Σε ανάληψη της ευθύνης για το μπαράζ εμπρηστικών επιθέσεων προχώρησε η οργάνωση ΚΟΜΜΑΝΤΟ ”ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ’‘ με προκήρυξή της. Με ένα μακροσκελές κείμενο στην ιστοσελίδα indymedia, στη μνήμη του Κυριάκου Ξυμητήρη (σ.σ. έχασε τη ζωή του στην έκρηξη βόμβας σε διαμέρισμα των Αμπελοκήπων) η οργάνωση ΚΟΜΜΑΝΤΟ ”ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ” ανέλαβε την ευθύνη για τις εμπρηστικές επιθέσεις στο σπίτι του εκδότη και διευθυντή της ηλεκτρονικής ιστοσελίδας Protagon.gr Χρήστου Μεμή, στο σπίτι των δικαστικών Παναγιώτη Ευστρατίου (πρώην αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας) και Μαίρης Σαρπ (πρώην πρόεδρος του ΣΤΕ και νυν πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού), καθώς και στο σπίτι του -μέχρι πρότινος- προέδρου του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, Χρήστου Παπαδημητρίου.
Δείτε το βίντεο:
Το κείμενο της ανάληψης ευθύνης
Οι σύντροφοι που χαθήκαν στον αγώνα, ζούνε μες τις φλόγες της επανάστασης
Ακολουθώντας το κόκκινο μονοπάτι από αίμα πηγαίνουμε πίσω στις 31/10 του 2024. Ακολουθώντας τα ίχνη του αίματος ταξιδεύουμε στο χρόνο και στο χώρο. Οδός Αρκαδίας, μεσημέρι, ο ένοπλος επαναστάτης Κυριάκος Ξυμητήρης αφήνει τη τελευταία του ανάσα ζωής και ελευθερίας σε τούτο το σάπιο κόσμο και ταξιδεύει. Θα ταξιδεύει για πάντα, θα πετάει πάνω από τις μητροπόλεις ζωσμένος με θέληση και αποφασιστικότητα για την Υπόθεση. Από τις 31.10 λοιπόν ο κόσμος του αγώνα μένει μισός. Οι νεκροί επαναστάτες τιμώνται στη φωτιά του αγώνα, στα οδοφράγματα, στις εκρήξεις. Και όσοι μένουν πίσω παλεύουν με τα φαντάσματα των ζωντανών και τα κουφάρια των νεκροζώντανων, αναμετρώνται με την αδικία, την εκμετάλλευση, το εξουσιαστικό πλέγμα σχέσεων. Μέχρι το τέλος.
Στις 31/10 ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης χάνει τη ζωή του μαχόμενος για μια αδούλωτη ζωή, προσπαθώντας και παλεύοντας με όλες του τις δυνάμεις να επιτεθεί στο κόσμο της εξουσίας. Όχι ακίνδυνα από θέση ασφαλείας, όχι με τη καβάτζα των μη-συνεπειών ούτε στα λόγια και στις κούφιες διακηρύξεις. Αλλά χρησιμοποιώντας μέσα αγώνα που κοστίζουν ζωή και ελευθερία. Έχει γραφτεί και ξανά γραφτεί ότι τα μέσα του αγώνα δε διαχωρίζονται, δεν ιεραρχούνται και δεν φετιχοποιούνται. Η ουσία του πολεμικού μηνύματος είναι ίδια είτε γραμμένη στην αφίσα είτε στην ανάληψη ευθύνης. Σημασία όμως έχει – και είναι άξιο θαυμασμού – το πως μερικοί άνθρωποι σαν το Κυριάκο αφιερώνουν τη ζωή τους για να επιτεθούν με προσωπικό κόστος και συνέπειες. Τόσοι και τόσοι νεκροί σύντροφοι από το παρελθόν θα ναι μαζί του, αγωνιστές που έπεσαν μαχόμενοι με το όπλο στο χέρι για ένα