Γράφει η Δήμητρα Ψαχούλια
Συμβουλος Στρατηγικης Επικοινωνίας
Ceo & Founder DP Communications
Χθες στο Θησείο, με φόντο την Ακρόπολη και με εμφανή προσπάθεια να επικοινωνηθεί η αίσθηση μιας «επιστροφής με όρους μέλλοντος», ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την πρώτη μεγάλη του δημόσια πολιτική επανεμφάνιση μετά από καιρό.
Και κάπου εκεί, ήδη από τα πρώτα λεπτά, φάνηκε και η βασική αδυναμία της βραδιάς: δόθηκε περισσότερη έμφαση στην εικόνα της επιστροφής παρά στο ίδιο το πολιτικό της περιεχόμενο.
Η σκηνοθεσία ήταν σωστή. Ζεστή.Με τηλεοπτικό κάδρο που θύμιζε περισσότερο εταιρικό launch. Όμως η πολιτική επικοινωνία δεν τελειώνει στο drone, στο σωστό φως και στο εντυπωσιακό background. Εκεί ξεκινά.
Και όταν πέρασε το πρώτο λεπτό της εικόνας, η ομιλία άρχισε να χάνει συνοχή.
Ο κ. Τσίπρας μεταπηδούσε από τις κοινωνικές ανισότητες στην Ουκρανία, μετά στο Κυπριακό, ύστερα στην κλιματική κρίση και στην τεχνητή νοημοσύνη, χωρίς σαφή σύνδεση και χωρίς μια κεντρική ιδέα που να “δένει” το αφήγημα.
Περισσότερο έμοιαζε με παράθεση θεμάτων που «πρέπει» να ειπωθούν σε μια πολιτική ομιλία παρά με μια καθαρή πολιτική πρόταση για το πού θέλει να πάει τη χώρα ή το νέο του εγχείρημα.
Και αυτό είναι κρίσιμο.
Γιατί στην πολιτική επικοινωνία του 2026 δεν αρκεί να δείξεις ότι έχεις άποψη για όλα.
Πρέπει να καταλάβει ο πολίτης μέσα σε λίγα λεπτά τι ακριβώς προτείνεις, ποια ανάγκη έρχεσαι να καλύψεις και γιατί αφορά τη δική του ζωή.
Χθες, οι προτάσεις χάθηκαν μέσα στην υπερπαραγωγή της επιστροφής.
Και αυτό ίσως ήταν το μεγαλύτερο επικοινωνιακό λάθος της βραδιάς.
Γιατί αν όντως υπήρχαν χρήσιμες ή ενδιαφέρουσες πολιτικές θέσεις μέσα στην ομιλία, δεν έμειναν. Δεν μετατράπηκαν σε φράσεις που να μπορούν να ταξιδέψουν κοινωνικά και πολιτικά την επόμενη μέρα.
Σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, αν η πρότασή σου δεν μπορεί να αποκρυσταλλωθεί καθαρά στο μυαλό του κοινού, τελικά καταναλώνεται σαν ακόμη ένα τηλεοπτικό event.
Και εκεί φάνηκε κάτι ακόμη πιο βαθύ:
ο Τσίπρας χθες έμοιαζε να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο κοινά που δεν λειτουργούν πλέον με τους ίδιους κανόνες.
Από τη μία, το παλιό ακροατήριο που αναγνωρίζει ακόμη το όποιο πολιτικό του αποτύπωμα και ακούει με παραδοσιακούς πολιτικούς όρους.
Από την άλλη, μια νεότερη γενιά που δεν συγκινείται αυτόματα ούτε από ιστορικά φορτία ούτε από γνώριμες πολιτικές διατυπώσεις.
Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο της σημερινής εποχής:
δεν αρκεί να επιστρέψεις.Πρέπει να αποδείξεις γιατί κάποιος να σταματήσει να κάνει scroll για να σε ακούσει.
Η γενιά που μεγάλωσε με mute, unfollow και αλλαγή tab κάθε δέκα δευτερόλεπτα δεν λειτουργεί με όρους κομματικής πίστης, δεν «ανήκει» εύκολα κάπου και δεν εντυπωσιάζεται από μεγάλα λόγια.
