Η πολιτική άνοιξη μπάζει από παντού και η μυρωδιά της καμένης γης φτάνει πια μέχρι τα ρετιρέ της Ηρώδου Αττικού. Οι ισορροπίες στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν θυμίζουν απλώς τεντωμένο σχοινί, αλλά μια κακοστημένη παράσταση που οδεύει ολοταχώς προς την καταστροφή, την ώρα που οι εγχώριοι ολιγάρχες μοιράζουν την πίτα πριν καν βγει από τον φούρνο. Από τα κλειστά δωμάτια του Μαξίμου μέχρι τις θαλαμηγούς των «εθνικών ευεργετών», το παιχνίδι έχει χοντρύνει και οι μάσκες πέφτουν με θόρυβο.
Ο πρόσφατος ανασχηματισμός δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια κίνηση πανικού, ένα αδέξιο «ρετούς» για να σωθεί ό,τι σώζεται από το ναυάγιο που προκάλεσαν οι δικαστικές αποκαλύψεις. Το «άδειασμα» των μέχρι χθες έμπιστων στελεχών έγινε με τη βιαιότητα που επιβάλλει η επιβίωση του ενός, την ίδια ώρα που οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ καίνε τα υπουργικά γραφεία.
Η υπόθεση του Οργανισμού Πληρωμών δεν είναι απλό μπάχαλο, είναι το «Βατερλό» της αγροτικής πολιτικής, με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να έχει βγάλει ήδη τα μαχαίρια για το πάρτι εκατομμυρίων που στήθηκε στις πλάτες των παραγωγών. Το γεγονός ότι η χώρα μπαίνει σε καθεστώς επιτήρησης για τις επιδοτήσεις είναι η απόλυτη ξεφτίλα ενός συστήματος που έμαθε να ζει με «ψηφιακά τρυπήματα» και απευθείας αναθέσεις σε κολλητούς.
Αυτή η δυσοσμία φτάνει μέχρι τις κατασκευαστικές εταιρείες, όπου οι «εθνικοί εργολάβοι» κονταροχτυπιούνται για το ποιος θα προλάβει να αρπάξει το μεγαλύτερο κομμάτι από το Ταμείο Ανάκαμψης πριν η Ευρώπη κλείσει οριστικά την κάνουλα. Τα έργα υποδομής έχουν μετατραπεί σε πεδίο μάχης, με τα «δωράκια» σε συγκεκριμένους ομίλους να βγάζουν μάτι και να προκαλούν την οργή όσων έμειναν εκτός νυμφώνος.
Στο Χρηματιστήριο, η εικόνα είναι ακόμα πιο κυνική: οι θεσμικοί παίκτες μυρίζονται αίμα και τηρούν στάση αναμονής, περιμένοντας να δουν αν το κυβερνητικό «χειρουργείο» θα σταματήσει την αιμορραγία ή αν η χώρα θα συρθεί σε μια παρατεταμένη αστάθεια που θα τινάξει τις μετοχές στον αέρα.
Την ίδια ώρα, οι ενεργειακοί «βαρόνοι» συνεχίζουν να θησαυρίζουν, εκμεταλλευόμενοι μια γεωπολιτική σκακιέρα που καίγεται, την ώρα που ο μέσος πολίτης μετράει τα ψιλά του για να πληρώσει το ρεύμα που παράγουν οι ίδιοι που πίνουν σαμπάνιες στα βόρεια προάστια.
Στον αντίποδα, το ΠΑΣΟΚ θυμίζει θίασο που τσακώνεται για τη σειρά των ονομάτων στην αφίσα, ενώ το σπίτι καίγεται. Οι επίδοξοι αρχηγοί αναλώνονται σε εσωτερικούς «εμφυλίους» και παρασκηνιακά μαχαιρώματα, ανίκανοι να αρθρώσουν μια λέξη που να μην ακούγεται σαν ξαναζεσταμένο φαγητό της δεκαετίας του ’80.
Οι περιοδείες των «δελφίνων» στην επαρχία προκαλούν μόνο θυμηδία, καθώς ο κόσμος τους έχει πάρει χαμπάρι ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι η καρέκλα και η επόμενη μέρα της προσωπικής τους επιβίωσης.
Ακόμα και στον τουρισμό, το «βαρύ πυροβολικό» της χώρας, η υπεροψία περισσεύει, με τους μεγαλοξενοδόχους να τρίβουν τα χέρια τους για τα ρεκόρ, την ώρα που οι εργαζόμενοι στον κλάδο ζουν σε συνθήκες γαλέρας για ένα μεροκάματο που δεν φτάνει ούτε για τα βασικά.
Όσο για τη ναυτιλία, οι εφοπλιστές μας συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι του «μαύρου χρυσού» με την άνεση όσων γνωρίζουν ότι η εξουσία στην Αθήνα είναι απλώς ένας ενοχλητικός υπάλληλος που πάντα υποκύπτει στις απαιτήσεις τους.
Η κοινωνική οργή ξεχειλίζει βλέποντας την ΑΑΔΕ να κυνηγάει τη γιαγιά στη λαϊκή, την ώρα που τα μεγάλα «πορτοφόλια» φυγαδεύουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους με τις ευλογίες του συστήματος.
Το κεράσι στην τούρτα αυτής της σήψης είναι οι μυστικές διαβουλεύσεις για τον έλεγχο των Μέσων Ενημέρωσης, όπου επιχειρηματίες και πολιτικοί προσπαθούν να αγοράσουν τη σιωπή για τα σκάνδαλα που έρχονται, στήνοντας μια εικονική πραγματικότητα για τους αφελείς.
