Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος βρήκε πολλούς Αθηναίους να αναζητούν δροσιά στις παραλίες της Αττικής, καθώς η έξοδος προς την επαρχία ήταν δύσκολη, με ατελείωτες ουρές σε λιμάνια και εθνικές οδούς. Όσοι παρέμειναν στην πρωτεύουσα, αντιμετώπισαν αυξημένες τιμές για τις ξαπλώστρες στις δημοφιλείς πλαζ.
Οι τιμές στις δημοφιλείς πλαζ της Αττικής:
- Άλιμος:
Καθημερινές: η είσοδος κοστίζει 8€, ενώ ένα σετ ξαπλώστρες φτάνει τα 25€.
Σαββατοκύριακα: η είσοδος ανεβαίνει στα 10€, και το σετ ξαπλώστρες αγγίζει τα 35€.
- Βουλιαγμένη:
Καθημερινές: η είσοδος είναι 10€, με τις ξαπλώστρες να παρέχονται δωρεάν.
Σαββατοκύριακα: η είσοδος διαμορφώνεται στα 15€, με τις ξαπλώστρες να παραμένουν δωρεάν.
- Πόρτο Ράφτη:
Καθημερινές και Σαββατοκύριακα: η είσοδος είναι σταθερή στα 8€, ενώ οι ξαπλώστρες είναι δωρεάν.
Όταν η Παραλία γίνεται… πολυτέλεια: Το αδιέξοδο του μέσου λουόμενου
Το αυξημένο κόστος για μια θέση στον ήλιο προβλημάτισε πολλούς Αθηναίους, οι οποίοι κλήθηκαν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να απολαύσουν λίγες στιγμές χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα. Μια νέα πραγματικότητα διαμορφώνεται στις ελληνικές παραλίες, και συγκεκριμένα στα οργανωμένα beach bars, η οποία προκαλεί έντονο προβληματισμό και απογοήτευση στον μέσο πολίτη. Αυτό που κάποτε ήταν συνώνυμο της ελεύθερης πρόσβασης και της χαλάρωσης, μετατρέπεται πλέον σε μια πολυτελή εμπειρία με τιμές που αγγίζουν τα όρια του παραλόγου…
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της Γλυφάδας, όπου σε μια παραλία που επί δεκαετίες δεν θεωρούνταν καν ιδανική για κολύμπι, λειτουργεί σήμερα beach bar που χρεώνει 140 ευρώ για ένα σετ ξαπλώστρας με ομπρέλα. Και σα να μην έφτανε αυτό, επιβάλλει dress code: «Beach casual dress code. Swimwear and beach attire are highly encouraged». Με άλλα λόγια, αν το παρεό σου δεν είναι αρκετά “Instagram-friendly” ή το μαγιό σου δεν ανταποκρίνεται στις τελευταίες τάσεις, ίσως να μην “ταιριάζεις” στο περιβάλλον. Αυτό δεν είναι απλώς μια εμπορική πρακτική, είναι μια ενέργεια που επιδιώκει να δημιουργήσει μια τεχνητή “ελίτ” στην παραλία, αποκλείοντας έμμεσα όσους δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια.
Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη με την απαίτηση για κράτηση, ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Ο αυθορμητισμός του να πάρεις την πετσέτα σου και να κατέβεις στην παραλία ανήκει πλέον στο παρελθόν για πολλά από αυτά τα μαγαζιά. Πρέπει να έχεις “κλείσει θέση”, και οι τιμές κλιμακώνονται ανάλογα με την απόσταση από το κύμα. Οι “φθηνές” ξαπλώστρες βρίσκονται στις πίσω σειρές, προσφέροντας ως θέα την πλάτη του μπροστινού σου. Αν επιθυμείς την πολυπόθητη πρώτη σειρά, εκεί που το νερό αγγίζει τα πόδια σου, το κόστος σε τιμές Μονακό
Για μια τετραμελή οικογένεια, η εικόνα είναι αποθαρρυντική. Ακόμα κι αν βρουν μια από τις “φθηνές” ξαπλώστρες των 40 ευρώ, το συνολικό κόστος για ένα απλό μπάνιο μπορεί να εκτοξευθεί. Δύο καφέδες, δύο παιδικά σνακ, τέσσερα εμφιαλωμένα νερά και δύο club sandwich μπορούν εύκολα να ανεβάσουν τον λογαριασμό στα 103 ευρώ. Πρόκειται για ένα ποσό που ξεπερνά το 12% του καθαρού βασικού μισθού για μία μόνο επίσκεψη στην παραλία.
Πόσο εφικτό είναι για τον μέσο εργαζόμενο, για τον Έλληνα πολίτη, να απολαύσει πλέον ένα απλό μπάνιο στη θάλασσα; Οι παραλίες, ένα φυσικό αγαθό και δικαίωμα όλων, μετατρέπονται σταδιακά σε προνόμιο λίγων. Η εμπορευματοποίηση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που η πρόσβαση στη θάλασσα αρχίζει να θεωρείται είδος πολυτελείας. Είναι καιρός να αναλογιστούμε τις συνέπειες αυτής της τάσης και να αναζητήσουμε λύσεις που θα διασφαλίζουν την ισότιμη πρόσβαση όλων σε ένα από τα πιο βασικά και αγαπημένα κομμάτια της ελληνικής κουλτούρας: το καλοκαιρινό μπάνιο.