Και κυρίως βαριέται γρήγορα την επανάληψη.
Γι’ αυτό και αρκετές φράσεις της ομιλίας ακούστηκαν παρωχημένες σε ένα κοινό που ζητά περισσότερο αλήθεια, σαφήνεια και φρέσκια πολιτική γλώσσα.
Το «η γη δεν μας έχει ανάγκη — εμείς την έχουμε» ή άλλες αντίστοιχες διατυπώσεις δεν έδωσαν την αίσθηση ενός νέου πολιτικού αφηγήματος.
Και όταν επιχειρείς restart, η γλώσσα είναι σχεδόν το μισό πολιτικό project.
Επικοινωνιακά επίσης, ήταν εμφανές ότι η ομιλία δεν είχε ακόμη “κατακτηθεί” πλήρως από τον ίδιο. Σε αρκετά σημεία κοιτούσε συχνά το autocue ή τις σημειώσεις, χάνοντας ρυθμό και σύνδεση με το κοινό. Κι αυτό έχει σημασία, γιατί ο Τσίπρας παραδοσιακά λειτουργεί καλύτερα όταν μιλά αυθόρμητα και όχι όταν διαβάζει μακροσκελές κείμενο.
Υπήρχαν όμως και επιλογές συμβολισμού που άνοιξαν επικοινωνιακά ζητήματα χωρίς λόγο.
Η παρουσία δύο ηθοποιών στην παρουσίαση — εκ των οποίων η μία έχει απασχολήσει στο παρελθόν με έντονες δημόσιες δηλώσεις και με υψηλό πολιτικό φορτίο — δημιούργησε από την αρχή περιττές συζητήσεις.
Και όταν προσπαθείς να λανσάρεις κάτι νέο, η πρώτη εικόνα καλό είναι να μην κουβαλά ήδη ισχυρές προϋπάρχουσες αντιδράσεις.
Γιατί το κοινό, ειδικά το πιο δύσπιστο, δεν βλέπει μόνο ποιος βρίσκεται πάνω στη σκηνή.
Βλέπει τι συμβολίζει.
Και κάθε συμβολισμός ενεργοποιεί αυτόματα συνειρμούς, συμπάθειες ή αντιπάθειες πριν καν ακουστεί η πολιτική πρόταση.
Το ίδιο ισχύει και για την επιλογή παρουσίας μικρού παιδιού on stage.
Ένα concept που κάποτε λειτουργούσε επικοινωνιακά ως “ανθρώπινη εικόνα”, σήμερα συχνά μοιάζει παλιό και υπερβολικά κατασκευασμένο και μοιραία οδηγεί σε συγκρίσεις με παλαιότερες πολιτικές εποχές και πρόσωπα που χρησιμοποίησαν αντίστοιχους συμβολισμούς.
Σε μια εποχή που το κοινό εντοπίζει αμέσως την πρόθεση πίσω από την εικόνα, τέτοιες επιλογές έχουν μεγαλύτερο ρίσκο απ’ όσο ίσως πιστεύουν οι επιτελείς.
Γιατί όταν ο συμβολισμός φαίνεται υπερβολικά “στημένος”, καθίσταται πρόβλημα.
Αν αυτή η στρατηγική αποδειχθεί τελικά έξυπνη ή όχι, θα το κρίνει η πολιτική πορεία του εγχειρήματος και ο χρόνος.
Προς το παρόν όμως, η χθεσινή βραδιά άφησε περισσότερο την αίσθηση μιας προσεκτικά σκηνοθετημένης επιστροφής παρά ενός πολιτικού restart με καθαρό νέο στίγμα.
Και αυτό είναι ίσως το πραγματικό στοίχημα από εδώ και πέρα για τον Αλέξη Τσίπρα.
Όχι αν μπορεί να επιστρέψει στην επικαιρότητα. Αυτό ήδη το πέτυχε.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί να επιστρέψει πραγματικά στη συνείδηση μιας κοινωνίας που έχει αλλάξει πολύ περισσότερο απ’ όσο ίσως πιστεύει ο ίδιος και συνολικά το πολιτικό σύστημα.
