Η εξουσία είναι ένα αφροδισιακό που προκαλεί τύφλωση και στην Αθήνα η επιδημία έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Ενώ το επικοινωνιακό επιτελείο πασχίζει να σερβίρει μια εικόνα κανονικότητας, στα σκοτεινά δωμάτια των υπουργείων η αγωνία για την επόμενη μέρα έχει χτυπήσει κόκκινο, με τα «χρυσά παιδιά» της διακυβέρνησης να ψάχνουν ήδη σωσίβια στον ιδιωτικό τομέα.
Η νευρικότητα ξεκινά από το ίδιο το πρωθυπουργικό γραφείο, όπου οι κόκκινες κάρτες σε υπουργούς που «αυτονομήθηκαν» είναι πλέον έτοιμες, καθώς η αλαζονεία ορισμένων έχει αρχίσει να λερώνει το προφίλ του αρχηγού.
Αυτή η εσωτερική αποσύνθεση δίνει πάτημα στους «κηπουρούς» της παράταξης να βγαίνουν στα κάγκελα, με τους βουλευτές της επαρχίας να τρέμουν την οργή των ψηφοφόρων και να στήνουν πηγαδάκια στους διαδρόμους της Βουλής, ανταλλάσσοντας πυρά για την εύνοια που απολαμβάνουν συγκεκριμένα επιχειρηματικά τζάκια.
Τα τζάκια αυτά, βέβαια, δεν έχουν ιδεολογίες, καθώς οι ίδιοι εργολάβοι που έπιναν καφέ με την προηγούμενη κυβέρνηση, τώρα έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στα γραφεία των γενικών γραμματέων, μοιράζοντας την πίτα των δημόσιων έργων πριν καν προκηρυχθούν οι διαγωνισμοί.
Το μεγάλο κόλπο στήνεται τώρα στο ενεργειακό χρηματιστήριο, όπου η «πράσινη μετάβαση» έχει καταντήσει το τέλειο πρόσχημα για να γεμίσουν οι τσέπες τριών-τεσσάρων ισχυρών οικογενειών, την ώρα που ο μέσος καταναλωτής βλέπει τον λογαριασμό και παθαίνει εγκεφαλικό.
Στο παιχνίδι μπαίνουν δυναμικά και οι τραπεζίτες, οι οποίοι αφού διασώθηκαν με το αίμα του λαού, τώρα κάνουν τους δύσκολους στις χρηματοδοτήσεις, προτιμώντας να δανείζουν μόνο όσους έχουν ήδη γεμάτα ταμεία και ισχυρές πλάτες στο Μαξίμου.
Αυτή η κλειστή ελίτ ετοιμάζεται τώρα για το επόμενο «πλιάτσικο» στα ακίνητα του Δημοσίου, με οικόπεδα-φιλέτα να αλλάζουν χέρια σε τιμές που θυμίζουν εκποίηση σε παζάρι, αρκεί ο αγοραστής να ξέρει να ψιθυρίζει τα σωστά ονόματα στα σωστά αυτιά.
Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση μοιάζει με θίασο που ψάχνει πρωταγωνιστή, με τους δελφίνους να αναλώνονται σε selfies και εσωτερικές ίντριγκες, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στην κυβέρνηση να αλωνίζει, αν και ο πραγματικός κίνδυνος για τον πρωθυπουργό έρχεται από τα δεξιά του και όχι από την αριστερή πολυκατοικία.
Εκεί, στο «βαθύ κράτος» της δεξιάς, οι δυσαρεστημένοι βαρόνοι ετοιμάζουν το δικό τους χτύπημα, χρησιμοποιώντας φιλικά μέσα ενημέρωσης για να βγάλουν στη φόρα τα άπλυτα υπουργών που ξέχασαν από πού ξεκίνησαν.
Τα χτυπήματα κάτω από τη μέση περιλαμβάνουν και ηχητικές αποκαλύψεις ή «τυχαίες» διαρροές εγγράφων που εκθέτουν συμβούλους που νόμιζαν ότι είναι υπεράνω του νόμου, αποδεικνύοντας ότι στην πολιτική το «μαχαίρωμα» είναι εθνικό σπορ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα σήψης, οι ξένοι επενδυτές παρακολουθούν με μισό μάτι, καθώς η αστάθεια και η διαφθορά κάτω από το τραπέζι τους κάνουν να σκέφτονται διπλά αν η Ελλάδα είναι χώρα για business ή απλώς ένα πλυντήριο για τοπικά συμφέροντα.
Η ώρα της κρίσης πλησιάζει και το επικοινωνιακό «μακιγιάζ» δεν αρκεί πια για να κρύψει τις ρυτίδες μιας διακυβέρνησης που άρχισε να τρώει τις σάρκες της, με την αλαζονεία να είναι ο σίγουρος δρόμος προς την πτώση.
Όλα είναι ένα θέατρο σκιών όπου οι παίκτες αλλάζουν προσωπεία, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια: το κυνήγι του χρήματος και της καρέκλας, με το govnews.gr να κρατάει τον φακό που φωτίζει τις πιο σκοτεινές γωνιές αυτού του βρώμικου παιχνιδιού.
