Η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται σε μια ιδιότυπη κατάσταση παρατεταμένης αναμονής. Τους τελευταίους μήνες, η φημολογία γύρω από την ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα υπό την ομπρέλα ή την άμεση ηγεσία του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, μονοπωλεί τα πηγαδάκια της Βουλής και τα δημοσιογραφικά γραφεία. Ωστόσο, οι πολυαναμενόμενες επίσημες ανακοινώσεις συνεχώς μετατίθενται, προκαλώντας ερωτήματα στους ψηφοφόρους και ανακούφιση στο κυβερνητικό στρατόπεδο.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα και τις πρόσφατες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις, η καθυστέρηση αυτή δεν αποτελεί προϊόν αναποφασιστικότητας ή οργανωτικής αδυναμίας. Αντιθέτως, εντάσσεται σε έναν εξαιρετικά μελετημένο τακτικό σχεδιασμό. Ο Αντώνης Σαμαράς, διαθέτοντας τεράστια εμπειρία στο πολιτικό σκάκι, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως η στιγμή της γέννησης ενός κόμματος καθορίζει εν πολλοίς και τη δυναμική της επιβίωσής του. Το ρεπορτάζ καταδεικνύει ότι ο Μεσσήνιος πολιτικός κινείται με γνώμονα τη ρήση «η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο», αρνούμενος να καταναλώσει το πολιτικό του κεφάλαιο σε μια βεβιασμένη κίνηση που θα μπορούσε να ξεφουσκώσει γρήγορα.
Το παρασκήνιο μιας υπολογισμένης σιωπής
Η σιωπή του Αντώνη Σαμαρά το τελευταίο διάστημα είναι εκκωφαντική. Μετά τις ηχηρές παρεμβάσεις του για τα εθνικά θέματα, τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την ιδεολογική μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας, πολλοί ανέμεναν μια άμεση ρήξη που θα κατέληγε στη δημιουργία κόμματος. Όμως, η στρατηγική του έχει περάσει πλέον στη φάση της «ωρίμανσης». Ο πρώην πρωθυπουργός δεν επιθυμεί να εμφανιστεί ως ένας πολιτικός που δρα εν θερμώ, ούτε ως ένας παράγοντας διάσπασης χωρίς ευρύτερο εθνικό αφήγημα.
Η αποφυγή βιαστικών ανακοινώσεων σχετίζεται άμεσα με την ανάγκη να διαμορφωθεί ένα καθαρό ιδεολογικό στίγμα που δεν θα περιορίζεται απλώς στην κριτική προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά θα προτείνει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική διακυβέρνησης. Ο σχεδιασμός απαιτεί η ανακοίνωση να γίνει σε «νεκρό» πολιτικά χρόνο για τους αντιπάλους του, αλλά σε «ζωντανό» για το κοινωνικό ρεύμα που εκπροσωπεί.
Τι πραγματικά περιμένει ο πρώην πρωθυπουργός
Το βασικό ερώτημα που πλανάται είναι τι ακριβώς περιμένει ο Αντώνης Σαμαράς. Η απάντηση κρύβεται σε τρεις βασικούς άξονες: την κυβερνητική φθορά, τις εξελίξεις στα εθνικά θέματα και τη χαρτογράφηση της δεξιάς πτέρυγας.
Αρχικά, η παρακολούθηση της κυβερνητικής φθοράς είναι κομβικής σημασίας. Η συνεχιζόμενη ακρίβεια, τα προβλήματα στην καθημερινότητα των πολιτών και η δυσαρέσκεια της παραδοσιακής κεντροδεξιάς βάσης απέναντι στην «κεντρώα στροφή» της κυβέρνησης, δημιουργούν μια δεξαμενή δυσαρεστημένων ψηφοφόρων. Ο κ. Σαμαράς εκτιμά ότι η φθορά αυτή δεν έχει φτάσει ακόμη στο απόγειό της. Αναμένει το σημείο εκείνο όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια θα έχει ωριμάσει τόσο, ώστε η εμφάνιση του νέου κόμματος να λειτουργήσει ως φυσική πολιτική διέξοδος και όχι ως τεχνητή πρωτοβουλία.
