Η Κυβέρνηση επέλεξε, για ακόμη μία φορά, να αντιμετωπίσει ένα θεσμικό ζήτημα με τον πιο συγκεντρωτικό τρόπο: δίνοντας στον εκάστοτε Υπουργό Υγείας τη δυνατότητα να παρεμβαίνει ευθέως στη διοίκηση του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Η επιλογή αυτή δεν αφορά μόνο τον ιατρικό κόσμο. Αφορά την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας και τα όρια της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι σε θεσμούς που οφείλουν να παραμένουν ανεξάρτητοι.
Οι επιστημονικοί σύλλογοι δεν είναι προέκταση του κράτους ούτε μηχανισμοί κυβερνητικής επιρροής. Εκπροσωπούν τους λειτουργούς της επιστήμης και της κοινωνίας και αντλούν τη νομιμοποίηση τους αποκλειστικά από τα μέλη τους. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι η συγκεκριμένη νομοθετική παρέμβαση προκάλεσε την αντίδραση κορυφαίων ευρωπαϊκών και διεθνών ιατρικών οργανισμών, εκθέτοντας τη χώρα διεθνώς και δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για τον σεβασμό της θεσμικής ανεξαρτησίας των επιστημονικών φορέων.
Η κυβέρνηση επικαλείται την ανάγκη αποκατάστασης της νομιμότητας. Όμως σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία η νομιμότητα δεν αποκαθίσταται με πολιτικούς διορισμούς. Αποκαθίσταται με θεσμικές, διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες, με σεβασμό στην αυτοδιοίκηση των συλλογικών οργάνων και στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.
Το ερώτημα, επομένως, είναι ευρύτερο: Ποιο είναι το όριο της κυβερνητικής παρέμβασης σε ανεξάρτητους θεσμούς; Και ποιος εγγυάται ότι αυτή η πρακτική δεν θα αποτελέσει προηγούμενο και για άλλους επιστημονικούς ή επαγγελματικούς φορείς;
Η ΕΛ.Α.Σ θεωρεί αδιαπραγμάτευτο τον σεβασμό στην αυτονομία των θεσμών. Η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει τους κανόνες λειτουργίας τους, όχι να καθορίζει τη διοίκηση τους.
Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς οικοδομείται με περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη διαφάνεια και μεγαλύτερη λογοδοσία. Όχι με συγκέντρωση εξουσιών στο πρόσωπο του εκάστοτε Υπουργού.
Η χώρα χρειάζεται ισχυρούς και ανεξάρτητους θεσμούς. Γιατί χωρίς θεσμούς δεν υπάρχει ούτε αξιόπιστο σύστημα Υγείας ούτε ουσιαστική δημοκρατία.
