Τι να πρωτογράψει κανείς για την «πληθωρική» προσωπικότητα του Θεόδωρου Πάγκαλου.
Ήταν απλός, αλλά παράλληλα και πολυσύνθετος, κοσμοπολίτης, αλλά καθόταν άνετα και σε ένα καφενείο για να συνομιλήσει με τους θαμώνες του, κορυφαίος υπουργός των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, αλλά η πόρτα του ήταν πάντα ανοικτή για τους πολίτες, αυστηρός κριτής, αλλά βοηθούσε όσους είχαν πραγματική ανάγκη συνεπής πολιτικός, αλλά ασκούσε δριμεία κριτική σε λάθη και παραλείψεις, γεγονός που δεν άρεσε στο εσωτερικό του κόμματος του.
Παράλληλα, όπως κάθε μεγάλος πολιτικός, έλαβε αποφάσεις που ακόμη και σήμερα συζητούνται, όπως στα Ίμια και στην υπόθεση του Κούρδου ηγέτη, Οτσαλάν.
Όσοι είχαν την τύχη να συνομιλήσουν μαζί του, από τις πρώτες φράσεις του μπορούσαν να αντιληφθούν ότι ήταν «βαθύς» γνώστης της εξωτερικής πολιτικής και απόλυτα ρεαλιστής.
Είχε ένα μέγιστο προτέρημα, που ελάχιστοι πολιτικοί διαθέτουν ακόμη και σήμερα. Δεν χρησιμοποιούσε την άριστη γνώση της «πλούσιας» ελληνικής γλώσσας για να υπεκφύγει από «καυτές» ερωτήσεις, αλλά απαντούσε ευθέως, χωρίς να έχει στο μυαλό του τις συνέπειες των λεγομένων του.
Από τα φοιτητικά του χρόνια αγωνιζόταν για τα πιστεύω του και γι’ αυτό κυνηγήθηκε από την χούντα των Συνταγματαρχών.
Έφυγε από την Ελλάδα το 1968 και γύρισε με την μεταπολίτευση.
Ξεκίνησε από το ΚΚΕ και το 1974 ακολούθησε τον χαρισματικό πολιτικό Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε όραμα να αναγεννήσει την Ελλάδα.
Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και ξεχώρισε από τα πρώτα πολιτικά του βήματα, γεγονός που «τράβηξε» την προσοχή του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου.
Σχεδόν αμέσως, ο πρόεδρος και ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, τον έβαλε στον στενό «πυρήνα» των συνεργατών του και πολύ σύντομα του έδωσε αυξημένο ρόλο και τον ενέταξε στο κυβερνητικό σχήμα.
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος είχε την μεγάλη τύχη να θητεύσει δίπλα στον «δάσκαλο» της ελληνικής διπλωματίας, υπουργό Εξωτερικών στη δεκαετία του 1980 και μετέπειτα Πρόεδρο Της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια.
Μάλιστα, επί σειρά ετών διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, συνεργαζόμενος πολύ στενά με το Κάρολο Παπούλια.
Επί κυβερνήσεων Κώστα Σημίτη βρέθηκε και πάλι στο υπουργείο Εξωτερικών, όπου κλήθηκε να διαχειριστεί την κρίση των Ιμίων.
Είναι σίγουρο πως εκείνο το βράδυ υπήρξαν σοβαρά λάθη και παραλείψεις, αλλά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης δεν το φέρει ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Αυτή είναι η πραγματικότητα, άσχετα αν ο πρώην υπουργός Εξωτερικών έμεινε στην ιστορία για κάποιες «άστοχες» δηλώσεις του.
Επίσης, η ιστορία τον έφερε αντιμέτωπο και με την πολύκροτη υπόθεση Οτσαλάν, του Κούρδου ηγέτη, που τελικά «έπεσε» στα χέρια των Τούρκων και μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.
Όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος και ο Θεόδωρος Πάγκαλος σε καμία περίπτωση δεν αποποιήθηκε των όποιων ευθυνών έφερε.
Είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε ότι ο πρώην κορυφαίος υπουργός του ΠΑΣΟΚ, ήταν από τους ελάχιστους πολιτικούς των δεκαετιών 1980 και 1990, που μιλούσε για «πελατειακό κράτος» και για αλόγιστες προσλήψεις στο δημόσιο.
«Δεν θα γίνει τίποτα όσο έχουμε αυτόν τον παρασιτικό δημόσιο τομέα, με τόσους μόνιμους δημοσίους υπαλλήλους», είχε τονίσει κατ’ επανάληψη, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων.
Πολλές από τις απόψεις του επιβεβαιώθηκαν με εμφατικό τρόπο όταν η οικονομία της Ελλάδας κατέρρευσε, αποκαλύπτοντας τα σοβαρά λάθη που είχαν γίνει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Θα μπορούσαμε να γράφαμε πολλές ώρες για την εμβληματική προσωπικότητα του Θεόδωρου Πάγκαλου.
Αυτό που άφησε πίσω του είναι μια πολιτική παρακαταθήκη που θα πρέπει να ακολουθήσουν και σήμερα οι πολιτικοί της χώρας μας: να είναι ρεαλιστές, να λένε αλήθειες στους πολίτες και να μην τους ενδιαφέρει μονάχα το πολιτικό κόστος.
Καλό ταξίδι Θεόδωρε.
