμα και την αποχώρησή του από τη Γαστούνη. Ο περιπτεράς που βρέθηκε στο στόχαστρο άγριας επίθεσης από ομάδα περίπου 20 Ρομά δηλώνει ότι νιώθει τυχερός που έμεινε ζωντανός.
«Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό αφού γλίτωσα… Δεν ξεπερνιέται με τίποτα αυτό το πράγμα… Να σε χτυπάνε 15 άτομα, ξεπερνιέται; Με τίποτα. Και όχι εμένα, το παιδί σκέφτομαι», λέει χαρακτηριστικά.
«Ξεχείλισε το ποτήρι – Δεν αντέχω άλλο». Όπως περιγράφει, η επίθεση δεν ήρθε από το πουθενά. Είχαν προηγηθεί συνεχόμενες κλοπές και τραμπουκισμοί που, όπως λέει, είχαν εξαντλήσει κάθε όριο υπομονής.
«Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Επειδή έχω δεχτεί τόσες πολλές κλοπές, τόσους πολλούς τραμπουκισμούς. Ξεχείλισε το ποτήρι η υπομονή μου, όταν με κλέψανε μπροστά στα μάτια μου… Πήρα την αστυνομία και μέχρι να έρθει η αστυνομία έγινε, ό,τι έγινε. Έχω οργή και μετά από αυτό πήρα την απόφαση να κλείσω το περίπτερο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κινδυνεύσει η σωματική ακεραιότητα του παιδιού μου, η δική μου; Γιατί τι να το κάνω; Έχω σκεφτεί να φύγω και από τη Γαστούνη ακόμα».
Τα λόγια του αποτυπώνουν μια καθημερινότητα πίεσης που, όπως λέει, κατέληξε σε ωμή βία.
Πώς ξεκίνησε η επίθεση
Σύμφωνα με πληροφορίες, όλα άρχισαν όταν ο ιδιοκτήτης αντιλήφθηκε έναν ανήλικο Ρομά να τον κλέβει. Τον συγκράτησε και κάλεσε την Ελληνική Αστυνομία.
Μέχρι να φτάσουν οι αστυνομικοί, στο σημείο εμφανίστηκαν συγγενείς του ανήλικου και ακολούθησε συμπλοκή. Η κατάσταση ξέφυγε γρήγορα.
«Ήρθαν δύο-τρεις. Μετά αυτοί φώναξαν άλλους 15-20 δεν ξέρω πόσοι ήταν. Δυστυχώς μας χτύπησαν άσχημα με σίδερα, ξύλα, γροθιές, κλωτσιές, διέλυσαν το περίπτερο», περιέγραψε.
Στην επίθεση δέχθηκε χτυπήματα και ο γιος του. Ο ίδιος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.
«Πήγα στο νοσοκομείο, έχω ράμματα στο κεφάλι, έχω εκδορές σε όλο μου το σώμα, πονάω, ζαλίζομαι», ανέφερε σε τηλεοπτική του δήλωση.
Βίντεο από το περιστατικό δείχνει τους επιτιθέμενους να σπάνε αντικείμενα στο περίπτερο, προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές.
Ο περιπτεράς δεν κρύβει ότι η σκέψη του πλέον δεν περιορίζεται στη δικαίωση ή στην αποκατάσταση των ζημιών. Το βασικό του ερώτημα είναι αν μπορεί να συνεχίσει να ζει και να εργάζεται με ασφάλεια στην ίδια πόλη. Και αυτό, όπως λέει, δεν είναι καθόλου δεδομένο.
