Χθες το βράδυ, οι τηλεοπτικοί δέκτες γέμισαν από το «φως» του Πεφωτισμένου Ηγέτη.
Μόνο που στην πολιτική, όπως και στη φυσική, το φως που δεν εκπέμπεται από καύση ουσίας, είναι απλώς ένας προβολέας που προσπαθεί να κρύψει το σκοτάδι του παρασκηνίου.
Με ένα ύφος που ισορροπούσε ανάμεσα στη βιβλική προφητεία και την αμήχανη αυτοδικαίωση, ο Ηγέτης επιχείρησε να μας πείσει ότι ο Σεπτέμβριος θα είναι ο μήνας της «νέας γέννησης».
Η Ανακύκλωση της Αυταπάτης
Ο Πεφωτισμένος Ηγέτης μίλησε για «νέα υλικά», την ώρα που ο ίδιος αποτελεί το πιο πολυχρησιμοποιημένο εξάρτημα μιας μηχανής που έμεινε από καύσιμα το 2019 και διαλύθηκε το 2023.
-
Το νέο κόμμα: Μας υποσχέθηκε έναν φορέα που θα γεννηθεί από την κοινωνία. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να μιλάς για «κοινωνική γέννηση» από τον καναπέ ενός τηλεοπτικού στούντιο, την ώρα που η ίδια η κοινωνία σού έχει δείξει επανειλημμένα την πόρτα της εξόδου.
-
Η ρητορική του «Μεσσία»: Η εμμονή του ότι «αυτός και μόνο αυτός» μπορεί να αποτελέσει το αντίπαλο δέος, θυμίζει περισσότερο εγωκεντρική μονομανία παρά πολιτική στρατηγική.
Η «Ιθάκη» των Λωτοφάγων
Επικαλέστηκε το βιβλίο του για να κλείσει, λέει, τους λογαριασμούς του με το παρελθόν.
Όμως, η πολιτική δεν είναι λογοτεχνία και οι πολίτες δεν είναι αναγνώστες που ξεχνούν την πλοκή στο επόμενο κεφάλαιο.
Ο Πεφωτισμένος Ηγέτης περιέγραψε τις θυσίες ενός ολόκληρου λαού ως ένα αναγκαίο «μάθημα» για τη δική του ωρίμαση. Μια τέτοια παραδοχή δεν είναι εξομολόγηση, είναι η αποθέωση του πολιτικού κυνισμού.
Το «Σοκ Εντιμότητας» και η Πικρή Αλήθεια
Η ατάκα περί «σοκ εντιμότητας» θα ήταν ευπρόσδεκτη, αν δεν προερχόταν από έναν άνθρωπο που έχτισε την καριέρα του πάνω στην εύκολη υπόσχεση και την αναδίπλωση. Ο Πεφωτισμένος Ηγέτης κατηγορεί τους πάντες για διαφθορά, την ώρα που ο ίδιος αδυνατεί να κοιτάξει στον καθρέφτη της δικής του πολιτικής φθοράς.
Το «Τραπεζικό Παραλήρημα». Ανάμεσα στον Λαϊκισμό και την Αμνησία
Δεν θα μπορούσε φυσικά να λείψει από το τηλεοπτικό σόου η αναφορά στις τράπεζες.
Ο Πεφωτισμένος Ηγέτης, με την άνεση ανθρώπου που δεν έχει κρατήσει ποτέ ισολογισμό στα χέρια του, επιτέθηκε στα «υπερκέρδη» των τραπεζών, λες και ανακάλυψε την πυρίτιδα.
-
Η Θεωρία των Δύο Άκρων: Από τη μία κατηγορεί την κυβέρνηση για «ασυλία» στους τραπεζίτες και από την άλλη υπόσχεται «σεισάχθεια» (ξανά;), την ίδια στιγμή που οι αγορές ακόμα γελούν με τις αναμνήσεις του 2015.
-
Η Μεγάλη Αντίφαση: Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πώς ο Πεφωτισμένος Ηγέτης ζητά φορολόγηση των κερδών και «κοινωνική ανταποδοτικότητα», όταν ο ίδιος ήταν εκείνος που παρέδωσε τα κλειδιά των τραπεζών στα ξένα funds, αφήνοντας τους δανειολήπτες στο έλεος του «νόμου της ζούγκλας».
Η ετυμηγορία του «Πεφωτισμένου»: Ο Ηγέτης δεν επέστρεψε χθες για να σώσει τη χώρα. Επέστρεψε για να σώσει την υστεροφημία του. Μόνο που η ιστορία δεν γράφεται με συνεντεύξεις σε prime time ζώνη, αλλά με πράξεις που ο ίδιος απέφυγε όταν είχε το τιμόνι στα χέρια του. Το να μιλάει ο Πεφωτισμένος Ηγέτης για τραπεζική ηθική, είναι σαν να κάνει ο λύκος κήρυγμα για την ασφάλεια του κοτετσιού. Υποσχέθηκε “χαλινάρι” στα επιτόκια, ξεχνώντας ότι το μοναδικό χαλινάρι που κατάφερε ποτέ να βάλει ήταν τα capital controls που ακόμα πληρώνει η ελληνική οικογένεια. Η στήλη τού θυμίζει: Οι τράπεζες δεν διοικούνται με hashtags, ούτε η οικονομία με “πεφωτισμένες” φαντασιώσεις.
Αν ο δρόμος για την Ιθάκη περνάει από τα στούντιο του Αμαρουσίου, τότε ο Πεφωτισμένος Ηγέτης δεν είναι ο Οδυσσέας, αλλά ένας ναυαγός που νομίζει ότι η σχεδία του είναι θωρηκτό.
Ο Πεφωτισμένος θα συνεχίσει να παρακολουθεί. Όχι γιατί περιμένει το φως, αλλά γιατί ξέρει πού κρύβονται οι σκιές.
