Ολοκληρώθηκε πανελλαδικά το συλλαλητήριο για τα Τέμπη, που πραγματοποιήθηκε στη μνήμη των 57 θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας. Δύο χρόνια μετά το δυστύχημα, το αίσθημα αδικίας παραμένει ζωντανό, και χιλιάδες πολίτες συρρέουν στις πλατείες, απαιτώντας δικαιοσύνη και αλλαγές στις παθογένειες του ελληνικού κράτους. Το κλίμα είναι ειρηνικό. Ο κόσμος παρακολουθεί αρκετά σιωπηλά τις ομιλίες, ακούγονται συνθήματα μόνο όταν αλλάζει ομιλητής. Υπάρχει σεβασμός και συγκίνηση. Η πηγές της αστυνομίας μιλούν για 170.οο0 πολίτες στην Αθήνα. Πανελλαδικά ο αριθμός ξεπέρασε το ένα εκατ..
Η Μαρία Καρυστιανού, ως η εκπρόσωπος των συγγενών των θυμάτων μίλησε στο βήμα λέγοντας:
«Η αξιοπρέπεια μας κυβερνά. Σήμερα ένας ολόκληρος λαός γίνεται ένα και ζητά αυτό που έχει ανάγκη η ψυχή του: τη δικαιοσύνη. Όλοι όσοι είμαστε σήμερα εδώ και σε κάθε γωνία της Ελλάδας και της γης, έχουμε υποστεί το κόστος της σκληρής διακυβέρνησης και της διαφθοράς. Ως μανάδες οφείλουμε να διαφυλάξουμε ο, τι απέμεινε από τα παιδιά μας και να διασφαλίσουμε την ασφάλεια για όσα παιδιά βρίσκονται στη ζωή και θα έρθουν στη ζωή». Η Δικαιοσύνη θα έρθει».
Στο Σύνταγμα έχουν συγκεντρωθεί άνθρωποι όλων των ηλικιών με συλλόγους γονέων από νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, όπως και επαγγελματίες όλων των κλάδων. Πρωτοφανής είναι και η διαδήλωση στην Θεσσαλονίκη, όπου περιγράφεται ως η μεγαλύτερη διαδήλωση που έχει γίνει.
Αυτήν την ώρα ομιλούν οι συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι στέλνουν μηνύματα αγάπης προς τα αδικοχαμένα παιδιά και ευχαριστούν τον κόσμο για τη συμπαράσταση. Σκοπός μας τονίζουν είναι η απόδοση της δικαιοσύνης.
«Μας κατηγορούν πως στοχεύουμε την παρούσα κυβέρνηση. Όχι. Στοχεύουμε όλους τους διαχρονικά ενόχους Τα κέρδη τους πάνω από τις ζωές μας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη όμως ξεκάθαρα είναι υπεύθυνη για τη συγκάλυψη. Την ωμή προσπάθεια να κουκουλώσουν την αλήθεια. Μας πέταξαν λάσπη για να κουκουλώσουν την αλήθεια.
Πέταξαν τα υπολείμματα των παιδιών μας στα διπλά χωράφια σαν να ήταν σκουπίδια και εμείς οι γονείς αναγκαστήκαμε να ψάχνουμε υπολείμματα από τα ίδια μας τα παιδιά Το μόνο που ζητάμε είναι το φως. Ο πρωθυπουργός μάς το υποσχέθηκε. Δεσμεύτηκε να ρίξει φως στην υπόθεση. Το φως που μάς υποσχεθήκατε δεν έχει έρθει ακόμα! Ο προβολέας ρίχνει φως σε όλα τα λάθος σημεία, αφήνοντας όλα τα αίτια της δολοφονίας σκοτεινά κρυμμένα. Μας κατηγορούν πως το κάνουμε για τη δημοσιότητα. Μακάρι να μην μας ήξερε κανείς και να είχαμε δίπλα μας τα παιδιά μας»
Στο Σύνταγμα τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τα 57 θύματα της Τραγωδίας. Επιζήσασα του δυστυχήματος ανέφερε ότι «παρόλο που το Σύνταγμα είναι τόσο ασφυκτικά γεμάτο, νιώθω πρώτη φορά πως παίρνω οξυγόνο. Πρόσθεσε ότι το έγκλημα φέρει τις υπογραφές όλων όσων έχουν κυβερνήσει τη χώρα.
Οι διαδηλωτές φώναξαν 57 φορές τις λέξεις παρών ή παρούσα, όταν από το μικρόφωνο ακούστηκαν τα ονόματα των θυμάτων.
Η μητέρα της Κυριακής (της κοπέλας που δολοφονήθηκε έξω από το Α.Τ Ομονοίας) μιλάει βαθιά συγκινημένη και αναρωτιέται πώς γίνεται να κουβαλάνε κάποιοι γονείς το βάρος 57 ψυχών που δεν μπόρεσαν καν να θάψουν.
Ο Βασίλης Ζαγογιάννης, Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Προσωπικού ΤΡΑΙΝΟΣΕ δήλωσε ότι «σήμερα είναι μια μέρα θρήνου, κραυγής και διαμαρτυρίας για την εγκατάλειψη του σιδηροδρόμου. Δύο χρόνια μετά το έγκλημα, κανείς δεν έχει εξηγήσει γιατί δεν μας άκουσαν και πώς συνέβη αυτή η τραγωδία. Κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη. Η δικαιοσύνη που μας υποσχέθηκαν έχει χάσει τον δρόμο της. Για δύο χρόνια, οι σιδηροδρομικοί κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να συνδράμουμε στο έργο της δικαιοσύνης. Η ζωή μας μετράει – και δεν τη χαρίζουμε σε κανέναν. Απεργούμε, γιατί αρνούμαστε να ζούμε με τον φόβο της επόμενης ημέρας».

Σοβαρά επεισόδιά σημειώθηκαν μετά το τέλος της συγκέντρωσης στην Βουλή και στον χώρο της πλατείας Συντάγματος. Κουκουλοφόροι πετούσαν μολότοφ στους αστυνομικούς ενώ υπήρξαν τραυματίες.
Μέχρι τον Ευαγγελισμό το συλλαλητήριο
Το ανθρώπινο ποτάμι φτάνει από τις στήλες του Ολυμπίου Διός μέχρι την Ομόνοια και από την Ερμού μέχρι την το Μετρό Ευαγγελισμό.
Η πλατεία Συντάγματος έχει σχεδόν γεμίσει από νωρίς το απόγευμα, με εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για πάνω από μισό εκατομμύριο διαδηλωτές. Οι πολίτες κρατούν πανό και πλακάτ με συνθήματα όπως «Δεν έχω οξυγόνο» και «Πάρε με όταν φτάσεις», τα οποία έχουν χαραχθεί στη συλλογική μνήμη ως οι τελευταίες φράσεις των θυμάτων. Σύμβολο της κινητοποίησης αποτελούν οι συγγενείς των θυμάτων, με τη Μαρία Καρυστιανού να ηγείται της προσπάθειας για δικαίωση.
Στη Θεσσαλονίκη, ο κόσμος συγκεντρώνεται στο Άγαλμα Βενιζέλου, με δεκάδες χιλιάδες πολιτών να αναμένονται στη διαδήλωση. Το πλήθος αυξάνεται διαρκώς, στέλνοντας το δικό του μήνυμα συμπαράστασης στις οικογένειες των θυμάτων και απαιτώντας ουσιαστικές αλλαγές στο κράτος και τις υποδομές.


