Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ βρίσκεται αντιμέτωπος με μια από τις πιο δύσκολες περιόδους στην ιστορία του. Από τη μία, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το κόμμα παραμένει σε χαμηλά ποσοστά, χωρίς να ανακτά τη δυναμική του ως βασική δύναμη της αντιπολίτευσης. Από την άλλη, οι εσωτερικές διεργασίες, η ανάγκη για ανασυγκρότηση και η προοπτική συνεργασιών με άλλες προοδευτικές δυνάμεις δημιουργούν ένα περίπλοκο πολιτικό τοπίο.
Η ηγεσία του κόμματος διαβάζει με σκεπτικισμό τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, καθώς θεωρεί ότι δημιουργούν μια εικόνα αποσυσπείρωσης της αντιπολίτευσης προς όφελος της κυβέρνησης. Η «καχυποψία» απέναντι στις μετρήσεις δεν αναιρεί, όμως, την πραγματικότητα: ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να εμπνεύσει τους πολίτες και να διαμορφώσει ένα ισχυρό ρεύμα πολιτικής αλλαγής.
Με το συνέδριο του κόμματος να πλησιάζει, η Κουμουνδούρου επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο προοδευτικό πλαίσιο συνεργασιών. Το ΠΑΣΟΚ, αν και αντιμετωπίζει δικά του προβλήματα ηγεσίας, παραμένει κεντρικός παίκτης στις πολιτικές εξελίξεις, ενώ η Νέα Αριστερά αποτελεί μια νέα, αλλά ακόμα διαμορφούμενη δύναμη. Παράλληλα, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου κερδίζει έδαφος, προσελκύοντας ένα μέρος των απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που δημιουργεί ανησυχία και αμηχανία στην Κουμουνδούρου.
Η ηγεσία του κόμματος θέτει προοδευτικές προϋποθέσεις για τις συνεργασίες του, αποκλείοντας την Πλεύση Ελευθερίας, λόγω της ασάφειας της πολιτικής της τοποθέτησης. Ωστόσο, η αναζήτηση κοινού βηματισμού με το ΚΚΕ, το ΜέΡΑ25 και το ΠΑΣΟΚ παραμένει ανοιχτή, χωρίς όμως εγγυημένα αποτελέσματα.
Πέρα από τις εξωτερικές προκλήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει και εσωτερικά ζητήματα. Όλο και περισσότερες φωνές στο κόμμα επισημαίνουν το «διπλό έλλειμμα» που υπάρχει: έλλειμμα ηγεσίας και έλλειμμα πολιτικού branding.
Αν και ο Στέφανος Κασσελάκης εκλέχθηκε με την υπόσχεση ανανέωσης, η ηγεσία του δεν έχει καταφέρει ακόμα να αναστρέψει τη φθίνουσα πορεία του κόμματος. Παράλληλα, η ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σκηνικό παραμένει θολή. Δεν έχει γίνει σαφές εάν επιδιώκει να επαναφέρει το μοντέλο του 2015 ή αν επιθυμεί μια νέα στρατηγική που να απαντά στις σημερινές πολιτικές προκλήσεις.
Το επικείμενο συνέδριο στα τέλη Μαΐου αποτελεί μια ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ να επανατοποθετηθεί πολιτικά, να ορίσει ένα σαφές αφήγημα και να προσεγγίσει εκ νέου τον προοδευτικό κόσμο. Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο το κόμμα θα καταφέρει να ξεπεράσει τις εσωτερικές διαφωνίες και να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα που να εμπνέει ξανά την κοινωνία.
Σε κάθε περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Αν δεν βρει σύντομα έναν σαφή προσανατολισμό, τον κατάλληλο ηγετικό τόνο και μια πειστική πρόταση διακυβέρνησης, κινδυνεύει να παγιωθεί ως μια δύναμη που δεν μπορεί να ξαναδιεκδικήσει την εξουσία.
