Τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών αλλάζουν τις πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες του πλανήτη. Φυσικά, η Ελλάδα, ως χώρα που ανήκει στον «δυτικό κόσμο» επηρεάζεται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό από τον άνθρωπο που θα βρεθεί στον Λευκό Οίκο. Τα ελληνοτουρκικά, οι σχέσεις ΗΠΑ – ΕΕ, η διαχείριση των συγκρούσεων στην Ουκρανία και στην Γάζα και οι πολιτικές του ΝΑΤΟ είναι μερικά από τα ζήτημα που διαμορφώνονται με διαφορετικό τρόπο ανάλογα την κυβέρνηση της Ουάσιγκτον.
Λίγο ή πολύ ξέρουμε τις πολιτικές που η Κάμαλα Χάρις και ο Ντόναλντ Τραμπ ακολουθούν σε ιδεολογικό επίπεδο. Πλέον και οι δύο υποψήφιοι έχουν ξεκάθαρες θέσεις αναφορικά με την διεθνή πολιτική. Η υποψήφια των δημοκρατικών Κάμαλα Χάρις αντιτίθεται σθεναρά στις αντιδυτικές και αντιδημοκρατικές πρακτικές των Πούτιν, Σι Τζινπίνγκ και Κίμ Γιονγκ Ουν, ενώ ο Τραμπ προσπαθεί να διατηρεί ισορροπίες ισχύος με την Ρωσία και την Κίνα.
Στα ελληνοτουρκικά, επί διακυβέρνησης Μπάιντεν και αντιπροεδρίας Χάρις η Ελλάδα ευνοήθηκε από το Οβάλ Γραφείο με το Αιγαίο Πέλαγος να παραμένει θάλασσα ειρήνης και συνεννόησης με την Τουρκία. Επί Ντόναλντ Τραμπ, ο Ταγίπ Ερντογάν είχε περισσότερες επιλογές, αφού υπήρξε πολιτικός φίλος του Ρεπουμπλικάνου προέδρου. Ωστόσο, σε μια περίοδο με δύο συνεχιζόμενες συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας, ο νικητής θα προωθήσει την νηνεμία στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.
Η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει στην Ελλάδα προβλήματα, τα οποία αφορούν θέματα ασφάλειας αλλά και οικονομικά ζητήματα, όπως ο πληθωρισμός. Η ακρίβεια των προϊόντων συνδέεται με την διακοπή των εμπορικών σχέσεων με την Ουκρανία και την Ρωσία. Επίσης, η ενίσχυση της Ουκρανίας σε οικονομικό και εξοπλιστικό επίπεδο αποτελεί σίγουρα ένα βραχνά για την ταλαιπωρημένη ελληνική οικονομία. Ο Κάμαλα Χάρις είναι διατεθειμένη να συνεχίσει τον πόλεμο με όλα τα μέσα, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ έχει υποσχεθεί να λήξει τον πόλεμο άμεσα. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη.
Η ισχύς του ΝΑΤΟ είναι στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Το μεγαλύτερο αντίβαρο στην ρωσική επιθετικότητα είναι απλά και μόνο η ύπαρξη του. Αυτή δεν μπορεί να λογίζεται χωρίς την συμμετοχή των ΗΠΑ. Αναλυτές θεωρούν πως ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος ενδέχεται να μειώσει την εμπλοκή της υπερδύναμης στην συμμαχία, κάτι το οποίο είχε απειλήσει να κάνει και στην πρώτη του θητεία. Από την άλλη, η συνυποψήφια του είναι σταθερά υπέρμαχος της διατλαντικής συνεργασίας και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι δύο υποψήφιοι βρίσκονται πολύ κοντά στις δημοσκοπήσεις και δεν είναι εύκολο να γίνει πρόβλεψη για το αποτέλεσμα. Ακόμα και αν, οι αμερικανικές εκλογές αλλάξουν τις ισορροπίες, η Ελληνική Κυβέρνηση θα πρέπει να συνεχίσει την δυναμική εξωτερική πολιτική με έμφαση την περιφερειακή σταθερότητα.
