Στο σύγχρονο πολιτικό γίγνεσθαι, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της προπαγάνδας και της αντικειμενικής πραγματικότητας συχνά θολώνει, εγκλωβίζοντας τους πολίτες σε μια δίνη παραπληροφόρησης. Ωστόσο, η χθεσινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) στο ιστορικό κτίριο της ΕΣΗΕΑ, αποτέλεσε μια αναζωογονητική εξαίρεση στον κανόνα του τοξικού πολιτικού διαλόγου. Υπό τον εύγλωττο τίτλο «Η 7ετία των χαμένων ευκαιριών», η ηγεσία της ΕΛ.Α.Σ. δεν περιορίστηκε σε αόριστες καταγγελίες, αλλά παρουσίασε ένα συγκροτημένο, επιστημονικά τεκμηριωμένο και αμείλικτο κατηγορητήριο για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη από το 2019 έως σήμερα.
Με πρωταγωνιστές την εκπρόσωπο Τύπου, Θεώνη Κουφονικολάκου, τον τομεάρχη Οικονομικών, Φραγκίσκο Κουτεντάκη, και τον τομεάρχη Εργασίας, Διονύση Τεμπονέρα, η συνέντευξη Τύπου λειτούργησε ως ένα υπόδειγμα τεχνοκρατικής αντιπολίτευσης. Εξετάζουμε και αναλύουμε διεξοδικά τα στοιχεία που κατατέθηκαν, αναδεικνύοντας πώς η ψευδαίσθηση της ευημερίας καταρρέει μπροστά στα επίσημα στατιστικά δεδομένα.
Η στρατηγική της αλήθειας: Απέναντι στα fake news και την παραπληροφόρηση
Τον τόνο της παρουσίασης έδωσε εξαρχής η Θεώνη Κουφονικολάκου, η οποία εστίασε στην ηθική και πολιτική υποχρέωση της αντιπολίτευσης να αποκαταστήσει την αλήθεια. Σε μια εξαιρετικά δομημένη τοποθέτηση, εξήγησε ότι η σύγκριση των κυβερνητικών πεπραγμένων της Νέας Δημοκρατίας με εκείνα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα αποδεικνύει την υστέρηση της σημερινής διακυβέρνησης, παρότι η προηγούμενη περίοδος σημαδεύτηκε από τις ασφυκτικές συνθήκες των μνημονίων.
Η κ. Κουφονικολάκου δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού. Αντιθέτως, ανέδειξε την ανάγκη για μια «κουλτούρα απόλυτης διαφάνειας», τονίζοντας ότι η κοινωνία οφείλει να έχει πρόσβαση στα πραγματικά δεδομένα προκειμένου να καλλιεργήσει την κριτική της σκέψη. «Η επιστημονική σκέψη δεν πρέπει να υποτάσσεται στην κομματική ή ευρύτερα πολιτική εργαλειοποίηση», υπογράμμισε με έμφαση. Η ομιλία της ανέδειξε ένα εξαιρετικά θετικό και ώριμο πρόσωπο της ΕΛ.Α.Σ., αποδεικνύοντας ότι η νέα πολιτική δύναμη αντιλαμβάνεται τον ρόλο της όχι απλώς ως καταγγέλλουσα δύναμη, αλλά ως εγγυητής της θεσμικής λογοδοσίας, ειδικά σε μια εποχή όπου οι δημόσιοι πόροι απαιτούν ορθή και στοχευμένη διαχείριση.
Το παιχνίδι με τους αριθμούς: Δημόσιο χρέος και η ψευδαίσθηση της ανάπτυξης
Τη σκυτάλη της τεχνοκρατικής αποδόμησης ανέλαβε ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης, ο οποίος προχώρησε σε μια χειρουργική αποδόμηση του κυβερνητικού αφηγήματος, αποκαλύπτοντας αυτό που χαρακτήρισε ως «σοκαριστικές ανακρίβειες».
Ξεκινώντας από το μείζον ζήτημα του δημοσίου χρέους, ο τομεάρχης Οικονομικών ανέδειξε την κυβερνητική τακτική της «δημιουργικής λογιστικής». Όπως εξήγησε, η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη μείωση του χρέους από το 209,4% στο 146% του ΑΕΠ (μια φαινομενική πτώση 63 μονάδων), επιλέγοντας ωστόσο ως έτος βάσης το 2020, τη χρονιά της πανδημίας, όπου το χρέος εκτινάχθηκε παγκοσμίως. Αν η σύγκριση γίνει ορθολογικά, μεταξύ του έτους ανάληψης της εξουσίας (2019) και του 2025, η μείωση περιορίζεται στις 37 μονάδες, καταρρίπτοντας το αφήγημα του ιστορικού κατορθώματος.
