«Έχει πολλές μορφές η κακοποιητική συμπεριφορά. Νιώθω ότι, όταν έχεις φτάσει σε κάποια ηλικία πια, είναι λογικό να έχεις περάσει και κάποιες δυσκολίες. Άλλοι λιγότερο, άλλοι δυστυχώς πολύ περισσότερο. Σε διάφορες μορφές, λοιπόν, η κακοποιητική συμπεριφορά έχει περάσει από τη ζωή μου. Πάντα έβρισκα τον τρόπο να το αντιμετωπίζω εκείνη τη στιγμή. Νιώθω λίγο αντράκι», είπε αρχικά η Μαριάντα Πιερίδη.
«Μπορεί να αντιμετώπιζα μια κατάσταση πολύ δύσκολη και εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά, επειδή πάντα νιώθω ότι έχω ένα τοιχάκι μπροστά μου, ανάμεσα σε εμένα και όποιον έχω απέναντί μου, νιώθω ότι πάντα έχω μια δικλείδα ασφαλείας. Υπήρξε κάποια στιγμή χειροδικία την οποία, βέβαια, την αντιμετώπισα εκείνη τη στιγμή με απίστευτο θάρρος. Δεν ξέρω πως βρήκα αυτό το θάρρος και τη δύναμη. Πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου και της είπα: “Φεύγω τώρα. Είτε θα έρθω σπίτι είτε θα ψάξω να βρω να πάω κάπου αλλού”. Η μητέρα μου είναι πολύ γλυκός άνθρωπος. Δεν είχε εικόνα και δεν ήξερε πώς είναι η κατάσταση.
Ήταν όμως τόσα χρόνια πίσω, δεν υπήρχε τόσο μεγάλη ενημέρωση που υπάρχει τώρα. Ίσως τώρα να έπαιρνα αμέσως την αστυνομία, φεύγοντας δηλαδή από το σπίτι. Εκείνη τη στιγμή, το μόνο που έκανα ήταν να πω πέντε κουβέντες που με έκαναν να νιώσω καλά. Έβγαλα από μέσα μου ό,τι ένιωσα ότι έπρεπε να βγάλω, άνοιξα την πόρτα και έφυγα», ανέφερε στη συνέχεια.
