Η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ χαρακτηρίζεται από έναν έντονο πραγματισμό, ο οποίος διαφοροποιείται από τις παραδοσιακές στρατηγικές αντιμετώπισης της Ρωσίας. Κεντρικό στοιχείο της προσέγγισής του αποτελεί η αντίληψη ότι η Ρωσία δεν συνιστά την πρωταρχική απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά ότι η Κίνα αποτελεί τον κυρίαρχο στρατηγικό ανταγωνιστή.
Στο πλαίσιο αυτό, η πολιτική του Τραμπ προκρίνει τη μείωση της αμερικανικής εμπλοκής στην Ουκρανία, υποστηρίζοντας ότι η συνεχής αντιπαράθεση με τη Ρωσία αποσπά πόρους και στρατηγική προσοχή από την αντιμετώπιση της αυξανόμενης επιρροής της Κίνας. Η προσέγγισή του βασίζεται στην αρχή ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να διαμορφώσει μια διπλωματική λύση, η οποία θα προέβλεπε εδαφικές παραχωρήσεις στην ανατολική Ουκρανία, καθώς και τη διατήρηση ενός καθεστώτος ουδετερότητας του Κιέβου, ως μέρος μιας ευρύτερης συμφωνίας που θα μείωνε την εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα.
Αν και αυτή η στρατηγική έχει επικριθεί ως υπερβολικά υποχωρητική έναντι της Μόσχας, οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι αποτελεί μια ρεαλιστική προσαρμογή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στις σύγχρονες γεωπολιτικές ισορροπίες. Μέσω αυτής της προσέγγισης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επικεντρωθούν αποτελεσματικότερα στον κύριο γεωπολιτικό ανταγωνισμό του 21ου αιώνα, ο οποίος αφορά την ανάδυση της Κίνας ως παγκόσμιας υπερδύναμης.
Η στρατηγική αυτή εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της ρεαλιστικής σχολής σκέψης στις διεθνείς σχέσεις, σύμφωνα με την οποία τα κράτη ενεργούν πρωτίστως βάσει εθνικού συμφέροντος και ισορροπίας ισχύος. Σε αυτό το πλαίσιο, η εξασφάλιση μιας λιγότερο εχθρικής σχέσης με τη Ρωσία μπορεί να θεωρηθεί στρατηγικά επωφελής, υπό την προϋπόθεση ότι θα συμβάλει στην αναχαίτιση της κινεζικής επιρροής και στην ενίσχυση της αμερικανικής ηγεμονίας σε παγκόσμιο επίπεδο.
