Όταν ο πρωθυπουργός ανέβαινε στο βήμα του συνεδρίου στο Παρίσι για την πυρηνική ενέργεια, τίποτα στο σκεπτικό του δεν ήταν λάθος. Η ενέργεια και η διαχείριση της είναι το μεγαλύτερο παγκόσμιο πρόβλημα εδώ και καιρό – και θα συνεχίσει να είναι. Οι εναλλακτικές μορφές παραγωγής της έχουν κυριαρχήσει σε ατζέντες και συζητήσεις σε όλο τον πλανήτη, ενώ η αδηφάγα τεχνολογία χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια για να πραγματοποιήσει τα θαύματα που μας έχει υποσχεθεί.
Τι καλύτερο έχουν οι άλλοι δηλαδή;
Η επιστροφή στην χρήση πυρηνικής ενέργειας δεν είναι κάτι καινούργιο, οι μεγαλύτερες εταιρείες τεχνολογίας έχουν στραφεί σε αυτή για να ικανοποιήσουν τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες για ενέργεια των data centers, ενώ το τελευταίο διάστημα κοιτάνε και μέχρι και το ίδιο το διάστημα για την εγκατάστασή τους (καθώς παρέχει τις ιδανικές συνθήκες και ελάχιστες ανάγκες για ψύξη των συστημάτων).
Γιατί να μην σκεφτεί λοιπόν ο πρωθυπουργός ότι η Ελλάδα μπορεί να μπει σε αυτό το “παιχνίδι” και να αποτελέσει και με τη βούλα πια τον ενεργειακό πόλο της περιοχής προσελκύοντας ακόμα περισσότερες επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας; Άλλωστε αυτού του είδους οι επενδύσεις, μπορεί να μην φαίνονται άμεσα στο πορτοφόλι του απλού πολίτη, αλλά προσθέτουν υπεραξία στο όνομα και τις προοπτικές της χώρας και αυξάνουν την ασφάλεια της.
Σίγουρα, η χρήση πυρηνικής ενέργειας κουβαλάει μαζί της και δυνητικά προβλήματα, τα οποία όμως στην σύγχρονη εποχή έχει βρεθεί τρόπος να αντιμετωπιστούν και να περιοριστούν. Αυτό άλλωστε λένε και οι δεκάδες έρευνες επιστημόνων και ανθρώπων πολύ πιο ειδικών από εμάς και, φυσικά, δεν θα τους κρίνουμε. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι χώρες που λειτουργούν μικρούς και μεγάλους πυρηνικούς αντιδραστήρες με τεράστια οφέλη για την οικονομία.
Μόνο μια μικρή διαφορά.. αυτοί οι αντιδραστήρες λειτουργούν σε άλλα κράτη. Όχι στο δικό μας
Γιατί στο δικό μας, έχουμε αποδείξει ότι η θεωρία από την πράξη απέχει όσο το παραμύθι από την πραγματικότητα.
Η απόσταση θεωρίας και πράξης
- Στη θεωρία, σε μια χώρα που έχει μια και μόνο μια σιδηροδρομική γραμμή, είναι δύσκολο έως αδύνατο να βρεθούν δυο τρένα απέναντι και να συγκρουστούν. Όμως έγινε
- Όπως είναι πολύ δύσκολο να μην έχεις καταφέρει να στήσεις τηλεδιοίκηση στα τρένα σου, επιτρέποντας για σειρά ετών σε γηγενείς και αλλοδαπούς να βγάζουν (χοντρό) χαρτζιλίκι από το ξήλωμα των υποδομών
- Στην θεωρία είναι αδύνατον κάθε καλοκαίρι να έχεις φωτιές που καίνε χιλιάδες στρέμματα δάσους και περιουσιών, με τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες ζωές και να ξέρεις ότι μεγάλο μέρος της ευθύνης είναι στα καλώδια υψηλής τάσης. Και να μην κάνεις τίποτα γι’ αυτό
- Στη θεωρία, δεν γίνεται μόλις πέφτει λίγο περισσότερη βροχή από το κανονικό να πνίγονται άνθρωποι. Και εδώ και 2 χρόνια να φωνάζεις για την λειψυδρία και να μην έχεις βρει τρόπους να εκμεταλλευτείς αυτά τα νερά
- Δεν γίνεται να μετατρέπονται οι πόλεις σε Βενετία γιατί τα φρεάτια είναι βουλωμένα. Και το ξέρεις. Και δεν κάνεις κάτι πέρα από το να “νίπτεις τας χείρας” σου με 2-3 παραπάνω 112
- Στη θεωρία, η αποκομιδή σκουπιδιών γίνεται σε ώρες μη αιχμής. Το ίδιο και η τροφοδοσία των καταστημάτων. Στην πράξη όμως κάθε δήμος της χώρας βγάζει όποτε θέλει τις σκουπιδιάρες στο δρόμο για να μην πληρώσει υπερωρίες. Και την ίδια στιγμή κάνει τα στραβά μάτια στα καταστήματα που κάνουν ότι θέλουν, όπως θέλουν, όπου θέλουν.
