Μια κουβέντα που δεν έμεινε στα “τυπικά” της ημέρας άνοιξε ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος, μιλώντας στην εκπομπή της Σίσσυς Χρηστίδου, με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη.
Δεν στάθηκε μόνο στο τηλεοπτικό αποτύπωμα του ανθρώπου που σημάδεψε το πρωινό. Έδειξε και κάτι που, όπως είπε, τον ενοχλεί βαθιά, τη διπλή γλώσσα στον χώρο.
Η τοποθέτησή του ήταν καθαρή, χωρίς στρογγυλέματα και χωρίς διάθεση να χαϊδέψει αυτιά. Έβαλε στο τραπέζι τη διπλή στάση ορισμένων συναδέλφων και το μήνυμα που περνά στους νεότερους ανθρώπους της δημοσιογραφίας.
Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη
Ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος ξεκίνησε αναγνωρίζοντας τη συμβολή του Γιώργου Παπαδάκη στη δημοσιογραφία και την τηλεόραση. Μίλησε για έναν άνθρωπο που άνοιξε δρόμους, έστησε σχολή, βοήθησε πολύ κόσμο και άφησε πίσω του ένα κομμάτι ιστορίας που δεν σβήνει με ένα δελτίο ή μια ανάρτηση.
«Ο Γιώργος Παπαδάκης βοήθησε πάρα πολύ κόσμο. Πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα, ό,τι γνώμη κι αν έχει κάποιος για εκείνον. Ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν η ιστορία του πρωινού. Από εκείνον ξεκίνησαν όλα». Ό,τι κι αν πίστευε ο καθένας, ο ρόλος του ήταν κομβικός και η επιρροή του πραγματική.
«Η αιχμή για τη διπλή στάση γνωστών συναδέλφων»
Ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος μίλησε για συναδέλφους που σήμερα τον αποθεώνουν δημόσια, ενώ, όπως υποστήριξε, για χρόνια πίσω από τις κάμερες έλεγαν τα αντίθετα.
Δεν το είπε με υπαινιγμούς. Το είπε όπως το σκέφτηκε, όπως το ένιωσε, χωρίς να “μασήσει” τις λέξεις:
«Τώρα βγαίνουνε και κάποιοι συνάδελφοι και λένε “ήσουν δάσκαλος” κι από πίσω δεν έλεγαν τα καλύτερα λόγια… Κι αυτό τώρα για τους νέους ανθρώπους είναι υποκρισία. Τουλάχιστον στους νέους ανθρώπους να μην υπάρχει υποκρισία. Να λέμε τα πράγματα όπως είναι. Αν έλεγες κακά λόγια, μη βγαίνεις τουλάχιστον τώρα, ρε φίλε».
Η ευθεία βολή και το μήνυμα προς τον κλάδο
Η τοποθέτησή του δεν έμοιαζε απλώς με ξέσπασμα. Έμοιαζε με προειδοποίηση. Γιατί, όπως τόνισε, όταν οι νεότεροι βλέπουν αυτή τη διπλή στάση, μαθαίνουν λάθος πράγματα, άλλα να λένε μπροστά και άλλα από πίσω.
Και αυτό, στο τέλος της ημέρας, δεν χτυπά μόνο πρόσωπα. Χτυπά την ίδια τη νοοτροπία του χώρου και το πώς χτίζεται η “επόμενη μέρα” στη δημοσιογραφία και την τηλεόραση.
Ο θάνατος του Γιώργου Παπαδάκη έφερε ξανά στην επιφάνεια το βάρος μιας ολόκληρης εποχής της τηλεόρασης.
Ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος, όμως, δεν έμεινε στο μνημόσυνο των λέξεων. Έδειξε με το δάχτυλο την υποκρισία και ζήτησε κάτι απλό και καθαρό, συνέπεια. Να λέμε αυτό που πιστεύουμε, ειδικά όταν κοιτάμε τους νεότερους στα μάτια.
