Καθώς ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει και η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές αποκτά μετρήσιμα χαρακτηριστικά, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής επιλέγει τη στρατηγική της μετωπικής, αλλά τεκμηριωμένης, σύγκρουσης. Προσκεκλημένος στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1, με τον Νίκο Χατζηνικολάου, ο Νίκος Ανδρουλάκης ξεδίπλωσε έναν πλήρη και επιθετικό οδικό χάρτη διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν περιορίστηκε στη στείρα καταγγελιολογία, αλλά επιχείρησε να αποδομήσει συστηματικά τον πυρήνα του αφηγήματος της Νέας Δημοκρατίας, θέτοντας παράλληλα σαφείς διαχωριστικές γραμμές από τις πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ και των νεοπαγών σχηματισμών διαμαρτυρίας.
Το μήνυμα που εξέπεμψε ήταν κρυστάλλινο: η χώρα δεν χρειάζεται νέους πειραματισμούς, αλλά μια στιβαρή, προοδευτική κυβέρνηση που θα απαντά με ρεαλισμό στις αγωνίες της μεσαίας τάξης και των πιο ευάλωτων πολιτών.
Tο αφήγημα της ανάπτυξης και τα υπερπλεονάσματα της ακρίβειας
Το ισχυρότερο, ίσως, σημείο της κριτικής του Νίκου Ανδρουλάκη εστιάστηκε στην πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, την οποία το Μέγαρο Μαξίμου παρουσιάζει ως ευρωπαϊκό πρότυπο επιτυχίας. «Αυτό που διαφημίζουν ως υπεραπόδοση της οικονομίας, είναι υπεραπόδοση της ακρίβειας», ανέφερε χαρακτηριστικά, καταρρίπτοντας τον μύθο της οργανικής ανάπτυξης.
Με αυστηρά τεχνοκρατικούς όρους, ο κ. Ανδρουλάκης εξήγησε ότι τα δισεκατομμύρια ευρώ των υπερπλεονασμάτων (5 έως 7 δισ. ευρώ) που συσσωρεύονται στα κρατικά ταμεία δεν προέρχονται από την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, αλλά αποτελούν προϊόν ενός άδικου φοροεισπρακτικού μοντέλου. Πρόκειται για χρήματα που αντλούνται μέσω των έμμεσων φόρων από τις τσέπες του ελληνικού λαού, ο οποίος πληρώνει καθημερινά το τίμημα του πληθωρισμού. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξαπέλυσε ευθεία βολή κατά του Πρωθυπουργού και κεντρικών υπουργών (αναφέροντας ονομαστικά τον κ. Πιερρακάκη), διερωτώμενος ρητορικά αν η τρέχουσα κατάσταση βολεύει τελικά όχι μόνο τους ολιγάρχες και τις μεγάλες πολυεθνικές, αλλά και την ίδια την κυβέρνηση.
Για να τεκμηριώσει τη θέση του περί απουσίας ουσιαστικών ελεγκτικών μηχανισμών, αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα παραδείγματα από την πρωτογενή παραγωγή, υπενθυμίζοντας πως είχε καταθέσει στη Βουλή τιμολόγια για φακές και φασόλια, όπου η διαφορά τιμής από το χωράφι στο ράφι εκτοξευόταν κατά 8 και 15 φορές αντίστοιχα. «Όταν κάνεις έλεγχο μόνο στο ράφι, θα έχεις αποτέλεσμα;» αναρωτήθηκε, απαιτώντας άμεσους και καθετοποιημένους ελέγχους σε όλα τα στάδια της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Παράλληλα, διαχωρίζοντας τη θέση του από τον λαϊκισμό των εύκολων παροχών, ξεκαθάρισε το πλαίσιο της μισθολογικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ. Απέρριψε την ακατάσχετη υποσχεσιολογία περί 14ου μισθού, αναγνωρίζοντας τα αντικειμενικά όρια και τις αντοχές της εθνικής οικονομίας, επιβεβαίωσε όμως απόλυτα τη δέσμευση του κόμματός του (όπως διατυπώθηκε στη ΔΕΘ) για την επαναφορά του 13ου μισθού, προτάσσοντας την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων. Στο ίδιο μήκος κύματος, άσκησε δριμεία κριτική στη φορολογική πολιτική της κυβέρνησης για τις επιχειρήσεις (όπως η φορολόγηση 5% στα μερίσματα), η οποία λειτουργεί ως αντικίνητρο για ουσιαστικές επενδύσεις στον μηχανολογικό εξοπλισμό, αντιπαραβάλλοντας το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την πριμοδότηση της επανεπένδυσης των κερδών.
