Η υποψηφιότητα του Κυριάκου Πιερρακάκη για την προεδρία του Eurogroup βάζει την Ελλάδα στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής οικονομικής σκηνής, σε μια στιγμή που ακόμη και κυβερνητικά στελέχη μιλούν για «εντυπωσιακό comeback» μετά από μια δεκαετία απομόνωσης. Με έντονο παρασκήνιο, συνεχείς επαφές και διεκδίκηση ψήφο-ψήφο, ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών μπαίνει σε μια από τις πιο απαιτητικές ευρωπαϊκές μάχες ισορροπιών.
Η δήλωση Μαρινάκη και το μήνυμα της κυβέρνησης
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης σχολίασε την υποψηφιότητα λίγες ώρες μετά την ανακοίνωσή της, σημειώνοντας χαρακτηριστικά, «Δέκα χρόνια μετά την απόλυτη απομόνωση, η Ελλάδα επέστρεψε. Καλή επιτυχία». Η φράση αυτή περιγράφει όχι μόνο τη σημασία της υποψηφιότητας, αλλά και την εικόνα που επιδιώκει να προβάλει η κυβέρνηση, μια χώρα που από «μαύρο πρόβατο» στην Ευρώπη έχει μετατραπεί σε success story.
Η διεκδίκηση της προεδρίας και οι αντίπαλοι
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης θα χρειαστεί τουλάχιστον 11 ψήφους από τα 20 μέλη του Eurogroup για να εκλεγεί στις 11 Δεκεμβρίου. Αντίπαλός του είναι ο Βέλγος υπουργός Οικονομικών Βίνσεντ Βαν Πέτεχεμ, στην ουσία μια κούρσα για δύο, καθώς ο Ισπανός υποψήφιος Κάρλος Κουέρπο αποκλείστηκε.
Και οι δύο βασικοί υποψήφιοι προέρχονται από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, κάτι που «σβήνει» τις παραδοσιακές κομματικές διαχωριστικές γραμμές και φέρνει στο προσκήνιο τις γεωγραφικές ισορροπίες. Όπως σημειώνει έμπειρη πηγή που γνωρίζει τις διεργασίες: «Δεν υπάρχουν πλέον κομματικά στρατόπεδα. Υπάρχουν ομάδες συμφερόντων και περιφερειακές πιέσεις».
Το παρασκήνιο των επαφών
Το προηγούμενο διάστημα υπήρξε πυκνό παρασκήνιο από την ελληνική πλευρά. Ο Πιερρακάκης ταξίδεψε στο Βερολίνο και συναντήθηκε με τον σοσιαλδημοκράτη Λαρς Κλίνγκμπαϊλ, αλλά και με στελέχη των Χριστιανοδημοκρατών.
Παράλληλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με ηγέτες του ΕΛΚ. Πληροφορίες αναφέρουν ότι στη συνάντηση που είχε στην Αθήνα με τον Μάνφρεντ Βέμπερ, το θέμα του Eurogroup «δεν συζητήθηκε ουσιαστικά λόγω παρουσίας της Ρομπέρτα Μέτσολα», ωστόσο κανείς δεν αποκλείει ότι οι δύο άνδρες μίλησαν πιο ιδιωτικά.
Όπως εξηγεί κυβερνητική πηγή, «ο Πιερρακάκης δεν θα κραδαίνει δημόσια τις συμμαχίες του, αλλά δεν αφήνει τίποτα στην τύχη».
Οι συμμαχίες, τα αγκάθια και οι ισορροπίες
Παρότι ο Βαν Πέτεχεμ εμφανίζεται εδώ και μήνες ως φαβορί, το τοπίο δεν είναι απλό. Οι σχέσεις του Βελγίου με χώρες του Βορρά και της Βαλτικής έχουν επιβαρυνθεί λόγω της στάσης του στις διαπραγματεύσεις για τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία.
Από την άλλη πλευρά, ο Νότος δύσκολα θα στηρίξει έναν κεντροευρωπαίο υποψήφιο, όταν υπάρχει υποψηφιότητα από τη δική του «γειτονιά».
Ωστόσο, υπάρχουν και αντίρροπες πιέσεις:
• ο Νότος είχε ήδη τον Μάριο Σεντένο στην προεδρία του Eurogroup πριν λίγα χρόνια
• ο Πιερρακάκης είναι νέος στη θέση του υπουργού Οικονομικών
• ο Βαν Πέτεχεμ διαθέτει μεγαλύτερη εμπειρία στο όργανο
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ψηφοφορία αναμένεται να κριθεί σε λεπτές διπλωματικές ισορροπίες.
Η μεγάλη εικόνα: γιατί έχει σημασία η υποψηφιότητα
Η ελληνική διεκδίκηση για την κορυφή του Eurogroup δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών, αλλά την εικόνα της χώρας στην Ευρωζώνη. Δέκα χρόνια μετά τα μνημόνια και την πλήρη θεσμική απομόνωση, η Ελλάδα εμφανίζεται ξανά ως δύναμη που μπορεί να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο σε ευρωπαϊκό όργανο-κλειδί.
Όπως σχολιάζει πρόσωπο με γνώση των ευρωπαϊκών διεργασιών, «αν πριν δέκα χρόνια έλεγες ότι Έλληνας υπουργός θα διεκδικούσε την προεδρία του Eurogroup, θα ακουγόταν αδιανόητο».
Τι θα γίνει μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου
Μέχρι την ημέρα της ψηφοφορίας, αναμένονται νέες επαφές, ζυμώσεις και διαβουλεύσεις. Ο Πιερρακάκης θα συνεχίσει τις στοχευμένες συναντήσεις, χωρίς δημόσιες κινήσεις που θα ανθίσουν παρασκηνιακή ένταση. Το περιβάλλον του επιμένει πως «οι συμμαχίες χτίζονται αθόρυβα και σταθερά», ενώ η κυβέρνηση αποφεύγει να καλλιεργήσει βεβαιότητες.
Η υποψηφιότητα Πιερρακάκη συμπυκνώνει το μήνυμα της κυβέρνησης ότι η Ελλάδα έχει επανέλθει στο ευρωπαϊκό προσκήνιο.
Η μάχη για την προεδρία του Eurogroup είναι δύσκολη, πολυεπίπεδη και γεμάτη ισορροπίες, όμως αποτελεί ήδη μια ένδειξη ότι η χώρα διεκδικεί ξανά ρόλο σε αποφάσεις υψηλής ευρωπαϊκής σημασίας.
