Μια ελπιδοφόρα κατεύθυνση για τη σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) δείχνουν τα πρώτα αποτελέσματα κλινικής δοκιμής που συνδύασε δύο ευρέως χρησιμοποιούμενα φάρμακα. Οι ερευνητές κατέγραψαν μερική αποκατάσταση βλαβών στη μυελίνη, το προστατευτικό περίβλημα των νευρικών ινών, δίνοντας νέα προοπτική για θεραπείες που δεν απλώς σταματούν την εξέλιξη της νόσου αλλά και επανορθώνουν τη βλάβη.
Τι έδειξε η κλινική δοκιμή
Η μελέτη CCMR Two, που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και παρουσιάστηκε στο συνέδριο ECTRIMS στη Βαρκελώνη, εξέτασε τον συνδυασμό της κλεμαστίνης (αντιισταμινικό) με τη μετφορμίνη (αντιδιαβητικό). Συμμετείχαν 70 ασθενείς με υποτροπιάζουσα ΣΚΠ, εκ των οποίων οι μισοί έλαβαν το φαρμακευτικό σχήμα και οι υπόλοιποι εικονικό φάρμακο για έξι μήνες.
Οι εξετάσεις έδειξαν ότι ο συνδυασμός βελτίωσε την ταχύτητα μετάδοσης των ηλεκτρικών σημάτων από τα μάτια στον εγκέφαλο, ένδειξη ενίσχυσης της αναμυελίνωσης. Η διαφορά ήταν μικρή (κατά 1,3 χιλιοστά του δευτερολέπτου), όμως οι ερευνητές τη θεωρούν απόδειξη ότι η φαρμακευτική αποκατάσταση της μυελίνης είναι εφικτή.
Τι σημαίνει για τους ασθενείς
Παρότι η βελτίωση δεν ήταν αισθητή στην καθημερινότητα των ασθενών σε τόσο σύντομο διάστημα, οι επιστήμονες τονίζουν ότι τα αποτελέσματα αποτελούν «απόδειξη αρχής». Η Έμμα Γκρέι, διευθύντρια έρευνας της MS Society, σημείωσε ότι η πραγματική κλινική βελτίωση μπορεί να χρειαστεί περισσότερο χρόνο.
Η ΣΚΠ είναι η πιο συχνή νευρολογική πάθηση σε νέους ενήλικες, επηρεάζοντας περίπου 3 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Προκαλείται όταν το ανοσοποιητικό καταστρέφει τη μυελίνη, με συνέπεια μούδιασμα, προβλήματα όρασης και απώλεια ισορροπίας. Μέχρι σήμερα, οι θεραπείες επικεντρώνονταν κυρίως στην επιβράδυνση της νόσου, όχι στην αποκατάσταση βλαβών.
Το επόμενο βήμα στην έρευνα
Οι ερευνητές προειδοποιούν ότι τα φάρμακα δεν πρέπει να λαμβάνονται ανεξέλεγκτα, καθώς παρατηρήθηκαν παρενέργειες όπως κόπωση και διάρροια. Ωστόσο, υπογραμμίζουν ότι η αναμυελίνωση είναι ίσως το κλειδί για να αποφευχθεί η μόνιμη αναπηρία και να ανακτηθούν χαμένες λειτουργίες.
Ο καθηγητής νευρολογίας Τζόνα Τσαν από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας τόνισε: «Πρέπει να συνεχίσουμε την έρευνα. Η αναμυελίνωση δεν είναι απλώς ελπίδα· μπορεί να γίνει πραγματικότητα αν βρούμε τα κατάλληλα μόρια».