- Στη θεωρία, οι πολίτες κάθε χώρας φροντίζουν να τηρούν τους νόμους και να σέβονται τόσο την πόλη που ζουν όσο και τους συνανθρώπους τους. Δεν παραβιάζουν τον ΚΟΚ με κάθε ευκαιρία και μετά διαμαρτύρονται για τα πρόστιμα. Δεν καταπατούν τη ΛΕΑ, δεν πετάνε σκουπίδια όπου βρουν, δεν φροντίζουν να κλέβουν το κράτος (τον εαυτό τους δηλαδή) με κάθε τρόπο
- Στη θεωρία, δεν γίνεται να στέκεσαι ανήμπορος στο καθημερινό δράμα του Κηφισού και να περιμένεις ότι θα λειτουργήσει όπως πρέπει ένας πυρηνικός αντιδραστήρας
- Στη θεωρία, δεν γίνεται να αποκλειστούν από χιόνι οι οδηγοί στην κεντρικότερη και πιο σύγχρονη οδό της χώρας, στο κέντρο σχεδόν της πρωτεύουσας, αλλά το καταφέραμε κι αυτό
Εδώ δεν μπορούμε να πετάξουμε σωστά τα σκουπίδια μας
Δεν είναι ότι είμαι αντίθετος στην ιδέα της παραγωγής ενέργειας και δη φτηνής, όμως είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι γι’ αυτή.
- Σε μια χώρα που λούζεται από ήλιο τους περισσότερους μήνες του χρόνου, που σχεδόν περιτριγυρίζεσαι από θάλασσα, που έχεις τόσους ανέμους που φρόντισες να τους δώσεις ονόματα και υπόσταση, αλλά δεν μπορείς να να χρησιμοποιήσεις γιατί αντιδρούν διάφορες γραφικές ομάδες, περιμένεις ότι η δημιουργία αντιδραστήρα θα είναι αναίμακτη;
- Σε μια χώρα που δεν έχει καταφέρει ακόμα να λειτουργήσει η ανακύκλωση και πληρώνει καθημερινά πρόστιμα για τους ΧΥΤΑ, ποιον φορέα θα εμπιστευθείς για την διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων;
- Σε μια χώρα που οι κάτοικοι παίρνουν τα όπλα και χωριά βγαίνουν στο αντάρτικο για το που θα γίνει μια χωματερή, που θα βάλεις αυτόν τον αρθρωτό πυρηνικό αντιδραστήρα;
- Σε μια χώρα που κυριαρχεί ο ωχαδερφισμός, θα φτιάξουμε πυρηνικό αντιδραστήρα και “πάμε κι όπου βγει”;
Είναι κρίμα όμως
- Γιατί είναι μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες και προοπτικές
- Γιατί είναι μια χώρα που οι πολίτες της ξέρουν από φιλότιμο -κι ας το ξεχνάνε μερικές φορές
- Γιατί είναι μια χώρα που έχει περάσει πολλά και ξέρει προς τα που είναι η διέξοδος, ακόμα και αν δεν θέλει να το παραδεχτεί
- Γιατί είναι μια χώρα που έχει και την παιδεία και την ικανότητα και το ταλέντο και ξέρει να σηκώνει τα μανίκια και να δουλέψει
Είναι οξύμωρο βλέπετε. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να πετύχει αυτό το “πυρηνικό” έργο, είναι γιατί θα το κάνουν Έλληνες πολίτες.
Και ο μόνος λόγος που θα μπορούσε να αποτύχει, είναι ακριβώς ο ίδιος