καλύτερο αύριο. Ως αρνητής του νόμου και συνεχιστής της αναρχικής επαναστατικής παράδοσης, ο Κυριάκος επιζήτησε την σύγκρουση με τους καταπιεστές αυτού του κόσμου. Επέλεξε να μην μείνει αδρανής, να εξερευνήσει τον κοινωνικό πόλεμο ανταποδίδοντας στο ελάχιστο τα χτυπήματα που δεχόμαστε. Δεν αποδέχθηκε το τέλος της ιστορίας και αμφισβήτησε έμπρακτα την αφήγηση του τέλους του ένοπλου αντάρτικου πόλης. Η συνέχεια της αγωνιστικής του πορείας αποτελεί ευθύνη κάθε εξεγερμένου και η διατήρηση της μνήμης του θα πραγματοποιηθεί μόνο με ενδυνάμωση της αντίστασης, με επίθεση ενάντια στην τάξη του κόσμου. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα. Ούτε οι τόποι. Από τη Ελλάδα μέχρι τα πέρατα των ουρανών πόσοι και πόσοι σύντροφοι συζητάν και χαμογελούν όταν βλέπουν εδώ κάτω στη Γη τη φωτιά των αγώνων μας. Μειδιάματα συνενοχής, μεταφυσικοί τρόποι επικοινωνίας ανάμεσα σε αυτούς που φύγαν και αυτούς που παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις. Είμαστε σίγουροι ότι και ο Κυριάκος θα ρίξει ένα χαμόγελο. Η ενέργεια μας αυτή είναι μια ελάχιστη προσπάθεια να τιμήσουμε τη μνήμη του Κυριάκου αλλά και μια χειρονομία αλληλεγγύης και ζεστής αγκαλιάς στην συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά. Δεν ξεχνάμε κανένα σύντροφο από την υπόθεση των Αμπελοκήπων- θύμα κρατικών σκευωριών και μεθοδεύσεων του δυσώδους 12ου ορόφου της ΓΑΔΑ-. Καλά θα κάνουν να το ξανασκεφτούν οι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής και οι προϊστάμενοι τους που θέλουν να συνεχίσουν την αορίστου χρόνου ομηρία συντρόφων που έχουν αφήσει το δικό τους αποτύπωμα στο μονοπάτι του αγώνα. Γιατί η τακτική του να δημιουργούν έντεχνα το προφίλ του συνήθους ενόχου οδηγεί στη φυλακή αγωνιστές με μηδενικά στοιχεία και στρώνει το δρόμο για δίκες- παρωδίες. Στέλνουμε το δικό μας μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση και απαιτούμε τη παύση κάθε δίωξης εδώ και τώρα.
Ο χαμός κάθε συντρόφου στη Μάχη αλλά και οι φυλακίσεις δεκάδων αγωνιστών δεν αποτελεί καμία ήττα. Δεν ζυγίζονται σε μια ζυγαριά νίκης και ήττας οι απώλειες στον αγώνα. Κάθε πτώση, κάθε χειροπέδα, κάθε μακροχρόνια καταδίκη είναι έναυσμα για όξυνση του αγώνα. Με περισσότερο πείσμα, με θράσος, με φαντασία. Μακριά από εμάς οι ηττοπάθειες και οι ‘συμπονετικές’ κραυγές για ανθρώπους που καταστρέφονται. Η δράση μέσα στα πλαίσια του κινήματος και των πιο αναβαθμισμένων αντάρτικων σχηματισμών του απαιτεί δεσμεύσεις, θυσίες, ψυχικά αποθέματα και αστείρευτη θέληση. Όλα αυτά όταν συνδυάζονται με τη φαντασία, την ανάληψη ρίσκων αλλά και τη βαθύτατη πεποίθηση, ότι έχουμε Δίκιο, οπλίζουν με το πιο δημιουργικό τρόπο τα χέρια μας.
