Η Αλέκα Κανελλίδου απάντησε με ήρεμη αλλά αιχμηρή φράση στις δηλώσεις του Νίκου Καρβέλα για το έντεχνο τραγούδι, επιμένοντας πως «ένας ατάλαντος δεν γίνεται μεγάλος και τρανός». Η σπουδαία ερμηνεύτρια πήρε θέση στη δημόσια συζήτηση που άναψε ξανά, μετά τον χαρακτηρισμό του Καρβέλα για το έντεχνο ως «τραγούδι των ατάλαντων και των δυσκοίλιων».
Η δήλωση του Νίκου Καρβέλα που άναψε φωτιές
Ο Νίκος Καρβέλας, σε πρόσφατη συνέντευξή του, άσκησε σκληρή κριτική στο έντεχνο τραγούδι, υποστηρίζοντας ότι «έχασε την ψυχή του» και πως πλέον «είναι το τραγούδι των ατάλαντων». Όπως είπε χαρακτηριστικά:
«Η εντεχνίλα άρχισε να σαπίζει όταν σταμάτησε το ωραίο ελληνικό τραγούδι και έγινε έντεχνο, δηλαδή το τραγούδι των ατάλαντων, των δυσκοίλιων. Προσπαθούν να μιμηθούν τον Χατζιδάκη και το αποτέλεσμα είναι παρακμή».
Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στον καλλιτεχνικό χώρο, καθώς πολλοί ερμηνευτές και δημιουργοί θεώρησαν ότι απαξιώνουν ολόκληρο ένα μουσικό είδος με βαθιές ρίζες στην ελληνική δημιουργία.
Η ψύχραιμη αλλά σαφής απάντηση της Αλέκας Κανελλίδου
Η Αλέκα Κανελλίδου, φιγούρα ταυτισμένη με το έντεχνο και το ποιοτικό ελληνικό τραγούδι, σχολίασε τις δηλώσεις του Καρβέλα μιλώντας στην εκπομπή Breakfast@Star. Με τον γνωστό της ήρεμο τόνο, απάντησε ξεκάθαρα:
«Ένας ατάλαντος δεν γίνεται εύκολα μεγάλος και τρανός σε αυτή τη χώρα. Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει καλό και κακό τραγούδι, τίποτα άλλο πέρα από αυτό».
Η σπουδαία ερμηνεύτρια απέφυγε τις εντάσεις, επιλέγοντας να υπερασπιστεί τη μουσική με την οποία έχει ταυτιστεί εδώ και δεκαετίες, υπογραμμίζοντας πως «το κοινό πάντα ξεχωρίζει το καλό τραγούδι από το μέτριο».
Η διαχρονική θέση της στο ελληνικό τραγούδι
Με δεκαετίες παρουσίας και ερμηνείες που έχουν μείνει ανεξίτηλες, η Κανελλίδου στάθηκε για ακόμη μία φορά απέναντι στη «φασαρία» με νηφαλιότητα και ουσία. «Υπάρχουν καλοί και κακοί επαγγελματίες. Όποιος έχει ταλέντο και δουλεύει σωστά, βρίσκει τον δρόμο του», ανέφερε, δίνοντας ένα μάθημα ήθους και επαγγελματισμού.
Η αντιπαράθεση Καρβέλα – Κανελλίδου ανέδειξε δύο διαφορετικές σχολές σκέψης για το ελληνικό τραγούδι, την προκλητική κριτική απέναντι στο “έντεχνο” και την ψύχραιμη υπεράσπιση της ουσίας της μουσικής.
Με λίγες λέξεις, η Κανελλίδου υπενθύμισε πως η τέχνη τελικά δεν έχει ταμπέλες – μόνο ταλέντο και αλήθεια.
