Επί πέντε ώρες συνεδρίασαν χθες οι 82 μητροπολίτες για το επερχόμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης που θεσμοθετεί το δικαίωμα πολιτικού γάμου στα ομόφυλα ζευγάρια. Αποφάσισαν την έκδοση δύο εγκυκλίων, μίας προς ανάγνωση την Κυριακή στις εκκλησίες και μίας προς την Κυβέρνηση, προκειμένου να γίνει σαφές το ομόφωνο «όχι» στον γάμο και την τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών.
«Κάθε ανατροπὴ της ηθικής αποδομεί την αξία του ανθρώπου», υπογράμμισε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, κεντρικός εισηγητής επί του θέματος.
Η κυβέρνηση έχει τοποθετηθεί στην άρνηση της εκκλησίας να ακολουθήσει τη νέα νομοθετική ρύθμιση, αφού «η κυβέρνηση είναι αρμόδια στο να νομοθετεί».
Στην Ελλάδα η θεσμοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης έγινε το 2008. Ωστόσο, επιεδή αφορούσε μόνο τα ετερόφυλα ζευγάρια, τα ομόφυλα προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Τι ισχύει σε άλλες χώρες
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ο πολιτικός γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ισχύει από το 2015. Στη Γαλλία ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ έδωσε την τελική έγκριση σε νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση του γάμου ανθρώπων του ίδιου φύλου τον Μάιο του 2013. Στην Αγγλία και την Ιουαλία η βασιλική συγκατάθεση δόθηκε με ειδική διάταξη τον Ιούλιο του 2013. Στην Ισπανία το κοινοβούλιο ενέκρινε νομοσχέδιο στα τέλη Ιουνίου 2005 και στην Σουηδία ο γάμος ομόφυλων ζευγαριών έγινε νόμιμος την 1η Μαΐου 2009.
Στον Καναδά η νομιμοποίηση του γάμου ομοφυλόφιλων εξαπλώθηκε στις επαρχίες του Καναδά ξεκινώντας το 2003 με μια σειρά δικαστικών υποθέσεων. Ένας νόμος που εγκρίθηκε από το ομοσπονδιακό νομοθετικό σώμα της χώρας που νομιμοποιεί τους γάμους ομοφυλόφιλων τέθηκε σε ισχύ τον Ιούλιο του 2005.Το Βέλγιο έγινε η δεύτερη χώρα που νομιμοποίησε τους γάμους ομοφυλόφιλων στα τέλη Ιανουαρίου 2003, αφού το Κοινοβούλιο υποστήριξε συντριπτικά έναν νέο νόμο που παραχωρεί στα ομόφυλα ζευγάρια δικαιώματα αντίστοιχα με αυτά των ετεροφυλόφιλων ζευγαριών. Η νομοθεσία τέθηκε σε ισχύ αργότερα το ίδιο έτος. Στην Ολλανδία τα ομόφυλα ζευγάρια απέκτησαν δικαιώματα γάμου και υιοθεσίας μέσω μέτρων που εγκρίθηκαν στα τέλη Δεκεμβρίου 2000. Η νομοθεσία τέθηκε σε ισχύ τον επόμενο Απρίλιο και έθεσε τα θεμέλια και για άλλες χώρες, όπως η Νορβηγία, η Πορτογαλία, το Λουξεμβούργο, η Ιρλανδία και η Δανία.
Η νέα νομοθετική ρύθμιση στην Ελλάδα προσπαθεί να καλύψει και τα κενά που αφορούν την τεκνοθεσία, αφού με το σημερινό καθεστώς αν ο αναγνωρισμένος γονιός αποβιώσει ή το ζευγάρι χωρίσει, τότε το παιδί είτε θεωρείται από την πολιτεία ορφανό και παραδίδεται σε ίδρυμα, είτε δεν έχει δικαιώματα ο έτερος γονέας. Παράλληλα, προσπαθεί να δώσει τη δυνατότητα υιοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια.
Άραγε αφορά στην Εκκλησία της Ελλάδος, που λειτουργεί με τα δικά της δόγματα και τους δικούς της κανόνες το ζήτημα της επερχόμενης νομοθετικής ρύθμισης; Μπορεί η εκκλησία να εμπλέκεται σε πολιτικές αντιπαραθέσεις που διαδραματίζονται μεταξύ των κομμάτων και στα στενά πλαισία του ελληνικού κοινοβουλίου, όταν κάποιοι αισθάνονται ότι απειλούνται τα ήθη και τα έθιμα και η παραδοσιακή μορφή της οικογένειας; Μπορεί τόσο η πολιτική όσο και η κοινωνία να μένει σε παγιωμένα θέσφατα που δεν εξυπηρετούν κανέναν και κυρίως τον εκσυγχρονισμό και την ελευθερία των ανθρώπων όσον αφορά τον επιθυμητό τρόπο ζωής ανεξάρτητα από θρησκευτικές αντιλήψεις; Με πρόσχημα τη θεμελίωση των δικαιψμάτων των παιδιών, εντός της Εκκλησίας είχε συζητηθεί και το ενδεχόμενο πιθανής εμπλοκής της σε περίπτωση προσφυγής στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για το θέμα της παρένθετης μητέρας. Η Εκκλησία δεν θα μπορούσε να σιωπήσει, αφού, σύμφωνα με εκπροσώπους της, θίγεται το ζήτημα της δημιουργίας και ύπαρξης του ανθρώπου, όπως αυτό αποτυπώνεται στη Βίβλο, ενώ η ομοφυλοφιλία εκλαμβάνεται ως αμαρτία.
Στο επιχείρημα, πάντως, της εκκλησίας ότι μόνο μία γυναίκα και ένας άνδρας μπορούν να συμβάλλουν στην σωστή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. Άλλωστε, βασικό στοιχείο για την ανάπτυξη ενός παιδιού είναι ένα περιβάλλον αγάπης και ασφάλειας, βασικών επιδιώξεων για την ανατροφή ενός νέου ανθρώπου…
