Στο Γενικό Νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς» μεταφέρθηκε εσπευσμένα το απόγευμα της Δευτέρας ο απεργός πείνας Αριστοτέλης Χαντζής. Η κατάσταση της υγείας του κρίνεται ιδιαίτερα κρίσιμη, καθώς βρίσκεται σε απεργία πείνας για 138 ημέρες, διεκδικώντας την ακύρωση της σύμβασης για τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Δραματική επιδείνωση της υγείας του
Σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση της επιστημονικής ομάδας που τον παρακολουθεί, ο Αριστοτέλης Χαντζής έχει υποστεί ανεπανόρθωτη φθορά:
-
Απώλεια Βάρους: Το βάρος του έχει μειωθεί δραματικά κατά 44%, φτάνοντας πλέον μόλις τα 36,2 κιλά.
-
Κλινική Εικόνα: Παρουσιάζει καθολική εξάντληση, έντονα οιδήματα και στα δύο κάτω άκρα, δυσκολία στην ομιλία και πλήρη αδυναμία όρθιας στάσης, με αποτέλεσμα να μετακινείται αποκλειστικά με αναπηρικό αμαξίδιο.
Μήνυμα αγώνα μέχρι το τέλος
Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασής του, ο Αριστοτέλης Χαντζής, αποχωρώντας από τα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας με προορισμό το νοσοκομείο, εμφανίστηκε ανυποχώρητος. Σχηματίζοντας το σήμα της νίκης με τα χέρια του, απηύθυνε ένα τελευταίο δραματικό μήνυμα προς τους παρευρισκόμενους:
«Ο αγώνας δεν υποχωρεί, τώρα ξεκίνησε. Θα νικήσουμε μέχρι τη δικαίωση ή τον θάνατο. Έχουμε ευθύνη για 400 ζωές, έχουμε ευθύνη για την κοινωνία μας και θα νικήσουμε. Ο αγώνας μας είναι δίκαιος και δεν υποχωρώ μέχρι τη δικαίωση. Τα αιτήματά μας είναι δίκαια».
Πώς ξεκίνησε η απεργία πείνας: Το παρασκήνιο της σύγκρουσης για τα Προσφυγικά
Η δραματική κατάσταση της υγείας του Αριστοτέλη Χαντζή είναι το αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης αναμέτρησης που ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου 2026, όταν ο ίδιος αποφάσισε να θέσει το σώμα του ως ανάχωμα στα σχέδια εκκένωσης της περιοχής. Στον ίδιο δρόμο κινήθηκε από την 1η Μαΐου 2026 και η Suzon Doppagne, επίσης μέλος της κοινότητας.
Η σπίθα που άναψε το φυτίλι των κινητοποιήσεων εντοπίζεται στον Ιούνιο του 2025, όταν υπογράφηκε προγραμματική σύμβαση ανάμεσα στην Περιφέρεια Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού και τη ΔΥΠΑ. Η σύμβαση αυτή προβλέπει την «ανάπλαση» των τεσσάρων πρώτων από τα οκτώ κτιριακά συγκροτήματα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, με τον σχετικό διαγωνισμό ανάθεσης του έργου να έχει δρομολογηθεί για το πρώτο τρίμηνο του 2026.
Μια αυτοοργανωμένη κοινότητα 400 ανθρώπων
Στα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας έχουν βρει στέγη και ασφάλεια περισσότεροι από 400 άνθρωποι 27 διαφορετικών εθνικοτήτων – ανάμεσά τους 50 παιδιά, ηλικιωμένοι, μετανάστες, αλλά και καρκινοπαθείς με τους συνοδούς τους που νοσηλεύονται στο γειτονικό αντικαρκινικό νοσοκομείο «Ο Άγιος Σάββας».
Στα 16 χρόνια ύπαρξής της, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει αναπτύξει 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, οι οποίες περιλαμβάνουν:
-
Κοινωνική κουζίνα και κοινωνικό φαρμακείο
-
Αυτοοργανωμένο παιδικό σταθμό
-
Δομές φιλοξενίας και υποστήριξης για άτομα με ψυχοκοινωνικές δυσκολίες ή σε στάδιο απεξάρτησης.
Οι κάτοικοι υποστηρίζουν ότι έχουν επισκευάσει εσωτερικά τα εγκαταλελειμμένα από το κράτος κτίρια με δικά τους έξοδα και εθελοντική εργασία. Έχουν μάλιστα καταθέσει αντιπρόταση για την πλήρη εξωτερική αποκατάσταση των όψεων μέσω της ΑΜΚΕ «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας», ζητώντας να τους επιτραπεί να παραμείνουν στα σπίτια τους χωρίς να δαπανηθεί ούτε ένα ευρώ δημόσιου χρήματος και χωρίς να αλλοιωθεί ο κοινωνικός ιστός της γειτονιάς.
Κύμα αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα: Η κινητοποίηση στην Καλαμάτα
Ο αγώνας των Προσφυγικών έχει προκαλέσει ισχυρούς κοινωνικούς κραδασμούς και εκτός Αθηνών. Στην Καλαμάτα, μέλη της τοπικής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης ξεκίνησαν τριήμερη συμβολική απεργία πείνας, θέλοντας να στρέψουν τα βλέμματα της κοινής γνώμης στην κρισιμότητα της κατάστασης.
Σε δηλώσεις τους, οι απεργοί πείνας Μαρία Γιαννακέα και Σταύρος Κάρτσωνας τόνισαν ότι τα Προσφυγικά δεν είναι ένα απλό «πολεοδομικό ζήτημα» ή ένα «οικόπεδο-φιλέτο» προς αξιοποίηση, αλλά ένα ζωντανό παράδειγμα συλλογικής φροντίδας και αλληλοβοήθειας που το κράτος επιχειρεί να διαλύσει με πρόσχημα την ανάπτυξη. Στο πλαίσιο αυτό, διοργανώνεται συγκέντρωση ενημέρωσης και πολιτιστική παρέμβαση την Παρασκευή 5 Ιουνίου στην πλατεία Όθωνος στην Καλαμάτα.
Τα βασικά αιτήματα των απεργών πείνας:
-
Άμεση ακύρωση της σύμβασης της Περιφέρειας Αττικής που οδηγεί στην εκκένωση των κτιρίων.
-
Διασφάλιση της παραμονής όλων των κατοίκων στα σπίτια και την κοινότητά τους.
-
Έγκριση του σχεδίου αποκατάστασης με αυτοχρηματοδότηση από την ΑΜΚΕ των κατοίκων.
-
Μηδενική χρηματοδότηση κρατικών σχεδίων που προωθούν τον εκτοπισμό και τον εξευγενισμό (gentrification) της περιοχής.
