Η τρυφερή εξομολόγηση του Διονύση Σαββόπουλου για τη σύζυγό του, Άσπα Αραπίδου τη γυναίκα που αγάπησε, παντρεύτηκε μέσα στη φυλακή και έμεινε στο πλευρό του για 57 χρόνια.
Σχεδόν εξήντα χρόνια κράτησε η κοινή πορεία του Διονύση Σαββόπουλου με τη σύζυγό του, Άσπα Αραπίδου. Μια σχέση βαθιά, αληθινή, γεμάτη αφοσίωση, αγάπη και στήριξη, που σημάδεψε όχι μόνο τη ζωή αλλά και το έργο του σπουδαίου τραγουδοποιού. Ο ίδιος, σε συνεντεύξεις του, δεν έκρυβε ποτέ πόσο καθοριστική υπήρξε η παρουσία της στη ζωή του η «Άσπα του», όπως τη φώναζε, υπήρξε η σταθερά πίσω από κάθε του δημιουργία, ήταν ο άνθρωπος που του έδωσε δύναμη στις πιο δύσκολες στιγμές.
Η απόφαση μέσα στη φυλακή
Σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση, ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε αποκαλύψει ότι δύο από τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής του πάρθηκαν όσο βρισκόταν στη φυλακή:
«Να ασχοληθώ με τα τραγούδια και να παντρευτώ την Άσπα, γιατί την αγαπώ», είχε πει χαρακτηριστικά.
Ο γάμος τους έγινε τον Οκτώβριο του 1967, μέσα στα χρόνια της δικτατορίας. «Ακριβώς την 28η Οκτωβρίου, την ημέρα του “Όχι”, εμείς είπαμε “ναι”. Ήμουν 23 κι εκείνη 18. Ήταν εποχές δύσκολες, ήταν δικτατορία τότε, και ήθελες έναν άνθρωπο δίπλα σου», είχε αφηγηθεί.
«Είναι η γυναίκα της ζωής μου»
Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, στην ΕΡΤ τον Ιανουάριο, με αφορμή την αυτοβιογραφία του, ο Σαββόπουλος μίλησε ξανά με τρυφερότητα για τη σύζυγό του:
«Η Άσπα είναι η γυναίκα της ζωής μου.
Είμαι ερωτευμένος μαζί της και αυτή με ζηλεύει. Με ανέχεται 57 χρόνια. Έμεινε αφοσιωμένη σε αυτόν τον γάμο χωρίς να χάσει την προσωπικότητά της».
Εξήντα χρόνια παντρεμένοι. Ισόβια να μας είχαν καταδικάσει, θα μας είχαν πια αφήσει. Αλλά όχι. Τη θέλω ακόμα..
Αναφερόμενος στην οικογένειά του, είχε πει:
“Χαστούκιζα τα παιδιά μου όταν ήταν μικρά. Ναι. Μερικές φορές τα χαστούκισα. Εύχομαι να ανοίξει η γη να με καταπιεί τώρα που το λέω. Ντρέπομαι. Ντρέπομαι που θα με διαβάζετε όλοι τώρα”
“Καλλιτέχνης”, σου λέει ο άλλος, “άνθρωπος με ευαισθησίες…”. Τα μάλωνα κι από πάνω, ουρλιάζοντας σαν στρίγκλα. Με κοίταζαν κατατρομαγμένα τα πουλάκια μου.
Τα λάτρευα. Περπατούσαμε χεράκι, χεράκι, πρώτα με τον μεγάλο και λίγα χρόνια μετά με τον μικρό. Ανεβαίναμε στη μεγάλη ρόδα του λούνα παρκ και χαζεύαμε. Τους έδειχνα τα ωραία σπίτια, μετά καθόμασταν στο δασάκι να καπνίσω ένα τσιγάρο. Γυρνούσαμε σπίτι με βήμα ζωηρό.
Τους μάθαινα κολύμπι, τους μάθαινα ποδήλατο. Ισορροπούσαν στο τιμόνι και η χαρά έτρεχε από τα μπατζάκια τους. Λάμπανε σαν άγγελοι. Βγαίναμε με την κιθάρα για τα κάλαντα, στολίζαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, αγκαλιαζόμασταν και χοροπηδούσαμε στις γιορτές», σημειώνει ο Διονύσης Σαββόπουλος.
«Περάσαμε δύσκολα, και ήταν πολλά τα δύσκολα. Μαζί και τα παιδιά. Όταν με ξεφωνίζανε, ο μεγάλος μου γιος, ο Κορνήλιος, έστειλε γράμμα στην “Ελευθεροτυπία”: “Γιατί τα λέτε αυτά; Ο μπαμπάς μου δεν είναι έτσι”. Αλλά γενικά τα παιδιά, εκτός από την ακεραιότητα που έχουν, ήταν δίπλα μου».
Η ζωή δίπλα στην Άσπα
Ο Διονύσης και η Άσπα παντρεύτηκαν νέοι και έζησαν μαζί σχεδόν έξι δεκαετίες, αποκτώντας δύο γιους, τον Κορνήλιο και τον Ρωμανό, και δύο εγγονούς, τον Διονύση και τον Ανδρέα. Ο ίδιος έλεγε συχνά ότι « είναι ωραίο να μεγαλώνεις με τον ίδιο άνθρωπο». Της έχω πει πολλές φορές “σ’ αγαπώ”», είχε πει χαμογελώντας.
«Δεν ήξερα τότε ότι ήταν η μία. Ήμουν αλλού γι’ αλλού. Τότε, στην απομόνωση, όμως κατάλαβα. Και πήρα τις δύο αποφάσεις που με όρισαν: να κάνω μουσική και να παντρευτώ την Άσπα που αγαπώ», είχε πει συγκινημένος.
Η εξομολόγηση για τη ζωή και τους γονείς του
Στην ίδια συνέντευξη, ο Σαββόπουλος είχε σταθεί και στη σχέση του με τους γονείς του:
«Συνειδητοποιώ πια ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν άψογοι. Και τα σύννεφα που είχαν ήταν μέρος της λιακάδας τους. Μια μεγάλη λιακάδα ήταν».
Και είχε προσθέσει με παράπονο:
«Λυπάμαι που δεν πρόλαβα να τους πω “σ’ αγαπώ, μπαμπά, σε λατρεύω, αδελφέ μου”. Με την οικογένειά μου, με την Άσπα και τα παιδιά, εκεί τα καταφέρνω καλύτερα», είχε πει συγκινημένος.
Ένα αντίο γεμάτο αγάπη
Ο Διονύσης Σαββόπουλος έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Τρίτης, σε ηλικία 81 ετών.
Πίσω του αφήνει όχι μόνο στίχους, μουσικές και ένα ανεκτίμητο έργο, αλλά και μια ιστορία αγάπης που στάθηκε ακλόνητη μέσα στον χρόνο.
Η «Άσπα του», η γυναίκα που στάθηκε δίπλα του σε όλα, ήταν πάντα εκεί από τα πρώτα τραγούδια, μέχρι την τελευταία του πνοή.
