«Θυμάμαι ένα περιστατικό, ήμασταν με τον φίλο μου, με γυρνούσε στο σπίτι και μας είδε ο πατέρας μου, ο οποίος με είχε ήδη απειλήσει. Έπεσε κάποιο ξύλο. Πήγαμε στην αστυνομία. Ήταν σοκ. Ήμουν συνηθισμένη όμως σε βαριά περιστατικά στο σπίτι. Δεν είχα την ελευθερία. Εκείνη την περίοδο έφυγα από το σπίτι. Πήγα σε μια ξαδέλφη μου. Είχα δοκιμάσει και νωρίτερα, στα 17 μου να φύγω.
Είχα πάει σε μια θεία μου, η οποία είχε αρχίσει και μου έλεγε ότι είχαν δίκιο οι γονείς μου, ενώ εγώ της έλεγα τι συνέβαινε. Ζητούσα βοήθεια. Δυστυχώς τότε δεν υπήρχε το “Χαμόγελο του παιδιού” και όλες αυτές οι γραμμές βοήθειας. Οι συγγενείς μου ήταν άνθρωποι ανάλγητοι. Αυτό που με έσωσε εμένα, ήταν ότι μιλούσα στις φίλες μου και στους φίλους μου.
Δεν τα έκρυβα μέσα μου. Δεν τα κατάπινα. Μιλούσα, έλεγα τι μου συμβαίνει, τι μου έκαναν, τι μου έλεγαν. Ο αδελφός μου, που δεν τα έλεγε και τα κράταγε μέσα του, ήταν πιο δύσκολα», είπε η Μαρία Κίτσου.
Σε ερώτηση «αν είχες μπροστά σου αυτή τη στιγμή τη μικρή Μαρία και είχες ένα πράγμα να της πεις, τι θα της έλεγες;», η Μαρία Κίτσου απάντησε: «Θα περάσει, δεν θα είναι πάντα έτσι» και ξέσπασε σε κλάματα.
