Οι διασπάσεις στην Αριστερά ήταν πάντα προβληματικές. Είχαν πολύ παρασκήνιο, εντάσεις, αλλά ερχόταν η στιγμή του ξεκαθαρίσματος και ο καθείς τραβούσε τον δρόμο του. Με εξαίρεση τον ΣΥΡΙΖΑ. Που εδώ και μήνες παρακολουθούμε το θέατρο του παραλόγου και μάλιστα στην πολύ κακοπαιγμένη του έκδοση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει σχολιάσει πολλές φορές τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, η τελευταία του ατάκα όμως ήταν η πιο εύστοχη. Ποιος θα ήξερε τον Πολάκη, αν δεν υπήρχε ο Τσίπρας; Ποιος αλήθεια θα ήξερε πολλά ονόματα που όντως έχουν πορεία στην Αριστερά, αν δεν υπήρχε ο άνθρωπος που πήρε ένα κόμμα από το 3% και το έκανε κυβέρνηση. Με πολλά λάθη στην πορεία, είναι η αλήθεια, αλλά ποιος δεν κάνει λάθη και, δη, όταν είναι άπειρος από την εξουσία.
Φτάσαμε μήνες μετά την αποχώρησή του, να τον λοιδωρούν και να διαβάζουμε ότι υπάρχει μεγάλη ένταση και μουρμούρα μετά τις τοποθετήσεις του. Και για να πάμε και λίγο πιο έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, φτάσαμε στο σημείο να του ζητά ο Τσακαλώτος να κάνει αυτοκριτική, τη στιγμή που ουδέποτε έκανε ο ίδιος αυτοκριτική για το φορολογικό πετσόκομμα στη μεσαία τάξη, που είναι ένας από τους πιο σοβαρούς λόγους για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε ποτέ με το προηγούμενο σχήμα να ξαναγίνει κυβέρνηση.
Γενικώς ακούμε διάφορους, από τον Φίλη μέχρι τον Καρανίκα να κάνουν κριτική. Αυτοκριτική, κανείς…
Και αναρωτιούνται όλοι εδώ και καιρό γιατί δεν τοποθετείται ο Τσίπρας. Γιατί δυο φορές τοποθετήθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε άλλα δύο βήματα πίσω από τις «αντιδράσεις» και τις 50 διαφορετικές γνώμες», ίσως είναι μια πολύ καλή απάντηση…