Εξίσου αποκαλυπτική ήταν η ανάλυσή του για τις εξαγωγές. Ενώ το κυβερνητικό επιτελείο προβάλλει το ονομαστικό νούμερο των 98 δισεκατομμυρίων ευρώ, η πραγματική αύξηση των εξαγωγών σε σταθερές τιμές (εξαιρουμένου του πληθωρισμού) από το 2019 έως το 2025 είναι μόλις 8,7%. Στον αντίποδα, οι εισαγωγές την ίδια περίοδο αυξήθηκαν κατά 25% , με τριπλάσιο δηλαδή ρυθμό. Το αποτέλεσμα αυτής της ανισορροπίας είναι η ραγδαία διεύρυνση του εμπορικού ελλείμματος. Ως ποσοστό του ΑΕΠ, μάλιστα, οι εξαγωγές υποχώρησαν οριακά από το 39,6% (2019) στο 39,5% (2025), διαψεύδοντας παταγωδώς τις εξαγγελίες περί θεαματικής βελτίωσης της εθνικής ανταγωνιστικότητας.
Ο κ. Κουτεντάκης αποδόμησε και την πολυδιαφημισμένη αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Η κυβερνητική αναφορά για αύξηση 36% (από 17.000 σε 23.500 ευρώ) βασίζεται σε ονομαστικούς όρους, κρύβοντας μέσα της την τεράστια αύξηση των τιμών. Εάν η μέτρηση γίνει σε πραγματικούς όρους, όπως επιβάλλει η οικονομική επιστήμη, η αύξηση είναι μόλις 12,7%, δηλαδή το ένα τρίτο από αυτό που παρουσιάζεται στους πολίτες.
Η πραγματική αγορά εργασίας: Οι 1.000.000 «αγνοούμενοι» απασχολούμενοι
Το πιο ηχηρό, ίσως, χτύπημα στην αξιοπιστία του κυβερνητικού απολογισμού ήρθε με την ανάλυση των δεδομένων της αγοράς εργασίας. Ο κ. Κουτεντάκης εξέθεσε μια πρωτοφανή στατιστική απόκλιση: ενώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η χώρα διαθέτει 5,2 εκατομμύρια απασχολούμενους, τα επίσημα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι οι απασχολούμενοι στην Ελλάδα ανέρχονται σε 4,2 εκατομμύρια. Πρόκειται για μια αδιανόητη «απώλεια» 1.000.000 εργαζομένων από τους κυβερνητικούς πίνακες.
Επιπρόσθετα, καταρρίφθηκε ο μόνιμος ισχυρισμός του Πρωθυπουργού περί δημιουργίας 600.000 νέων θέσεων εργασίας. Σύμφωνα με την ΕΛ.Α.Σ., η συνολική αύξηση της απασχόλησης την επταετία 2019-2025 κυμαίνεται στις 400.000 θέσεις. «Άλλη μια προσπάθεια με ψευδή στοιχεία να ωραιοποιήσουν μια εικόνα», σημείωσε ο τομεάρχης, αναδεικνύοντας την απόσταση μεταξύ των επικοινωνιακών δελτίων Τύπου και της ζοφερής πραγματικότητας των νοικοκυριών.
Το φορολογικό αδιέξοδο: Η εκτόξευση του ΦΠΑ και η συμπίεση της μεσαίας τάξης
Ο μύθος της «μείωσης των φόρων» δέχτηκε επίσης ισχυρό πλήγμα. Ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης εξήγησε με σαφήνεια ότι το φορολογικό βάρος δεν μετριέται με τον αριθμό των μεμονωμένων νομοθετικών παρεμβάσεων («με το κομμάτι»), αλλά με τα πραγματικά ποσά που εισπράττει το κράτος από τους πολίτες.
