Η κυβερνητική βιτρίνα άρχισε να ραγίζει και ο ανασχηματισμός που σερβιρίστηκε ως «φρεσκάρισμα» δεν είναι παρά μια απεγνωσμένη προσπάθεια να πεταχτούν έξω από το κάδρο όσοι «κάηκαν» στις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με την Ευρώπη να ζητάει πίσω εκατομμύρια από κακοδιαχείριση αγροτικών πόρων, το Μαξίμου σπεύδει να αλλάξει τη φρουρά στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, ελπίζοντας ότι οι νέοι ένοικοι θα καταφέρουν να κρύψουν τη σκόνη κάτω από το χαλί πριν η κοινωνική οργή στην επαρχία γίνει μη αναστρέψιμη.
Αυτή η πολιτική αναταραχή αποτελεί το τέλειο προπέτασμα καπνού για τις τράπεζες, οι οποίες ανακοίνωσαν προκλητικά κέρδη 4,5 δισ. ευρώ για το 2025, την ίδια στιγμή που αρνούνται να δώσουν έστω και ένα ευρώ σε δανειολήπτες που πλήττονται από τον πληθωρισμό. Οι διοικήσεις τους πανηγυρίζουν για την «εξυγίανση», όμως η πραγματικότητα είναι ότι τα κόκκινα δάνεια που πέρασαν στους servicers έχουν ξεπεράσει πλέον το φράγμα των 80 δισεκατομμυρίων ευρώ, δημιουργώντας μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας.
Το θράσος των τραπεζιτών συμπληρώνεται από την επιθετική τακτική των εταιρειών διαχείρισης, που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει, αγοράζοντας απαιτήσεις στο 10\% της αξίας τους και ζητώντας από τους πολίτες το 110\%. Η έρευνα δείχνει ότι το περιβόητο «δίχτυ προστασίας» είναι γεμάτο τρύπες, με τους πλειστηριασμούς να επιταχύνονται για να κλείσουν τα deals πριν τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, αφήνοντας χιλιάδες νοικοκυριά στο έλεος των funds.
Ανάλογο σκηνικό ασυδοσίας στήνεται και στον τομέα της ενέργειας, όπου οι μεγάλοι όμιλοι έχουν στήσει ένα αδιαπέραστο τείχος γύρω από το δίκτυο. Οι ενεργειακές κοινότητες, που υποτίθεται ότι θα έδιναν φθηνό ρεύμα στους πολίτες και τους δήμους, πετάγονται συστηματικά εκτός παιχνιδιού, με τη δικαιολογία της έλλειψης «ηλεκτρικού χώρου», ο οποίος όλως τυχαίως δεσμεύεται πάντα για τα mega-projects των ισχυρών.
Η στρατηγική είναι ξεκάθαρη: οι μεγάλοι παίκτες της ενέργειας δεν θέλουν ανταγωνισμό από τη βάση. Προτιμούν να κρατούν τους πολίτες ομήρους των τιμολογίων τους, την ώρα που οι ίδιοι απολαμβάνουν fast-track αδειοδοτήσεις και σκανδαλώδεις χρηματοδοτήσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης, μετατρέποντας την «πράσινη μετάβαση» σε μια κλειστή λέσχη για λίγους και εκλεκτούς.
Στο παρασκήνιο της Βουλής, οι ψίθυροι για το «ασυμβίβαστο» και οι εσωκομματικές κόντρες για τη διαδοχή στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση δείχνουν μια παράταξη σε νευρική κρίση. Οι βουλευτές της περιφέρειας, βλέποντας τα κόκκινα δάνεια να αυξάνονται και τις ενεργειακές κοινότητες των ψηφοφόρων τους να απορρίπτονται, αρχίζουν να διαχωρίζουν τη θέση τους από τις κεντρικές επιλογές, φοβούμενοι ότι το «μαύρο» στην κάλπη θα είναι το μόνο χρώμα που θα δουν.
Την ίδια στιγμή, οι εφοπλιστικοί κύκλοι παρακολουθούν με μειδίαμα τις πολιτικές σπασμωδικές κινήσεις, έχοντας ήδη εξασφαλίσει τη δική τους «πράσινη» ασυλία μέσω των διεθνών κανονισμών. Για εκείνους, η Ελλάδα είναι απλώς μια έδρα, ενώ για τον μέσο επιχειρηματία που ψάχνει ρευστότητα στις τράπεζες, είναι μια παγίδα που κλείνει σιγά σιγά.
Η εικόνα του κέντρου της Αθήνας είναι ο καθρέφτης αυτής της παρακμής: πολυτελή ξενοδοχεία που ανήκουν σε funds χτίζονται πάνω στα ερείπια μικρών επιχειρήσεων που δεν άντεξαν τον τραπεζικό εκβιασμό. Ο τουρισμός μας «πουλιέται» ως εθνικό προϊόν, αλλά τα κέρδη φεύγουν απευθείας σε off-shore λογαριασμούς, αφήνοντας πίσω τους εργασιακή γαλέρα και ακριβό ενοίκιο για τον ντόπιο.
Ακόμα και οι κινήσεις στην εξωτερική πολιτική, με τις επισκέψεις και τις συμφωνίες με αμφιλεγόμενους ηγέτες, μοιάζουν με αντιπερισπασμό για να ξεχαστεί η εγχώρια δυσοσμία. Το «ασυμβίβαστο» που κάποτε ήταν σημαία, τώρα γίνεται λάστιχο για να χωρέσουν οι εκλεκτοί της εξουσίας σε θέσεις-κλειδιά, την ώρα που η δικαιοσύνη κινείται με ρυθμούς χελώνας στις υποθέσεις που αγγίζουν το μεγάλο κεφάλαιο.
Το πασχαλινό τραπέζι θα είναι φέτος πικρό, όχι μόνο λόγω των τιμών, αλλά λόγω της συνειδητοποίησης ότι το παιχνίδι είναι στημένο. Οι τράπεζες θα μετρούν τα δισεκατομμύρια τους, οι ενεργειακοί κολοσσοί θα «τρώνε» τον ήλιο και τον άνεμο των πολιτών, και η κυβέρνηση θα αναζητά την επόμενη επικοινωνιακή απάτη για να επιβιώσει.
Ο ανασχηματισμός δεν θα σώσει κανέναν αν η πολιτική παραμένει δέσμια των συμφερόντων. Οι «πεφωτισμένοι» βλέπουν την αλήθεια πίσω από τους τίτλους των ειδήσεων: το σύστημα δεν διορθώνεται, απλώς αλλάζει προσωπεία για να συνεχίσει το φαγοπότι.
Καλή Ανάσταση, αλλά κυρίως, καλά μυαλά σε όσους νομίζουν ότι η ανοχή της κοινωνίας είναι ανεξάντλητη.
Το «κόκκινο» δεν είναι πια μόνο χρώμα στα δάνεια, είναι και το σήμα κινδύνου που αναβοσβήνει πάνω από το Μαξίμου.
