Με σπασμένη φωνή και δάκρυα στα μάτια, ο Νίκος Πλακιάς στάθηκε ξανά στο σημείο της τραγωδίας στα Τέμπη και μίλησε για εκείνη τη νύχτα που του άλλαξε για πάντα
τη ζωή. Ο πατέρας που έχασε τις δίδυμες κόρες του, τη Μαρία και τη Χρυσή, αλλά και την ανιψιά του Θώμη, ζήτησε δικαιοσύνη και παραδέχθηκε πως τρία χρόνια μετά, ο θυμός του μεγαλώνει επειδή όπως είπε «δεν έχει μπει κανένας υπεύθυνος στη φυλακή».Μιλώντας στο Open, περιέγραψε τη στιγμή που κατάλαβε πως τίποτα δεν θα ήταν ξανά το ίδιο.
«Ήξερα ότι δεν θα ξαναέβλεπα τα παιδιά μου»
«Ήξερα ότι δεν θα ξαναέβλεπα τα παιδιά μου από τη στιγμή που βγήκα από το σπίτι», είπε για τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου. Δίπλα του, η σύζυγός του προσπαθούσε να κρατηθεί από μια ελπίδα: «“Μην ανησυχείς”, μου έλεγε, “θα τα βρούμε τα κορίτσια”».
Στο νοσοκομείο συγκεντρώθηκαν συγγενείς επιβατών. Όσο περνούσε η ώρα, γινόταν όλο και πιο σαφές ποιοι έμεναν εκεί περιμένοντας νέα που δεν θα ερχόταν ποτέ. Οι γονείς των παιδιών που δεν είχαν εντοπιστεί.
«Με ένοιαζε μόνο αν ήταν ζωντανά»
Όταν έμαθε ότι τα παιδιά του σκοτώθηκαν, το μυαλό του κόλλησε σε μία μόνο σκέψη. «Το μόνο που με ένοιαζε ήταν αν τα παιδιά ήταν ζωντανά μετά τη σύγκρουση ή αν φώναζαν “μαμά και μπαμπά”. Αν ήταν ζωντανά και αν με χρειάζονταν».
Δεν τον απασχολούσε τίποτε άλλο. Ούτε διαδικασίες, ούτε ευθύνες, ούτε δημόσιες τοποθετήσεις. Μόνο αν τα παιδιά του είχαν ζήσει έστω για λίγα λεπτά μετά την πρόσκρουση.
Τα ηχητικά και η φράση «δεν έχω οξυγόνο»
Αναφερόμενος στις αποκαλύψεις που ακολούθησαν, παραδέχθηκε ότι δεν ήθελε να ακουστούν τα ηχητικά ντοκουμέντα. «Δεν ήθελα να ακουστούν τα ηχητικά», είπε, εξηγώντας πως κάθε λέξη ξανανοίγει την πληγή.
Στάθηκε ιδιαίτερα στη φράση «δεν έχω οξυγόνο», η οποία, όπως τόνισε, «απέδειξε ότι κάποιος αριθμός ατόμων ήταν ζωντανός μετά τη σύγκρουση». Μια διαπίστωση που για τους συγγενείς μετατρέπεται σε βασανιστικό ερώτημα.
Θυμός και αίτημα για δικαιοσύνη
Ο Νίκος Πλακιάς δεν έκρυψε την οργή του για την πορεία της υπόθεσης. Επανέλαβε ότι τον εξοργίζει το γεγονός πως, τρία χρόνια μετά, δεν έχει οδηγηθεί κανείς στη φυλακή.
Θύμισε ακόμη ότι στο πρώτο μνημόσυνο, στις 40 ημέρες, ήταν παρόντες όλοι – ακόμη και πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται στο κάδρο των κατηγοριών. Η διαδρομή από τότε μέχρι σήμερα, όπως είπε, γέμισε με αποκαλύψεις, αντιπαραθέσεις και πικρία.
Τρία χρόνια μετά, ο πόνος παραμένει ατόφιος. Και το ερώτημα που τον στοιχειώνει δεν αλλάζει, αν τα παιδιά του ήταν ζωντανά και αν τον χρειάζονταν εκείνα τα μοιραία λεπτά.
