Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κάποιος και πού βρίσκεται πολιτικά, σε 50 χρόνια από σήμερα η Ιστορία θα γράψει ότι ερχόμενος στην κυβέρνηση και παρά την απειρία των στελεχών του από τέτοιο εγχείρημα, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να βγάλει τη χώρα από ένα βαθύ τέλμα. Μέρος του μπορεί να το δημιούργησε και ο ίδιος, έκανε φρικτά λάθη, αλλά στο τέλος της ημέρας παρέδωσε στη Νέα Δημοκρατία μια χώρα σε πολύ καλύτερο επίπεδο από ότι την βρήκε.
Το κυριότερο, το κατάφερε με τους αντιπάλους του να βρίσκουν ελάχιστες αφορμές για να τον κατηγορήσουν για σκάνδαλα. Η αντιπολίτευση εκείνης της περιόδου στηρίχθηκε στο Μακεδονικό, τα φρικτά λάθη (πρακτικά και επικοινωνία) στην τραγωδία στο Μάτι και στην άδικη οικονομική πολιτική που ασκήθηκε με θύμα τη μεσαία τάξη.
Αν μη τι άλλο, όμως, ο κόσμος ζορίστηκε αλλά η χώρα βγήκε από τα μνημόνια και η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρήκε ένα μαξιλάρι που τελικά της έλυσε τα χέρια όταν προέκυψε το απρόοπτο του κορονοϊού (κι άλλες κυβερνήσεις θέρισαν τον κόσμο στους φόρους και σε μη μνημονιακά χρόνια και τα ταμεία ήταν πάντα μισοάδεια).
Κάποιοι πόνταραν ότι μετά την ήττα στις εκλογές του 2019 και πολύ περισσότερο τη διπλή πανωλεθρία σε αυτές του 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επέστρεφε στο 3%. Αυτό προφανώς και ήταν ανέφικτο μέχρι που ο Αλέξης Τσίπρας πήρε την απόφαση να αποχωρήσει. Ο άνθρωπος που κρατούσε τις ισορροπίες και είχε τόσο ισχυρή προσωπικότητα και τόσο μεγάλη επιδραστικότητα στο εσωτερικό του κόμματος, ώστε να κερδίζει τη μουρμούρα, την ξεροκεφαλιά και τις 100 διαφορετικές απόψεις.
Φτάνουμε στο σήμερα, που ο Κασσελάκης θέλει να παραμείνει αρχηγός με την άδεια των μελών και να γίνει πρωθυπουργός, κατά τα δικά του λεγόμενα.
Ανεξάρτητα από το τι έχει στο μυαλό του, θα πρέπει να αλλάξουν πάρα πολλά ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να ξαναγίνει κόμμα εξουσίας. Διότι αυτή τη στιγμή, όχι τη χώρα δεν μπορεί να διοικήσει, αλλά ούτε ομάδα σε τοπικό. Μέχρι να έβρισκε προπονητή και πλάνο, θα έχανε την κατηγορία. Και θα χε στην κερκίδα και τον Καρανίκα να κάνει την κριτική του…