Eθνικά θέματα: Πατριωτικός ρεαλισμός και το «νέο Ελσίνκι»
Περνώντας στο ευαίσθητο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής άμυνας, ο Νίκος Ανδρουλάκης απάντησε ευθέως στο αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σχολιάζοντας την αποστροφή του Πρωθυπουργού για το «ποιος θα είναι στο Μαξίμου για να σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 το πρωί» σε περίπτωση εθνικής κρίσης, τη χαρακτήρισε βαθιά αλαζονική. Για το ΠΑΣΟΚ, το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι η επικοινωνιακή διαχείριση του φόβου, αλλά το ποιος χειρίζεται με αποτελεσματικότητα, σοβαρότητα και εθνική αξιοπρέπεια τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της κυβερνητικής ατολμίας, σύμφωνα με τον κ. Ανδρουλάκη, υπήρξαν οι παλινωδίες σχετικά με την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου. Κατηγόρησε ευθέως τη Νέα Δημοκρατία ότι έκανε πίσω σε ένα έργο που αποτελεί θεμελιώδη κυριαρχική απαίτηση. Αντί να αναζητούνται δικαιολογίες, σημείωσε ότι μια στιβαρή ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει επιβάλει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη για ένα έργο με προφανές γεωστρατηγικό και ευρωπαϊκό ενδιαφέρον.
Στο ζήτημα της εθνικής άμυνας, υπενθύμισε με έμφαση τη θεσμική στάση της παράταξής του: το ΠΑΣΟΚ ήταν το μοναδικό κόμμα της αντιπολίτευσης που υπερψήφισε τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα, μακριά από λαϊκισμούς, επιδιώκοντας την αποτρεπτική ισχύ της Ελλάδας. Ωστόσο, έθεσε ένα αμείλικτο ερώτημα για την εγχώρια προστιθέμενη αξία αυτών των αγορών. Αποκάλυψε ότι από τα 14 δισεκατομμύρια ευρώ που δαπανήθηκαν για εξοπλισμούς, μόλις το 3,4% κατευθύνθηκε στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία, καταδεικνύοντας την πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης να συνδέσει την άμυνα με την εθνική παραγωγική ανασυγκρότηση τα τελευταία 7 χρόνια.
Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ανέδειξε την πρότασή του για ένα «Νέο Ελσίνκι». Δεδομένου ότι η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας είναι πλέον ανύπαρκτη, η όποια αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης της γείτονος θα πρέπει να τελεί υπό τη δαμόκλειο σπάθη αυστηρών, αυτοματοποιημένων ευρωπαϊκών κυρώσεων, σε περίπτωση που η Άγκυρα απειλεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου. Κληθείς δε να σχολιάσει το γεγονός ότι οι πρώην πρωθυπουργοί, Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, εκφράζουν θέσεις που ταυτίζονται με την κριτική του ΠΑΣΟΚ στα εθνικά θέματα, απάντησε αφοπλιστικά: «Αυτό δεν πρέπει να προβληματίζει εμένα αλλά τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας».