Μετά την έκρηξη στις 31 του Οκτώβρη και το θανάσιμο τραυματισμό του Κυριάκου , συλλαμβάνεται βαριά τραυματισμένη η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά. Χωρίς να έχει τις αισθήσεις της μεταφέρεται στο νοσοκομείο όπου τα σκουπίδια της αντιτρομοκρατικής προχωρούν σε λήψη dna εντελώς παράτυπα. Και ενώ καλά καλά η συντρόφισσα δεν έχει καν ανακτήσει αισθήσεις και δυνάμεις, η ίδια η ανακρίτρια πιέζει τη μεριά της για να λάβει κατάθεση με σκοπό να τη προφυλακίσει το συντομότερο δυνατό και να τη διώξει από το νοσοκομείο, όπου μόνο εκεί θα έχει τη δυνατότητα να λάβει τη βέλτιστη ιατροφαρμακευτική φροντίδα. Με εξοργιστικά γρήγορους ρυθμούς η συντρόφισσα φεύγει από τον Ευαγγελισμό και οδηγείται στις φυλακές Κορυδαλλού. Το σάπιο και διεφθαρμένο διωκτικό σύστημα εξαντλεί όλη τη εκδικητικότητα του στη τραυματισμένη Μαριάννα τη στιγμή που όλα τα λαμόγια και τα τσιράκια τους κατακλέβουν το δημόσιο, στήνουν μπίζνες, δολοφονούν στα Τέμπη, εξαθλιώνουν με προκλητικό τρόπο όλο το κοινωνικό σύνολο. Το σύστημα χαϊδεύει τα δικά του παιδιά, δείχνει την ευαισθησία στους δικούς του ανθρώπους. Μια ευαισθησία αλά καρτ γιατί όταν πρόκειται για εχθρούς του καθεστώτος δε διστάζει να δολοφονεί, να εκδικείται, να συλλαμβάνει με σαθρά στοιχεία (κατηγορούμενοι για υπόθεση αμπελοκήπων), να σέρνει στα δικαστήρια σα λάφυρα αγωνιστές με αλεξίσφαιρα γιλέκα. Όλα αυτά έχουν ξανά γραφτεί τόσες φορές, καιρός να περάσουμε στη δράση.
Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το εμπρηστικό μπαράζ τα ξημερώματα της Κυριακής 18 Μαΐου στους εξής στόχους:
- Σπίτι του εκδότη και διευθυντή της ηλεκτρονικής ιστοσελίδας Protagon.gr Χρήστου Μεμή. Πρώην διευθυντής στο Βήμα και στα Νέα και πρώην γενικός διευθυντής στα μέσα του ΔΟΛ, διευθύνει την ιστοσελίδα μετά τον σιχαμένο Σταύρο Θεοδωράκη. Ο Μεμής, κάποτε παραπαίδι του Ψυχάρη, έχει παραδώσει διαλέξεις για το ίδρυμα Μποδοσάκη με άλλους βρωμερούς δημοσιογράφους όπως ο αμερικανόφιλος Παπαχελάς.
- Σπίτι των δικαστικών Παναγιώτη Ευστρατίου(πρώην αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας) και της Μαίρης Σαρπ (πρώην πρόεδρος του ΣΤΕ και νυν πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού). Στο σκοτάδι και στην αφάνεια τέτοια περιστατικά αποτελούν τον κανόνα, λαμπρό παράδειγμα πως κάτω από τις δικαστικές τηβέννους και τα δικαστικά έδρανα συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Ένα μήνυμα παράλληλα και σε όλη τη σιχαμερή κάστα των δικαστικών που σα σύγχρονοι ιεροεξεταστές μοιράζουν χρόνια καταδίκης σε αγωνιστές, φτωχοδιάβολους, περιθωριακούς. Νούμερα χρόνων καταδίκης που μοιράζονται δίχως ίχνος ενσυναίσθησης λες και μιλάμε για ρέστα χρημάτων. Την ώρα μάλιστα που ο σύντροφος και μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Νίκος Μαζιώτης εισπράττει όλη την εκδικητικότητα από πλευράς δικαστικών συμβουλίων για την υφ’ όρον απόλυση, του ευχόμαστε καλή δύναμη στο δύσκολο δρόμο διεκδίκησης της αποφυλάκισης του.