Η κρίσιμη παράμετρος των εθνικών θεμάτων
Ο δεύτερος και ίσως σημαντικότερος παράγοντας είναι τα εθνικά θέματα. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει καταστήσει σαφές ότι θεωρεί τον ελληνοτουρκικό διάλογο, έτσι όπως διεξάγεται, ως εν δυνάμει επιζήμιο για τα εθνικά συμφέροντα. Περιμένει, επομένως, τις εξελίξεις στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και το Κυπριακό.
Μια πιθανή κυβερνητική υποχώρηση ή μια συμφωνία που θα μπορούσε να εκληφθεί ως εθνική παραχώρηση, θα αποτελούσε τον απόλυτο πολιτικό πυροκροτητή για τον ίδιο. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η δημιουργία κόμματος δεν θα εμφανιζόταν ως μια προσωπική φιλοδοξία, αλλά ως μια «εθνική αναγκαιότητα» για τη σωτηρία της χώρας. Η τακτική της αναμονής τού επιτρέπει να κρατάει εφεδρείες και να χτυπήσει την κατάλληλη στιγμή.
Η συσπείρωση της «δεξιάς πολυκατοικίας»
Ο τρίτος άξονας αφορά τη σημερινή κατάσταση στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή τη στιγμή, ο χώρος είναι κατακερματισμένος, με κόμματα όπως η Ελληνική Λύση, η Νίκη και άλλοι μικρότεροι σχηματισμοί να απορροφούν σημαντικά ποσοστά. Η στρατηγική του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι να δημιουργήσει απλώς «ένα ακόμη δεξιό κόμμα» που θα παλεύει για το 4% ή το 5%. Στόχος του είναι η ηγεμονία στον συντηρητικό χώρο.
Για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται χρόνο ώστε να προσελκύσει κορυφαία στελέχη, απογοητευμένους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, επιχειρηματικούς παράγοντες και ισχυρά δίκτυα επιρροής στην περιφέρεια. Η στελέχωση ενός ψηφοδελτίου που θα εκπέμπει σοβαρότητα και κυβερνησιμότητα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι επαφές γίνονται μυστικά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, προκειμένου να αποφευχθούν διαρροές που θα έπλητταν το προφίλ των εμπλεκομένων. Ο κ. Σαμαράς γνωρίζει ότι το νέο εγχείρημα πρέπει να γεννηθεί μεγάλο, αλλιώς κινδυνεύει να συνθλιβεί στην πόλωση των επόμενων εκλογών.
Οι κρυφές δημοσκοπήσεις και τα επόμενα βήματα
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στο επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού φτάνουν συνεχώς ποιοτικές και ποσοτικές μετρήσεις που αναλύουν το προφίλ του εν δυνάμει ψηφοφόρου. Τα ευρήματα δείχνουν ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό εκπροσώπησης για τη λεγόμενη «λαϊκή και πατριωτική Δεξιά», η οποία αισθάνεται πολιτικά άστεγη μετά την υιοθέτηση μιας αμιγώς φιλελεύθερης και κεντρώας ατζέντας από το σημερινό κυβερνών κόμμα.
Ωστόσο, οι ίδιες μετρήσεις προειδοποιούν ότι οι ψηφοφόροι αυτοί απαιτούν καθαρές λύσεις και όχι ένα κόμμα διαμαρτυρίας. Η καθυστέρηση των ανακοινώσεων εξυπηρετεί ακριβώς αυτόν τον σκοπό: τη σφυρηλάτηση ενός αξιόπιστου προγράμματος που θα μιλάει για την οικονομία, την ασφάλεια, το δημογραφικό και την εθνική κυριαρχία, μακριά από λαϊκισμούς.
O Αντώνης Σαμαράς παίζει ένα πολιτικό πόκερ για γερά νεύρα. Δεν βιάζεται να ανοίξει τα χαρτιά του, διότι ελέγχει τον χρόνο. Η καθυστέρηση της ανακοίνωσης του νέου κόμματος είναι μια συνειδητή επιλογή τακτικής. Περιμένει το στρατηγικό λάθος της κυβέρνησης, την κορύφωση της κοινωνικής δυσαρέσκειας και την κατάλληλη εθνική αφορμή. Όταν και εφόσον αποφασίσει να πατήσει το κουμπί, ο στόχος του δεν θα είναι απλώς να ταράξει τα νερά, αλλά να αλλάξει οριστικά τους συσχετισμούς δυνάμεων στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Το αν θα το πετύχει, μένει να αποδειχθεί στην κάλπη, όμως το σίγουρο είναι ότι το παρασκήνιο έχει ήδη πάρει φωτιά.