Η αυτονομία απέναντι στη διαπλοκή και τα κόμματα διαμαρτυρίας
Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν δίστασε να ανοίξει το κεφάλαιο των σχέσεων της πολιτικής με τη διαπλοκή και τα εγχώρια media. Κατήγγειλε ευθέως ότι ισχυρά κέντρα συμφερόντων είχαν στο παρελθόν «υιοθετήσει» τον Αλέξη Τσίπρα και σήμερα έχουν πράξει το ίδιο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κάτι που αντανακλάται ξεκάθαρα στην προνομιακή μιντιακή τους μεταχείριση.
Για να καταδείξει την τεράστια απόσταση σοβαρότητας του ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες του, έφερε ως παράδειγμα την κρίση με την πόντιση του καλωδίου στην Κάσο. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, αν ένα ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Κώστας Σκανδαλίδης, είχε χαρακτηρίσει την άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων ως «μονομερή ενέργεια» –κάτι που έπραξαν στελέχη του κ. Τσίπρα, όπως ο κ. Μπίστης και ο κ. Σιακαντάρης– θα είχε προκληθεί πολιτικός σεισμός. Το ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, ασκεί θεσμική αντιπολίτευση, αναδεικνύοντας σκάνδαλα όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και οι υποκλοπές, χωρίς να υιοθετεί τον ρόλο του «Πόντιου Πιλάτου».
Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Ανδρουλάκης απέρριψε κατηγορηματικά τη λογική των νέων, προσωποπαγών κομμάτων, όπως η πολιτική κίνηση της κ. Καρυστιανού ή η νέα προσπάθεια του κ. Τσίπρα. Σημείωσε με νόημα ότι «η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί και η πολιτική αλλαγή δεν θα έρθει από κόμματα διαμαρτυρίας, αλλά από κόμματα που έχουν κυβερνητικό πρόγραμμα». Ειδικά για την επιστροφή Τσίπρα, αποδόμησε το επιχείρημα του «κενού στην αντιπολίτευση», υπενθυμίζοντας δηκτικά ότι όταν ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ηγείτο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία εξασφάλισε ποσοστό 41%.
Tο προσκλητήριο νίκης και το συμβόλαιο τιμής με τον λαό
Ολοκληρώνοντας τη συνέντευξή του, ο Νίκος Ανδρουλάκης έθεσε ανοιχτά τον στρατηγικό στόχο της παράταξης: τη νίκη και την πολιτική αλλαγή, δημιουργώντας ένα αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας στον λαό.
Απηύθυνε ευρύ, δημοκρατικό προσκλητήριο διεύρυνσης, καλώντας τους ψηφοφόρους όλων των πολιτικών χώρων να συστρατευθούν με το ΠΑΣΟΚ. Απευθύνθηκε ειδικότερα στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του Κέντρου και της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι σήμερα «ασφυκτιούν με τα αποτελέσματα της σημερινής πολιτικής», τονίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ δεν προκαλεί φόβο. Το δίδυμο Μητσοτάκη – Τσίπρα, όπως σημείωσε, έχει ήδη κριθεί ιστορικά από τον λαό, αφήνοντας πίσω του κλειστές τράπεζες, ανεξέλεγκτα σύνορα, σκάνδαλα διαφθοράς, υποκλοπές και το κλειστό σύστημα ατιμωρησίας του Μαξίμου.
«Ο αγώνας μου δεν είναι εύκολος και δεν είναι με ασανσέρ», κατέληξε, υπενθυμίζοντας την προσωπική και κομματική του διαδρομή που στηρίχθηκε αποκλειστικά στη σκληρή δουλειά, μακριά από εξαρτήσεις. Με την υπόσχεση ενός αδιαπραγμάτευτου «συμβολαίου τιμής», ο Νίκος Ανδρουλάκης δεσμεύτηκε πως, εάν αναλάβει την πρωθυπουργία, η κυβέρνησή του θα λογοδοτεί αποκλειστικά και μόνο στους Έλληνες πολίτες, εφαρμόζοντας το πρόγραμμά της χωρίς κανέναν απολύτως συμβιβασμό με τα οργανωμένα συμφέροντα.
