Είναι ο άνθρωπος που πήρε τον πάλαι ποτέ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ από το 3% και το όριο εισόδου στη Βουλή για να τον φτάσει στο 36,34% και στην «πρώτη αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας» (sic) στον εκλογικό του θρίαμβο τον Ιανουάριο του 2015.
Αλλά και ο άνθρωπος που γνώρισε τη βαρύτερη εκλογική συντριβή κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μετά το 1964, καθώς όχι μόνο δεν κατάφερε να αξιοποιήσει την παραδοσιακή «φθορά» του κυβερνώντος επί τέσσερα πολύ δύσκολα χρόνια κόμματος και του ηγέτη του, αλλά απώλεσε και περισσότερες από 700.000 ψήφους συγκριτικά με το 2019, 1.200.000 σε σχέση με τις εκλογές του 2015.
Υπήρξε για πολλούς το πιο λαμπρό αστέρι της βαλλόμενης πανταχόθεν και ευρισκόμενης σε υποχώρηση ευρωπαϊκής Αριστεράς την τελευταία δεκαετία, με τη δημοφιλία του (κυρίως) σε Ισπανία και Ιταλία να ξεπερνάει ακόμα και εκείνη των ντόπιων σοσιαλιστών πολιτικών.
Αλλά και αυτός που δεν δίστασε να συνεργαστεί δύο φορές το 2015 με το αμιγώς δεξιότατο και εθνικιστικό κόμμα Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου, προκειμένου να «υπερβεί» το όριο των 151 βουλευτών και να σχηματίσει την προοδευτική, αριστερή (συγ)κυβέρνησή του.
Έλαβε την ισχυρότερη λαϊκή εντολή της Μεταπολίτευσης στο περιβόητο Δημοψήφισμα που ο ίδιος «κάλεσε» τον Ιούλιο του 2015, όταν εν μέσω μιας δηλητηριώδους, ακραία πολωμένης, σχεδόν εμφυλιοπολεμικής ατμόσφαιρας το 61,31% των συμμετεχόντων σε αυτό στήριξαν τις αντιευρωπαϊκές θέσεις του παρά τον σοβαρότατο κίνδυνο εξόδου από Ευρωπαϊκή Ένωση και ευρώ.
Αλλά και ο πολιτικός που σε μια αδιανόητη ακόμα και οκτώ χρόνια αργότερα «κωλοτούμπα» έδωσε τελικά γη και νερό στην Τρόικα, υπογράφοντας το τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο, το οποίο «αποτελείωσε» μισθούς και συντάξεις (οι τελευταίες μειώθηκαν 15 φορές σε 4.5 χρόνια).
Τα λάθη, η αμετροέπεια, τα πισωγυρίσματα, οι κακές επιλογές συνεργατών που οδήγησαν ακόμα και σε καταδίκες από Ειδικό Δικαστήριο, η εκατόμβη νεκρών στο Μάτι κι η εγκληματική διαχείρισή της, το Μακεδονικό ζήτημα, η αδράνεια στους εξοπλισμούς και η αποδυνάμωση της Ελλάδας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο είναι μερικές ακόμα κατηγορίες της πολιτικής διαδρομής του Αλέξη Τσίπρα στις οποίες θα μπορούσαμε να σταθούμε, ωστόσο δεν έχει και μεγάλη σημασία πλέον ό,τι έχει ήδη γραφτεί στην ιστορία.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο μόλις 49χρονος ακόμα πολιτικός, ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς αλλά όπως και ο πρωταγωνιστής της ομώνυμης εξαίρετης ταινίας «κατέρρευσε» υπό το βάρος της ίδιας του της προσωπικότητας και των περιστάσεων, οι οποίες αποδείχθηκε νομοτελειακά ότι υπερέβαιναν τις ικανότητές του, γνώρισε την τέταρτη και βαρύτερη όλων εκλογική ήττα του από τις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 έως απόψε.
Με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, τον σαφώς ισχυρότερο την τελευταία ενδεκαετία εκπρόσωπο της πάντα δημοφιλούς στην Ελλάδα Κεντροαριστεράς, να μένει κάτω και από το 18%, να εκλέγει μόλις 47-48 βουλευτές και να δείχνει φανερά πλέον σημάδια διάλυσης (ακόμα και στην εικόνα των στελεχών και των υποστηρικτών του στα γραφεία της Κουμουνδούρου, ενώ ανέμεναν την άφιξη του ηγέτη τους το απόγευμα/βράδυ της Κυριακής), και να καταφέρει τελικά να κρατήσει την ηγεσία του κόμματος το οποίο ο ίδιος έφτασε στο πολιτικό ζενίθ αλλά και στο ιδεολογικό ναδίρ, ο Αλέξης Τσίπρας έχει «τελειώσει» πολιτικά από τη ζεστή νύχτα της 25ης Ιουνίου…
