Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η τεχνητή έλλειψη προσφοράς κατοικιών είναι ένας από τους κύριους λόγους της αύξησης των τιμών, και ένας «φόρος αδράνειας» θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για την επαναφορά χιλιάδων διαμερισμάτων στην αγορά των μακροχρόνιων μισθώσεων.
1. Το Σκεπτικό της Πρότασης
Η λογική του ΔΝΤ βασίζεται σε μια απλή οικονομική αρχή: την αύξηση της προσφοράς.
-
Η Παγίδα των Κλειστών: Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα παραμένουν κλειστά, είτε λόγω έλλειψης κεφαλαίων για ανακαίνιση, είτε λόγω αναμονής για υψηλότερες τιμές πώλησης.
-
Ο Φόρος ως «Μοχλός»: Η επιβολή ενός ετήσιου τέλους στα ακίνητα που δεν ιδιοκατοικούνται ούτε ενοικιάζονται, θα καθιστούσε τη διατήρησή τους σε αδράνεια οικονομικά ασύμφορη, αναγκάζοντας τους ιδιοκτήτες είτε να τα νοικιάσουν είτε να τα πουλήσουν.
2. Αντιδράσεις και Προκλήσεις
Η πρόταση αυτή έχει ήδη προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από τους φορείς των ιδιοκτητών ακινήτων (Πομίδα).
-
Το Επιχείρημα των Ιδιοκτητών: Υποστηρίζουν ότι πολλά ακίνητα είναι κλειστά επειδή είναι ακατάλληλα προς χρήση και ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να δώσει κίνητρα ανακαίνισης αντί για νέους φόρους.
-
Η Κυβερνητική Στάση: Προς το παρόν, το οικονομικό επιτελείο εξετάζει την πρόταση με προσοχή, εστιάζοντας περισσότερο σε προγράμματα όπως το «Ανακαινίζω – Ενοικιάζω», παρά σε τιμωρητικές φορολογίες.
3. Η Διεθνής Εμπειρία
Η πρόταση του ΔΝΤ δεν είναι πρωτοφανής. Πόλεις όπως το Βανκούβερ και το Παρίσι έχουν εφαρμόσει παρόμοια μέτρα με μεικτά αποτελέσματα.
-
Αύξηση Προσφοράς: Στο Βανκούβερ παρατηρήθηκε μια μικρή αλλά σταθερή αύξηση των διαθέσιμων διαμερισμάτων μετά την εφαρμογή του φόρου.
-
Κίνδυνος Μετακύλισης: Ο φόβος των αναλυτών είναι ότι ένας τέτοιος φόρος μπορεί τελικά να μετακυλιστεί στους ενοικιαστές, φέρνοντας τα αντίθετα αποτελέσματα.