- Σπίτι του -μέχρι πρότινος- προέδρου του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, Χρήστου Παπαδημητρίου. Τη στιγμή που όλος ο συστημικός μηχανισμός κάνει μια αγωνιώδη προσπάθεια για να συγκαλύψει το έγκλημα των Τεμπών, ο Παπαδημητρίου, επιστήθιος φίλος της Ντόρας Μπακογιάννη, συνέβαλε τα μέγιστα σε αυτή. Στο τέλος το ίδιο το σύστημα τον πέταξε σα στυμμένη λεμονόκουπα, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα. Μπορεί ο Παπαδημητρίου να είχε ισχυρές προσβάσεις και γνωριμίες αλλά δε παύει να είναι ένας αναλώσιμος που αφενός προέβη σε επικοινωνιακά λάθη κατ’εντολήν των δεξιών αφεντικών του αφετέρου με τη σύγχυση και το αλαλούμ θόλωσε τα νερά στην υπόθεση των Τεμπών. Για το σύστημα ο Παπαδημητρίου και ο κάθε Παπαδημητρίου μπορεί να είναι αναλώσιμοι, για εμάς θα είναι στόχοι. Το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ ήταν μια πολύ έξυπνη και ύπουλη προσπάθεια να μπουν κάτω από το χαλάκι ευθύνες κυβερνητικών παραγόντων. Εξάλλου το συγκεκριμένο πόρισμα ήταν μια αρχική προσπάθεια από τη πλευρά των γαλάζιων στελεχών να ‘μετριαστεί’ η κοινωνική δυσαρέσκεια. Δεν είμαστε αφελείς να πιστεύουμε ότι ένας οργανισμός σαν τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ λειτούργησε αυτόνομα και ανεξάρτητα τη στιγμή που σα δημόσια υπηρεσία του Υπουργείου Μεταφορών και Υποδομών εποπτεύεται από τον ίδιο υπουργό. Κάτι σαν το παραμύθι για την περίφημη ανεξάρτητη δικαιοσύνη τη στιγμή που τα ανώτατα μέλη της (Άρειος πάγος κτλ.) εκλέγονται από το υπουργικό συμβούλιο. Για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πάντως. Μέσα στο γενικότερο χάος και τη συζήτηση για το αν υπήρχε πράγματι παράνομο φορτίο ή όχι, χάνουμε το δάσος και κοιτάμε το δέντρο. Μέσα από τη παρέλαση στα κανάλια δεκάδων συμβούλων, εμπειρογνωμόνων και ειδικών με τη ταυτόχρονη υπερπληθώρα διάφορων πορισμάτων δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιο είναι το πυκνό και διεφθαρμένο δάσος. Το δάσος ενός συστήματος που δε δίνει δεκάρα για τις ζωές των ανθρώπων- εμπορευμάτων, το δάσος των Γεωργιάδηδων που μας κυβερνάν, το δάσος ενός δημοσίου λεηλατημένου και καταληστευμένου. Οι ζωές όλων των ανθρώπων δεν μετράνε το ίδιο. Οι ζωές των αδικοχαμένων παιδιών στα Τέμπη, η ζωή του συντρόφου Κυριάκου, των δολοφονημένων μικροπαραβατικών από τα πιστόλια της αστυνομίας είναι αριθμοί στις εξισώσεις των εξουσιαστών. Οι ζωές συνανθρώπων μας που πεθαίνουν στα ράντζα των νοσοκομείων μετράνε σίγουρα λιγότερο από τους έχοντες το πλούτο. Μπορεί για τον Παπαδημητρίου λοιπόν να μην υπήρξε κεντρική εντολή για το μπάζωμα όπως χαρακτηριστικά έχει δηλώσει, για εμάς όμως η επίθεση μας στο σπίτι του είναι μια ελάχιστη υπενθύμιση πως η μνήμη των 57 νεκρών δεν μπορεί να μπαζωθεί με κανένα τρόπο.