Η αλήθεια των αριθμών είναι αδυσώπητη: από το 2019 έως το 2025, τα έσοδα αποκλειστικά από τον ΦΠΑ (τον κατεξοχήν πιο άδικο έμμεσο φόρο που πλήττει τα χαμηλά εισοδήματα) έχουν αυξηθεί κατά 8 δισεκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται για μια αδιανόητη αύξηση της τάξης του 53% σε σχέση με το 2019, η οποία μεταφράζεται σε αύξηση του φορολογικού βάρους κατά περίπου 1,5 μονάδα του ΑΕΠ. Η υπεραπόδοση αυτή δεν αποτελεί δείγμα οικονομικής υγείας, αλλά απόδειξη ότι η ακρίβεια χρηματοδοτεί τα κρατικά πλεονάσματα, στραγγαλίζοντας τον προϋπολογισμό της μεσαίας τάξης.
Κράτος δικαίου σε κρίση: Το βαρύ κατηγορητήριο της διαφθοράς και των σκανδάλων
Στο τρίτο και εξίσου αποκαλυπτικό σκέλος της συνέντευξης Τύπου, ο τομεάρχης Εργασίας της ΕΛ.Α.Σ., Διονύσης Τεμπονέρας, άνοιξε τον φάκελο των θεσμών και του Κράτους Δικαίου. Η εικόνα που παρουσίασε ήταν συντριπτική, καταγράφοντας όχι ένα ή δύο, αλλά περισσότερα από 44 ονόματα υπουργών, βουλευτών, γενικών γραμματέων και κομματικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που φέρονται να εμπλέκονται σε μεγάλες υποθέσεις διαφθοράς την τελευταία επταετία.
Ο κ. Τεμπονέρας υπενθύμισε τις πιο σκοτεινές σελίδες της κυβερνητικής θητείας: από το φλέγον ζήτημα της εθνικής ασφάλειας με την υπόθεση του κ. Ντόκου, μέχρι το μείζον σκάνδαλο των υποκλοπών, όπου η ΕΥΠ παρακολουθούσε υπουργούς, στρατιωτικούς ηγέτες και πολιτικούς αρχηγούς. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην τραγωδία των Τεμπών και τη διαρκή προσπάθεια συγκάλυψης, στο φιάσκο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς και στη διαρροή προσωπικών δεδομένων των αποδήμων (υπόθεση Ασημακοπούλου) σε συνδυασμό με το ατελείωτο «πάρτι» των απευθείας αναθέσεων.
Αυτά τα φαινόμενα, σύμφωνα με την ανάλυσή του, δεν αποτελούν μεμονωμένες εξαιρέσεις, αλλά το οργανικό αποτύπωμα ενός «πελατειακού επιτελικού κράτους». Ενός κράτους που παραμένει βουλιμικό στον έλεγχο των θεσμών και των ΜΜΕ, αυταρχικό στην επιβολή του μέσω της αστυνομικής αυθαιρεσίας, αλλά παντελώς αδιάφορο και απών όταν οι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες χτυπούν την πόρτα του πολίτη.
Το δίλημμα της επόμενης ημέρας: η ώρα των πολιτών
Η συνέντευξη Τύπου της ΕΛ.Α.Σ. δεν αποτέλεσε απλώς έναν απολογισμό των κυβερνητικών αποτυχιών της επταετίας 2019-2026, αλλά ένα καθαρό πολιτικό μανιφέστο ρήξης και προοπτικής. Με αξιοζήλευτη επαγγελματική επάρκεια και προσήλωση στα πραγματικά δεδομένα, τα στελέχη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης απέδειξαν ότι η σύγχρονη αντιπολίτευση μπορεί και πρέπει να είναι τεκμηριωμένη, θεσμική και αμείλικτη.
Όπως χαρακτηριστικά έκλεισε την τοποθέτησή του ο κ. Τεμπονέρας, συνοψίζοντας το κλίμα της εκδήλωσης, η σημερινή διακυβέρνηση διεκδικεί επάξια τον τίτλο της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης. Η ΕΛ.Α.Σ. πλέον θέτει το απόλυτο διακύβευμα ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας, προσφέροντας μια διέξοδο από το τέλμα: «Διαφθορά και στασιμότητα ή εντιμότητα και πρόοδος». Το κατά πόσο αυτό το καθαρό, επιστημονικά τεκμηριωμένο μήνυμα θα βρει την πολιτική του δικαίωση, επαφίεται πλέον στην κρίση του ελληνικού λαού ενόψει των επόμενων κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων.
