Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο νέο επεισόδιο του “the Pulse Podcast”, ο Πέτρος Κόκκαλης κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την περιβαλλοντική πραγματικότητα της Ελλάδας, τονίζοντας ότι η χώρα μας θερμαίνεται με ρυθμούς τριπλάσιους από την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο κ. Κόκκαλης υπογραμμίζει ότι η κλιματική κρίση δεν αφορά πλέον «αρκούδες και πεταλούδες», αλλά την ίδια την επιβίωση της κοινωνίας απέναντι σε ακραίους καύσωνες και πλημμύρες που απειλούν να μετατρέψουν τη ζωή μας σε σενάριο «Mad Max».
Η αποτυχία της αγοράς ενέργειας και η «γκανγκστερική» μετάβαση
Ασκώντας κριτική στην κυβερνητική πολιτική, ο κ. Κόκκαλης σημείωσε πως, παρά την αύξηση της διείσδυσης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), η μετάβαση γίνεται με τρόπο «άναρχο». Κατήγγειλε την καθυστέρηση επτά ετών για τη θέσπιση χωροταξικού πλαισίου, γεγονός που επέτρεψε σε ιδιωτικά συμφέροντα να καταλάβουν δημόσιο χώρο χωρίς όφελος για τις τοπικές κοινότητες. «Είναι παράδοξο να έχουμε 50% ενέργεια από δωρεάν πρώτη ύλη και ταυτόχρονα το ακριβότερο ρεύμα στην Ευρώπη», δήλωσε, αποδίδοντας το φαινόμενο στις στρεβλώσεις της αγοράς και την απαγόρευση της ιδιοπαραγωγής.
Κλιματική δικαιοσύνη και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην έννοια της κλιματικής δικαιοσύνης. Ο κ. Κόκκαλης εξήγησε πώς η κρίση πλήττει δυσανάλογα τους φτωχότερους, φέρνοντας ως παράδειγμα τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας. Στο Περιστέρι, μάλιστα, η έλλειψη πρασίνου και οι κακές μονώσεις καθιστούν τους καύσωνες φονικούς για τους κατοίκους που αδυνατούν να καλύψουν το κόστος του κλιματισμού. Παράλληλα, μίλησε για τη διαγενεακή δικαιοσύνη, τονίζοντας ότι οι επόμενες γενιές θα κληρονομήσουν έναν κόσμο μη κατοικήσιμο αν δεν σταματήσουν άμεσα οι επενδύσεις σε ορυκτά καύσιμα.
Πολιτική, όχι ατομική ευθύνη
Κλείνοντας, ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθάρισε ότι η λύση δεν βρίσκεται στα «πλαστικά καλαμάκια», αλλά στη ριζοσπαστική πολιτική αλλαγή. Αναφέροντας το παράδειγμα του Παρισιού, υποστήριξε ότι μόνο η πολιτική βούληση μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής και να προστατεύσει τη βιοποικιλότητα, μετατρέποντας την «πολιτική οικολογία» σε μια δύναμη που δίνει ρεαλιστικές λύσεις στην οικονομία.
