Ο Τιτανικός είναι μια τόσο εμβληματική ταινία που είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς πώς γυρίστηκε πραγματικά. Άλλωστε, η αναπαράσταση της βύθισης ενός τεράστιου πλοίου στον Ατλαντικό δεν είναι και η πιο συνηθισμένη ημέρα σε ένα κινηματογραφικό πλατό!
Η βύθιση του θρυλικού πλοίου, τα παγωμένα νερά, η αγωνία και το χάος μοιάζουν τόσο αληθινά, που εύλογα γεννιέται το ερώτημα,πού και πώς γυρίστηκαν αυτές οι σκηνές; Η απάντηση εκπλήσσει πολλούς: όχι στον ωκεανό, αλλά σε τεράστιες πισίνες.
Παρά την αίσθηση απόλυτου ρεαλισμού, το μεγαλύτερο μέρος των σκηνών με νερό γυρίστηκε σε ειδικά διαμορφωμένες δεξαμενές στα Baja Studios, στο Ροζαρίτο του Μεξικού. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τις ανάγκες της ταινίας, με στόχο να «μιμηθεί» τον Βόρειο Ατλαντικό χωρίς τους κινδύνους του.
Οι δεξαμενές αυτές χρησιμοποιήθηκαν για πολλές από τις σκηνές με νερό, συμπεριλαμβανομένης και της βύθισης του πλοίου.
Οι εγκαταστάσεις περιλάμβαναν τέσσερις τεράστιες πισίνες, συνολικής χωρητικότητας άνω των 75 εκατομμυρίων λίτρων νερού. Κάποιες ήταν ρηχές, άλλες έφταναν σε βάθος δεκάδων μέτρων, ενώ είχαν σχεδιαστεί δίπλα στη θάλασσα ώστε ο φακός να «χάνεται» στον ορίζοντα, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ανοιχτού ωκεανού.
Ένα σχεδόν πλήρους κλίμακας αντίγραφο του Τιτανικού τοποθετήθηκε πάνω σε ειδικές μεταλλικές βάσεις που μπορούσαν να γέρνουν, να ανυψώνονται και να βυθίζονται σταδιακά. Έτσι, οι σκηνές της βύθισης γυρίστηκαν με απόλυτο έλεγχο, χωρίς να διακινδυνεύσει η ασφάλεια των ηθοποιών και του συνεργείου.
Ο James Cameron συνδύασε πρακτικά εφέ, πραγματικό νερό, μινιατούρες και για την εποχή πρωτοποριακά ψηφιακά εφέ. Το αποτέλεσμα ήταν μια κινηματογραφική εμπειρία που ακόμα και σήμερα θεωρείται σημείο αναφοράς στον ρεαλισμό.
Παρότι οι συνθήκες ήταν ελεγχόμενες, τα γυρίσματα ήταν εξαντλητικά. Οι πρωταγωνιστές περνούσαν ατελείωτες ώρες μέσα στο παγωμένο νερό των δεξαμενών, φορώντας βαριά κοστούμια, σε σκηνές που απαιτούσαν απόλυτη ακρίβεια και αντοχή.
Το εντυπωσιακό είναι πως, χάρη στον σχεδιασμό των δεξαμενών και τη σκηνοθετική ματιά, ο θεατής δεν αντιλαμβάνεται ποτέ ότι βλέπει… πισίνα. Στην οθόνη, το νερό γίνεται ωκεανός και το πλατό μετατρέπεται σε ένα από τα πιο δραματικά ναυάγια της κινηματογραφικής ιστορίας.
Ο Τιτανικός απέδειξε ότι ο ρεαλισμός δεν απαιτεί απαραίτητα επικίνδυνες τοποθεσίες, αλλά ευφυή σχεδιασμό, τεχνογνωσία και κινηματογραφικό όραμα. Και κάπως έτσι, μια πισίνα στο Μεξικό έγραψε ιστορία, μεταμορφώνοντας το νερό της σε τον πιο διάσημο ωκεανό του σινεμά.
