Σε ένα εξαιρετικά ρευστό και εύθραυστο γεωπολιτικό περιβάλλον, το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας μεταφέρεται σήμερα στην Ουάσινγκτον. Υπό την αυστηρή αιγίδα των ΗΠΑ, αντιπροσωπείες από το Ισραήλ και τον Λίβανο ξεκινούν τον κρίσιμο τέταρτο γύρο των διπλωματικών συνομιλιών, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρεθεί κοινός τόπος για τον τερματισμό των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή.
Παρά την κινητικότητα στα διπλωματικά γραφεία της αμερικανικής πρωτεύουσας, οι προσδοκίες για μια άμεση, βιώσιμη λύση παραμένουν αισθητά περιορισμένες, καθώς το χάσμα ανάμεσα στις δύο πλευρές παραμένει βαθύ και οι μάχες στο πεδίο συνεχίζονται.
Το Παρασκήνιο της Ουάσινγκτον και η Φόρμουλα των ΗΠΑ
Οι συνομιλίες, οι οποίες διεξάγονται στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ με τη συμμετοχή του Ισραηλινού πρέσβη Γιεχιέλ Λάιτερ και της Λιβανέζας ομολόγου του Νάντα Χαμαντέ, στοχεύουν στην ενεργοποίηση ενός μηχανισμού σταδιακής αποκλιμάκωσης.
Η αμερικανική πλευρά προωθεί τη λογική των «αμοιβαίων βημάτων» (move-versus-move), που προβλέπει:
-
Την πλήρη κατάπαυση του πυρός.
-
Τη σταδιακή απομάκρυνση των ισραηλινών στρατευμάτων από τα εδάφη του νοτίου Λιβάνου.
-
Την ασφαλή επιστροφή των χιλιάδων εκτοπισμένων αμάχων στις εστίες τους.
Το Χάσμα του Πεδίου και το «Αγκάθι» της Χεζμπολάχ
Η πραγματικότητα στα μέτωπα των μαχών, ωστόσο, υπονομεύει τις διπλωματικές προσπάθειες. Οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί κατά θέσεων της Χεζμπολάχ συνεχίζονται, ενώ η οργάνωση απαντά με μπαράζ ρουκετών, καθιστώντας σαφές ότι η εκεχειρία που είχε προαναγγείλει η Ουάσινγκτον απέχει πολύ από το να γίνει πράξη.
Το στίγμα της αμερικανικής γραμμής έδωσε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος κατά τη διάρκεια ακρόασής του στη Γερουσία έριξε όλο το βάρος της ευθύνης στην πλευρά του Λιβάνου και των συμμάχων του:
«Το Ισραήλ δεν έχει καμία εδαφική διεκδίκηση στον Λίβανο. Οι δύο χώρες θα μπορούσαν να υπογράψουν ειρήνη ακόμη και αύριο. Το μοναδικό πραγματικό εμπόδιο είναι η Χεζμπολάχ και η επιρροή του Ιράν».
Η Ουάσινγκτον επιχειρεί να απομονώσει τις συνομιλίες Ισραήλ-Λιβάνου από το ευρύτερο παζάρι με το Ιράν, μια στρατηγική που η Τεχεράνη απορρίπτει κατηγορηματικά, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την ειρηνευτική διαδικασία.
