Η βιαιότητα των δολοφονιών του Σεχίδη είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, καθώς παρόμοιές τους δεν είχε δει ξανά η Ελλάδα. Ο Θεόφιλος Σεχίδης στις 8 Αυγούστου του 1996 και σε ηλικία 24 χρόνων, έγινε γνωστό ότι σκότωσε και τεμάχισε μέλη της οικογένειάς του, διότι πίστευε πως εκείνοι είχαν συνωμοτήσει εναντίον του με σκοπό να τον σκοτώσουν. Οι φόνοι όμως, διεπράχθησαν στις 19 και 20 Μαΐου του 1996 στη Θάσο.
Ο Θεόφιλος Σεχίδης ήταν φοιτητής της Νομικής στην Κομοτηνή. Ο πατέρας του, Δημήτρης, είχε παρατηρήσει την περίεργη συμπεριφορά του γιου του. Στις αρχές του Μαΐου, ο πατέρας του του είχε ζητήσει να πάει στο σπίτι της οικογένειας της Θάσου. Ήθελε να τον πείσει να επισκεφτεί ψυχίατρο εξαιτίας προβλημάτων συμπεριφοράς. Στο νησί είχε καλέσει και τον αδερφό του (θείο του Θεόφιλου), Βασίλη, ο οποίος ζούσε στο Βέλγιο, προκειμένου να προσπαθήσει κι εκείνος να πείσει τον ανιψιό του να ζητήσει βοήθεια.
Οι φόνοι και ο τεμαχισμός
Ο πρώτος του φόνος ήταν του 58χρονου θείου του, τον οποίο έσπρωξε σε γκρεμό, έπειτα από λογομαχία. Ο Σεχίδης πίστευε ότι ήθελε να τον σκοτώσει ο θείος του. Έπειτα, έκοψε το κεφάλι του «για να μην βασανίζεται άλλο».
Δεύτερος φόνος που διέπραξε ήταν του 55χρονου πατέρα του, Δημήτρη, τον οποίο πυροβόλησε επειδή κρατούσε μαχαίρι και φοβήθηκε ότι ήθελε να τον δολοφονήσει. Ο Σεχίδης, στη συνέχεια, έκοψε την καρωτίδα αρτηρία του πατέρα του.
Τρίτη στη σειρά των δολοφονιών ήταν η 48χρονη μητέρα του, Μαρία, την οποία αποκεφάλισε χρησιμοποιώντας δύο μαχαίρια. Η μητέρα του κρατούσε και αυτή μαχαίρι. Έπειτα σκότωσε την 27χρονη αδερφή του, Έμμυ (Ερμιόνη) Σεχίδη, με τον ίδιο τρόπο.
Ο Σεχίδης, όμως δεν έμεινε εκεί, αφού αφαίρεσε τους εγκεφάλους των θυμάτων και τους διατήρησε στο ψυγείο, για μία «μεταγενέστερη μελέτη».
Την επόμενη ημέρα, η 75χρονη γιαγιά του Σεχίδη, Ερμιόνη, πήγε στο σπίτι της οικογένειας και τη σκότωσε με τον ίδιο τρόπο που δολοφόνησε τους γονείς και την αδελφή του. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι και εκείνη ήθελε να τον τραυματίσει με ένα μαχαίρι.
Μετά τη δολοφονία και της γιαγιάς του τεμάχισε όλα τα πτώματα με αλυσοπρίονο, εκτός από εκείνο του θείου του. Τα τοποθέτησε σε σακούλες σκουπιδιών και τα πέταξε στη χωματερή της Καβάλας.
«Από τα κεφάλια του πατέρα μου, της αδερφής μου και της γιαγιάς μου έβγαλα τα μυαλά και τα έβαλα στην κατάψυξη, μέσα σε πιάτο, με σκοπό να τα μελετήσω και να τα φάω για να τους τιμωρήσω και να ικανοποιήσω την περιέργειά μου. Ό,τι έκανα το έκανα βρισκόμενος εν αμύνη και γι’ αυτό δεν μετανιώνω και ό,τι σας έχω πει είναι αλήθεια πέρα για πέρα» είχε πει χαρακτηριστ8ικά στην απολογία του.
Η έρευνα για τις δολοφονίες ξεκίνησε όταν η Ελένη Σεχίδη, η οποία κατοικούσε στο Βέλγιο και ήταν σύζυγος του θείου του Θεόφιλου, κατήγγειλε την εξαφάνιση των μελών της οικογένειας αλλά και του ίδιου. Η αστυνομία δεν κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετά στοιχεία ώστε να συνεχίσει την έρευνα και η Ελένη Σεχίδη ταξίδεψε στη Θάσο για να αναζητήσει τον σύζυγό της.
Ο Θεόφιλος Σεχίδης έπαιζε ένα απίστευτο θέατρο, ισχυριζόμενος ότι δεν γνώριζε που βρίσκονται οι συγγενείς του και ότι τους έψαχνε.
