Η εγχώρια ελίτ ζει στον δικό της γυάλινο κόσμο, την ώρα που το παρασκήνιο βράζει από αμφισβητήσεις και υπόγειες διαδρομές. Δεν είναι μόνο η πολιτική επιβίωση που διακυβεύεται, αλλά η ίδια η αξιοπιστία ενός συστήματος που αυτοαποκαλείται «άριστο», ενώ συχνά σκοντάφτει πάνω σε χαμένα πτυχία και πλασματικά βιογραφικά. Ο «Πεφωτισμένος» μπαίνει στα άδυτα των αποφάσεων και ξεσκεπάζει όσα οι άλλοι απλώς ψιθυρίζουν.
Το «φάντασμα» των τίτλων σπουδών
Η υπόθεση με το πτυχίο του Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική εκκρεμότητα, αλλά η επιτομή της υποκρισίας. Όταν το σύστημα απαιτεί από τον απλό πολίτη «χαρτιά και σφραγίδες» για το παραμικρό, η σιωπή γύρω από τα ακαδημαϊκά διαπιστευτήρια των στενών συνεργατών της εξουσίας θυμίζει εποχές που οι τίτλοι μοιράζονταν σε κλειστά κλαμπ. Η αριστεία χωρίς αντίκρισμα είναι το πιο επικίνδυνο ανέκδοτο της δεκαετίας.
Πολιτική σκακιέρα για απελπισμένους
Η συζήτηση για τον τριπολικό πόλο δεν είναι όραμα, είναι ανάγκη για επιβίωση. Βλέποντας τα ποσοστά τους να θυμίζουν θερμοκρασίες Σιβηρίας, ορισμένοι αρχηγοί προσπαθούν να φτιάξουν ένα «πολιτικό Φρανκενστάιν» για να κρατηθούν στις καρέκλες τους. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα ενωθούν, αλλά ότι κανένας από αυτούς δεν έχει κάτι φρέσκο να πει πέρα από το να μοιράζει υποσχέσεις σε άδεια ταμεία.
Οι τραπεζίτες των «χρυσών» bonus
Είναι να απορεί κανείς με το θράσος των τραπεζικών στελεχών. Την ώρα που οι πολίτες στενάζουν από τις προμήθειες ακόμα και για να δουν το υπόλοιπό τους, εκείνοι αυτοεπιβραβεύονται με εξαψήφια bonus. Η κερδοφορία τους δεν βασίζεται στην ανάπτυξη της αγοράς, αλλά στον στραγγαλισμό της ρευστότητας και στα ληστρικά επιτόκια χορηγήσεων που δεν έχουν καμία σχέση με τα μηδενικά επιτόκια καταθέσεων.
Η εσωτερική σήψη της δεξιάς πολυκατοικίας
Η εικόνα της «μπετονένιας» παράταξης έχει ρωγμές που δεν κλείνουν με επικοινωνιακό στόκο. Οι παραδοσιακοί δεξιοί νιώθουν ότι το κόμμα τους έχει μεταλλαχθεί σε μια λέσχη τεχνοκρατών που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην αγορά. Η δυσαρέσκεια αυτή δεν εκτονώνεται, συσσωρεύεται, και η έκρηξη θα είναι θορυβώδης όταν έρθει η ώρα της κάλπης.
ΕΦΚΑ: Η μηχανή του κιμά για τους μικρομεσαίους
Οι πανηγυρισμοί για τις νέες ρυθμίσεις του ΕΦΚΑ είναι μόνο για τα κανάλια. Στην πραγματικότητα, το σύστημα έχει στηθεί έτσι ώστε να πετάει έξω τον αδύναμο και να εξυπηρετεί όσους έχουν «άκρες» να μπουν στον εξωδικαστικό. Το κυνήγι της οφειλής έχει γίνει αυτοσκοπός, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα κλείσουν χιλιάδες επιχειρήσεις που απλώς δεν άντεξαν την ακρίβεια.
Ενεργειακοί βαρόνοι σε ασυλία
Ενώ στην Ευρώπη ψάχνουν τρόπους να μειώσουν το κόστος παραγωγής, στην Ελλάδα το ενεργειακό καρτέλ κάνει πάρτι. Οι «εκπτώσεις» που ανακοινώνονται είναι ψίχουλα μπροστά στα υπερκέρδη που αποκομίζουν από την αποθήκευση και τη μεταπώληση. Η κυβέρνηση παρακολουθεί ως τροχονόμος τα κέρδη να ρέουν προς συγκεκριμένες τσέπες.
Το real estate των κοράκων
Η νέα νομοθεσία για τις κληρονομιές είναι το απόλυτο εργαλείο για να περάσουν τα ακίνητα στα χέρια των funds πιο γρήγορα και «καθαρά». Με το πρόσχημα της διευκόλυνσης των κληρονόμων, το κράτος στρώνει το χαλί για τη μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου που έχει δει η χώρα, αφήνοντας τις οικογένειες χωρίς την περιουσία γενεών.
Η φούσκα των έργων βιτρίνας
Το Ταμείο Ανάκαμψης μοιράζει χρήμα, αλλά το ερώτημα είναι σε ποιους. Οι μεγάλοι κατασκευαστικοί όμιλοι έχουν πάρει τα πάντα, αφήνοντας τις μικρότερες εταιρείες να παλεύουν για τα ψίχουλα της υπεργολαβίας. Όταν το 2026 οι κάνουλες κλείσουν, θα μείνουμε με μερικούς δρόμους παραπάνω και μια οικονομία που θα έχει ξεχάσει πώς είναι να παράγει κάτι πέρα από τσιμέντο.
Δημοσκοπήσεις κατά παραγγελία
Η αξιοπιστία των μετρήσεων έχει πιάσει πάτο. Παρουσιάζουν «ηγέτες» ανθρώπους που δεν μπορούν να σταθούν σε καφενείο χωρίς γιουχαΐσματα. Η κατασκευασμένη δημοτικότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός συστήματος που τρέμει την πραγματική βούληση του κόσμου, η οποία δεν αποτυπώνεται σε στημένα τηλεφωνήματα.
Διπλωματία της υποτέλειας
Τα ταξίδια στην Ουάσινγκτον δεν φέρνουν επενδύσεις, φέρνουν εντολές. Η Ελλάδα σύρεται σε γεωπολιτικά παιχνίδια που δεν την αφορούν, με αντάλλαγμα μια «χτυπημένη στην πλάτη» από τον διεθνή παράγοντα. Η εθνική κυριαρχία θυσιάζεται στον βωμό της παραμονής στην εξουσία, και το λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι επόμενες γενιές στα εθνικά θέματα.
