Η “οικονομική σταθερότητα”, που διαφημίζει ο κ. Μητσοτάκης, είναι στην πραγματικότητα η σταθερότητα στην αύξηση των κερδών των ομίλων και στην αδυναμία του λαού να ζήσει αξιοπρεπώς με το εισόδημά του, να καλύψει τις ανάγκες του.
Την ώρα που η λαϊκή κατοικία είναι απροστάτευτη απέναντι στα “κοράκια” των funds και τα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά “στριμώχνονται” για να χωρέσουν στα κριτήρια του εξωδικαστικού μηχανισμού, οι τράπεζες ξεκοκαλίζουν τα 4,7 δισ. κερδών που είχαν το 2025.
Την ώρα που ο πρωθυπουργός διακηρύσσει την περαιτέρω επέκταση των ΑΠΕ και τις γεωτρήσεις σε συνεργασία με αμερικανικούς κολοσσούς, ο λαός πληρώνει για την ηλεκτρική ενέργεια, με τις τιμές να έχουν παγιωθεί στα ύψη και μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκτιναχθούν.
Την ώρα που πανηγυρίζει για την πρόωρη αποπληρωμή επιπλέον 6,9 δισ. ενός χρέους που δεν δημιούργησε ο λαός, τα λαϊκά νοικοκυριά βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για τα ματωμένα υπερπλεονάσματα ενώ οι ανάγκες τους είναι αντιμέτωπες με διαρκείς “κόφτες”.
Τέτοιο παράδειγμα είναι και η παιδεία, όπου, τη στιγμή που ο πρωθυπουργός διαφημίζει την εισαγωγή της τεχνητής νοημοσύνης στην τάξη, τα παιδιά μας κάνουν μάθημα σε κτήρια ακατάλληλα, χτισμένα στα μέσα του περασμένου αιώνα, χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό και υποδομές.
Προέκταση της παραπάνω πολιτικής υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου, είναι και οι “στρατηγικές συμμαχίες” της ελληνικής άρχουσας τάξης, σαν αυτή με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του βρώμικου πολέμου των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν. Με το συγκεκριμένο αντιδραστικό θεοκρατικό καθεστώς η Ελλάδα -με τις ψήφους ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Ελληνικής Λύσης- έχει υπογράψει στρατιωτική συνεργασία. Συνεπώς, τα κλισέ του πρωθυπουργού περί “τόξου ιδιαίτερης σημασίας για την Ελλάδα”, στο οποίο συμπεριλαμβάνει μέχρι και τον Περσικό Κόλπο, είναι απλά η προαναγγελία της ακόμα μεγαλύτερης και πιο επικίνδυνης εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο, με συμμετοχή στις αποστολές και τα σχήματα που ετοιμάζονται.
Αυτά είναι που πρέπει να αντιπαλέψει ο λαός με τον αγώνα του και τις πολιτικές του επιλογές, βάζοντας μπροστά τις δικές του ανάγκες, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ.
