Μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι το ελενολικό οξύ, μια φυσική ένωση που εμπεριέχεται στις ελιές, έχει τη δυνατότητα να μειώσει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα και να ενισχύσει την απώλεια βάρους. Τα ευρήματα, που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο NUTRITION 2024, την ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Εταιρείας Διατροφής, θα μπορούσαν να ανοίξουν τον δρόμο για την ανάπτυξη ασφαλών και οικονομικά αποδοτικών φυσικών προϊόντων για τη διαχείριση της παχυσαρκίας και του διαβήτη τύπου 2.
Η έρευνα, που διεξήχθη σε παχύσαρκα διαβητικά ποντίκια, αποκάλυψε ότι εκείνα στα οποία χορηγήθηκε διά του στόματος ελενολικό οξύ για μόλις μία εβδομάδα ζύγιζαν σημαντικά λιγότερο και παρουσίαζαν καλύτερη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα, σε σύγκριση με τα αντίστοιχα ποντίκια που δεν έλαβαν τη θεραπεία. Η επίδραση του ελενολικού οξέος στη μείωση της γλυκόζης βρέθηκε συγκρίσιμη με εκείνη της λιραγλουτίδης, ενός ενέσιμου φαρμάκου για τον διαβήτη και πιο αποτελεσματική από τη μετμορφίνη, ένα συνήθως συνταγογραφούμενο από του στόματος φάρμακο για τον διαβήτη τύπου 2.
«Οι αλλαγές του τρόπου ζωής και τα μέτρα δημόσιας υγείας είχαν περιορισμένο αντίκτυπο στον αυξανόμενο επιπολασμό της παχυσαρκίας, έναν από τους κορυφαίους παράγοντες κινδύνου για διαβήτη τύπου 2», δήλωσε ο δρ Dongmin Liu, επικεφαλής ερευνητής της μελέτης και καθηγητής στο Τμήμα Ανθρώπινης Διατροφής, Τροφίμων και Άσκησης στο Virginia Tech. «Τα σημερινά φάρμακα κατά της παχυσαρκίας είναι συχνά ακριβά, αναποτελεσματικά για τη μακροπρόθεσμη διατήρηση της απώλειας βάρους και ενέχουν πιθανούς μακροπρόθεσμους κινδύνους ασφάλειας. Στόχος μας ήταν να αναπτύξουμε πιο ασφαλείς, φθηνές και προσβάσιμες λύσεις πολλαπλών στόχων, που μπορούν να προλάβουν τις μεταβολικές διαταραχές και τον διαβήτη τύπου 2».
Η ομάδα του δρος Liu έχει αφοσιωθεί στον εντοπισμό βιοδραστικών ενώσεων από φυσικά προϊόντα για τη διαχείριση του διαβήτη. Έχει επίσης μελετήσει συγκεκριμένους μοριακούς στόχους εντός του σώματος που συμβάλλουν στη ρύθμιση του μεταβολισμού, όπως το πάγκρεας, οι μύες, οι λιπώδεις ιστοί και το ήπαρ. Ωστόσο, λόγω της κακής βιοδιαθεσιμότητας πολλών φυσικών προϊόντων, η ομάδα μετατόπισε την εστίασή της στην έκκριση μεταβολικών ορμονών στο έντερο, που ρυθμίζει έμμεσα τις μεταβολικές λειτουργίες.
