Έχουν περάσει μόλις έξι μήνες από τότε που ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ λίγες μέρες μετά τη δεύτερη εθνική κάλπη του καλοκαιριού, όμως ο πολιτικός χρόνος έκτοτε είναι τόσο πυκνός για το κόμμα του, που η περίοδος στην οποία ο Τσίπρας ήταν ο ηγέτης του, μοιάζει πια εξαιρετικά μακρινή.
Κάποιοι – όχι λίγοι – που ελπίζουν σε μια πιθανή επιστροφή του αρέσκονται στις φήμες που ακολουθούν κάθε του κίνηση – τραπέζια με κεντροαριστερούς πρώην πρωθυπουργούς που γίνονται στο περιθώριο του Συμβουλίου της Ευρώπης ή/και εντός Ελλάδας, έως τις επιβεβαιωμένες διεργασίες για κάποιο ίδρυμα που βρίσκεται στα σκαριά, σε κάθε περίπτωση, οι επόμενες κινήσεις του 49χρονου πρώην πρωθυπουργού παραμένουν αίνιγμα.
Το σενάριο ίδρυσης ενός νέου κόμματος δεν μοιάζει ρεαλιστικό, άλλωστε, τους τελευταίους μήνες, ο Τσίπρας επέλεξε να παραμείνει στον ΣΥΡΙΖΑ και να στηρίξει το κόμμα που ο ίδιος έφερε στην εξουσία.
Βρέθηκε μάλιστα, απέναντι στην απόφαση μιας γενιάς στελεχών που ανέδειξε και τους έδωσε υπουργικές θέσεις.
Ρώμη και Παρίσι
Στα τελευταία του ταξίδια στην Ευρώπη, ο Τσίπρας έκανε δύο μακράς διάρκειας, στάσεις: μια στην Ρώμη και μια στο Παρίσι. Στην πρώτη είδε δύο πρώην πρωθυπουργούς, τον Τζουζέπε Κόντε και τον Ενρίκο Λέτα, αλλά και τη νεαρή πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος, Έλι Σλάιν.
Στη δεύτερη είδε τον παλιό του γνώριμο, τον άνθρωπο που λειτούργησε ως ο σύνδεσμός του με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές, τον Φρανσουά Ολάντ, και δύο οικονομολόγους, τον Τομά Πικετί και τον Γκαμπριέλ Ζούκμαν.
Με αυτή την κινητικότητα και την ευρωπαϊκή παρουσία, ο Τσίπρας επιδιώκει να λειτουργεί ως μία προσωπικότητα που ενώνει τις προοδευτικές δυνάμεις, σε μια περίοδο, που όλη η Ευρώπη ανησυχεί για το αποτέλεσμα των ερχόμενων εκλογών.
Αν αυτή η προσπάθεια, ωστόσο, επηρεάσει και την Ελλάδα, είναι κάτι που ακόμα που παραμένει αίνιγμα, καθώς ο Τσίπρας είχε στείλει ήδη από την περίοδο που βρισκόταν στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μήνυμα συνεργασιών των προοδευτικών δυνάμεων.
Εκδήλωση την άνοιξη
Το ίδρυμα, πάντως, όλα δείχνουν πως προχωράει, με πρόταγμα όχι τόσο ποια πρόσωπα θα απαρτίζουν το διοικητικό και επιστημονικό συμβούλιο, αλλά το βάρος και η ουσία, θα βρίσκεται στους προσκεκλημένους που θα συμμετάσχουν ως ομιλητές, με δεδομένη την πρόθεση, στις εκδηλώσεις να προσέρχονται και ηχηρά ονόματα που κατοικούν και εκτός Ελλάδας.
Η πρώτη εκδήλωση προγραμματίζεται σ’ αυτήν τη φάση για την άνοιξη, με ατζέντα, την κατάσταση στην Ευρώπη και με στόχο να εκπέμψει μηνύματα για την κοινωνική δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου, ενώ γίνονται προσπάθειες, να υπάρξει μια ακόμα μέχρι το καλοκαίρι.
Άρα, τουλάχιστον η πρώτη, όπου ο σχεδιασμός της βρίσκεται ήδη σε πολύ προχωρημένο στάδιο, δεν έχει ως αντικείμενο την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα.
Επομένως, παρά τους ξεκάθαρους συμβολισμούς που θα εκπέμψει ένα ενδεχόμενο μικτό, ευρωπαϊκό πάνελ που θα εκτείνεται ιδεολογικά από την σοσιαλδημοκρατία έως τη ριζοσπαστική Αριστερά, η εκδήλωση δεν θα αποτελεί επ’ ουδενί, την αρχή μιας πρωτοβουλίας συνένωσης των ελληνικών προοδευτικών δυνάμεων που σήμερα βρίσκονται στην αντιπολίτευση.
Ο φετινός Ιούνιος, πάντως, είναι σημείο καμπής: οι ευρωεκλογές θα σφραγίσουν και το τέλος μιας μακράς εκλογικής περιόδου για την Ελλάδα καθώς και τις τελικές ανακατατάξεις και ισορροπίες μεταξύ των κομμάτων.
Ο Αλέξης Τσίπρας ωστόσο μοιάζει, τουλάχιστον για την ώρα, να βρίσκεται σε αυτό που ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει περιγράψει ως «σφαίρα της μεταπολιτικής» – ως σημείο αναφοράς δηλαδή, όπως συνήθως συμβαίνει με πρώην προέδρους κομμάτων που με την ηγεσία και την παρουσία τους, σημάδεψαν μια εποχή.
