Δύο χρόνια μέσα στα τούνελ της Χαμάς, βυθισμένοι στο σκοτάδι, δεμένοι με αλυσίδες και αποκομμένοι από τον έξω κόσμο. Οι όμηροι που απελευθερώθηκαν μετά από διετή αιχμαλωσία στη Γάζα περιγράφουν φρικτές στιγμές βασανιστηρίων, πείνας, ψυχολογικής πίεσης και πλήρους απομόνωσης. Οι μαρτυρίες τους, που δημοσιοποιήθηκαν από ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, αποκαλύπτουν ένα σκηνικό τρόμου κάτω από τη γη.
Ζωές στο σκοτάδι
Πολλοί από τους ομήρους κρατούνταν σε απομόνωση, χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο ή πληροφορία για τις οικογένειές τους. Ο Άριελ Κούνιο φέρεται να έμεινε μόνος του σε σήραγγα για πολλούς μήνες, ενώ ο αδελφός του Ντέιβιντ κρατήθηκε σε διαφορετικά τούνελ μαζί με άλλους ομήρους, χωρίς να γνωρίζει αν οι αγαπημένοι του ζουν ή πέθαναν μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου.
Ο Ελκάνα Μπόχμποτ περιέγραψε ότι πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα αλυσοδεμένος σε στενούς χώρους, χωρίς φως, χάνοντας κάθε αίσθηση χρόνου και χώρου. «Ζήτησα απλώς να κάνω ένα ντους… στην αρχή αρνήθηκαν. Ήταν σαν να μην ήμουν άνθρωπος», φέρεται να είπε στους δικούς του.
Βασανιστήρια και σωματική κακοποίηση
Οι συνθήκες κράτησης περιλάμβαναν ξυλοδαρμούς, στέρηση ύπνου και απάνθρωπες “θεραπείες”. Ο Ματάν Ανγκρέστ, σύμφωνα με το Channel 12, έλαβε ιατρική φροντίδα χωρίς αναισθησία για τραυματισμούς στα χέρια του, υπομένοντας φρικτούς πόνους. Η μητέρα του αποκάλυψε πως υπέστη σοβαρά βασανιστήρια τους πρώτους μήνες, χαρακτηρίζοντάς τον «ζωντανό ήρωα».
Ο Αβινατάν Ορ κρατήθηκε σε στρατόπεδο στη Γάζα, όπου οι απαγωγείς του τον άφησαν να λιμοκτονήσει. Σύμφωνα με την ιατρική αναφορά, έχασε έως και το 40% του σωματικού του βάρους, ενώ ήταν πλήρως απομονωμένος από τους υπόλοιπους ομήρους.
Απομόνωση, φόβος και ελάχιστη ελπίδα
Άλλοι όμηροι, όπως ο Άλον Όχελ, πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια δεμένοι στην ίδια σήραγγα, μεταφερόμενοι μόλις μία φορά σε νέα τοποθεσία, που χρησιμοποιήθηκε ως ανθρώπινη ασπίδα. Οι μαρτυρίες κάνουν λόγο για συνεχείς βομβαρδισμούς, τοίχους που κατέρρεαν δίπλα τους και αίσθηση διαρκούς κινδύνου.
«Ήταν σαν να ζούσαμε μέσα σε έναν τάφο», ανέφερε συγγενής ενός από τους απελευθερωμένους. Οι όμηροι δεν γνώριζαν αν θα επιβιώσουν ούτε αν θα ξαναδούν ποτέ τους δικούς τους.
Οι μαρτυρίες των απελευθερωμένων ομήρων σκιαγραφούν μια πραγματικότητα απελπισίας και απανθρωπιάς, με τη φρίκη της αιχμαλωσίας να αφήνει βαθιά ψυχικά και σωματικά τραύματα.
Δύο χρόνια στα τούνελ της Χαμάς δεν ήταν απλώς αιχμαλωσία, ήταν καθημερινός αγώνας για επιβίωση στο απόλυτο σκοτάδι.