Η ομολογία
«Λίγες ημέρες πριν γίνει το κακό, τρεις – τέσσερις ημέρες νομίζω, βρισκόμουν στην Κομοτηνή, όταν ξαφνικά, χωρίς να τους περιμένω, έρχονται ο πατέρας μου με τον θείο μου. Έρχονται δήθεν για να πάρουν το αυτοκίνητο του πατέρα μου που το είχα εγώ. Εγώ ξαφνιάστηκα. Είχα να δω τον θείο μου έναν, ενάμιση χρόνο. Μου είπαν πως μόλις φτάσουν στη Θάσο, την ίδια κιόλας ημέρα να τους πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε. Μου είπαν, μετά την τηλεφωνική επικοινωνία, πως έπρεπε να πάω αμέσως στη Θάσο για να μιλήσουμε. Έτσι, την επόμενη, 18 Μαΐου, πήγα στη Θάσο, στον Λιμένα. Όταν ξημέρωσε, κάποια στιγμή ο θείος μου λέει ότι θέλει να πάμε μια βόλτα πάνω στο αρχαίο θέατρο. Προσπάθησε να με χτυπήσει με ένα μαχαίρι. Τον έσπρωξα και έπεσε σε γκρεμό, από ύψος δέκα μέτρων. Κατέβηκα κάτω και τον είδα να ψυχορραγεί. Και για να μη βασανίζεται άλλο, του έκοψα με το μαχαίρι το κεφάλι.
Γύρισα στο σπίτι. Ήμουν μόνος μου, σε λίγο όμως ήρθε και ο πατέρας μου. Είχε ένα μαχαίρι, φοβήθηκα. Μόλις γύρισε για να πάει στην τουαλέτα, τον πυροβόλησα κι έπεσε νεκρός. Μετά, του έκοψα την καρωτίδα με ένα μαχαίρι. Το ίδιο έκανα στη μητέρα και την αδερφή μου. Κρατούσε και η μητέρα μου μαχαίρι. Της άρπαξα το χέρι και της έκοψα τον λαιμό. Με τον ίδιο τρόπο σκότωσα στη συνέχεια την αδελφή μου, Ερμιόνη».
Η δίκη
Ο Σεχίδης δικάστηκε στις 20 Ιουνίου του 1997 στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Δράμας. Είχε ήδη δηλώσει στην αστυνομία ότι διέπραξε τους φόνους σε άμυνα και ότι ήταν θύμα οικογενειακής συνωμοσίας! Ισχυρίστηκε ότι του «έκαναν ψυχολογικό πόλεμο», επειδή ήξερε ότι ήταν «παιδί άλλης μάνας» και η οικογένειά του δεν του έλεγε την αλήθεια.
Κρίθηκε ένοχος εν πλήρη συνειδήσει και καταδικάστηκε σε πέντε φορές ισόβια κάθειρξη, μία για κάθε ανθρώπινη ζωή που αφαίρεσε. Ο ίδιος εμφανίστηκε ενώπιον του δικαστηρίου «κυνικός, αμετανόητος και αδιαφορώντας για τον κόσμο που τον αποδοκίμαζε». Μεταφέρθηκε στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων των Φυλακών Κορυδαλλού. Παρότι κατέθετε αίτηση αποφυλάκισης αρχικά το 2016, δεν έγινε ποτέ δεκτή από το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, ενώ ασκούσε το δικαίωμα να να κάνει μία αίτηση αποφυλάκισης κάθε χρόνο από τη συμπλήρωση ορισμένου αριθμού χρόνων στη φυλακή, κατά τα οριζόμενα από το άρθρο 105 του Ποινικού Κώδικα. Το πρωί της 11ης Φεβρουαρίου 2019 άφησε την τελευταία του πνοή.
Η σχιζοφρένεια
Έπειτα από 5μηνη παρακολούθηση, οι επιστήμονες συμπέραναν ότι ο Σεχίδης πάσχει από σχιζότυπη διαταραχή προσωπικότητας, χωρίς όμως να χρήζει περίθαλψης. Μάλιστα, του καταλογίστηκε «πλήρης ευθύνη και επίγνωση των πράξεών του». Έμφαση δόθηκε στην οικογενειακή του κατάσταση, η οποία είχε ιδιαιτερότητες , η οποία είχε ως αποτέλεσμα να έχει βιώσει πολύ δύσκολες καταστάσεις. Στις 2 Ιουνίου του 1992, ο Σεχίδης υποβλήθηκε σε αξονική τομογραφία, στην οποία φάνηκε ότι είχε εγκεφαλικές ανωμαλίες.
Μετά τη φυλάκισή του, υποβλήθηκε στην ίδια εξέταση, με διάγνωση «μη φυσιολογικά ευρήματα». Το 2010 ο ψυχίατρος του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών του Αττικού Νοσοκομείου, Γεώργιος Τζεφεράκος, δήλωσε ότι ο Σεχίδης πάσχει από σχιζοφρένεια, και όχι από σχιζότυπη διαταραχή.
